ไม่ใช่แค่หมา

ไม่ใช่แค่หมา
เห็นหมาดีกว่าคนหรือ
นี่คือคำถาม ของคนที่ไม่เข้าใจหมา ผมก็อยากจะเล่าเรื่องหมา หมา ให้ฟัง
สมัยผมเด็ก เรียนประถม ที่ ศรีราชา บ้านผมก็อยู่ในซอย ค่อยข้างลึกทุกเช้า ต้องเดินหิ้วกระเป๋าผ่านหน้าบ้าน หลายหลัง ผ่านอู่รถ มีหมา จร หมาเลี้ยงเยอะไปหมด ด้วยความว่าตอนนั้นยังเด็ก ไม่พ้นที่ผมจะโดนหมาไล่
จนวันหนึ่ง จ่าฝูงมาไล่ผม ผมก็กลัวตกใจ ขว้างก้อนหินเท่ากำปั้น ใส่ มันเข้าปากหมาพอดีเลย หมาตกใจมากวิ่งหนี แล้วตั้งแต่นั้นมา ไม่เคยยุ่งกับผมอีกเลย
ผมก็ไม่ได้ชอบมันเท่าไร หรอก
แต่วันหนึ่ง ม.4 มี คนเอาหมาบ้านเขาที่เยอะมาก มาให้ ผมเลี้ยง สองตัว ผมก็เลี้ยงมัน ไปคลุกข้าวให้กินตามเรื่อง แล้ว...........
ผมก็พบว่านั่งดูชีวิตหมาๆ ของเจ้าสองตัว
เวลาผมกลับจากโรงเรียน หมาจะดีใจประหนึ่งไม่พบเจอกันซักชาติ ไม่เว้นแม้แต่ตอนเช้าที่ผมเปิดบ้าน จะไปโรงเรียน
เวลาหมากัด กัน ตัวไหนสู้ไม่ได้มันจะนอนหงานฉี่ปริบๆ เป็นการยอมแพ้
หมาใหญ่ไม่เคยรังแกหมาเล็ก ถ้าหมาเล็กไม่ไป วุ่นวายกับมัน จน น่ารำคาญเกินไป ก็แค่ ขู่ให้กลัวแล้วก็จบ
เวลาหมาดื้อ ผมตี ตีแรงด้วย หมาจะไม่เคยพยาบาท ถือโทษผมว่าผมผิด เขาจะร้องแล้วก็วิ่งหนีไปพักหนึ่ง จากนั้น ก็จะนอนเงียบๆ ถ้าผมเรียกเขาก็จะกระดิกหางแต่ยังไม่มาเพราะกลัวโดน ตี แต่ถ้าผมเดินไปหากอดเขาซักพักเขาก็ดีกับผม
ผมเรียนจบ ม.6 เรียนที่รามคำแหง ผมมีเวลาค่อนข้างเยอะที่จะอ่านหนังสือ ฝึกฝนตัวเองที่บ้าน เขาก็จะมาอยู่กับผมไม่เคยห่าง
จนวันหนึ่ง ที่ผมมีลูก ผมจำได้ วันแรก ที่ผมอุ้มหมิว มาบ้าน แม่เจ้าหมิวกลัวมากที่หมาจะกัดลูก แต่เขาแค่วิ่งมาดมๆ ตัวหมิว แล้วก็ กระดิกหางเหมือนว่านี่คือ นายตัวน้อย นายคนใหม่ที่เพิ่มเข้ามา
หมิวเคยเอาสี เขียนหน้า เขา จนเละก็เคยเด็กๆ ตอน ขวบกว่าถ้าหมิวถือไอติมไปหน้าบ้านแล้วเสียง หมิวร้องไห้ นั่นคือ โดน หมาแย่งไอติม
แต่แล้ว เจ้าสีขาทั้งหลายก็จากไปหมด ด้วยอายุขัย
บ้านผมไม่มีหมามานาน จน หมิวเรียน หมิวได้เจ้าปอม ตัวเล็กน่ารักมาตัวหนึ่ง เขาก็รัก หมาก็คือหมา นิสัยก็ไม่ต่างกัน
เจอคนก็ดีใจ มีความสุข เจ้าเวล เป็นหมาที่ไม่ใช่แค่ หมิว กับเบส รัก แต่ ผม ป้า พ่อ ทุกคนรักมัน ด้วยมันเป็นหมาขี้เล่น แล้วมีอะไรขำๆ ให้เราดูเสมอ
วันหนึ่งมีคนเลวๆ คนหนึ่ง ทำเวล หลุดไป เวลาหายไป น่าจะมี มอเตอร์ไซด์อุ้มไป เราหา เราหยุดงาน เราแทบไม่ได้ทำงาน เพื่อเวล
มีคนไม่เข้าใจบอกว่า แค่หมาตัวเดียว ผมอยากชกหน้าคนคนนั้นมาก
บ้านที่สงบ กลายเป็นบ้าน ที่เงียบเหงาทั้งที่เรายังมี ปอมอีกหลายตัวก็จริง แต่ป้านั่งร้องไห้ พ่อนั่งซึม ลูกร้องไห้จนเป็นลม ผมบางครั้งนึกถึงเขา ก็น้ำตา ไหล
ผมถึงกับต้องปิด บ้าน อยู่กันแต่ในครอบครัว
ไอ้คนสารเลว เอากระโปรงอาผมบังหน้า ยัง ให้อาติดต่อมาว่า
จะซื้อหมาให้ ใหม่ จะเอาเท่าไร
ครอบครัวเราไม่ได้ต้องการหมา ใหม่ แต่เราต้องการหมาของเราคืน
ขอโทษ แสดงความรับผิดชอบ เราคือครอบครัวที่ ยอมรับคนกล้า ไม่ใช่คนหลบหลังกระโปรงผู้หญิง(แก่)
ผมไม่อยากแฉนะ คุณเอาอะไรจากโรงเรียนที่คุณทำงาน คุณอ้างว่าเปนรุ่นพี่ผม ผมเช็คจากพี่ๆ ที่คุณอ้าง ไม่มีใคร พบ รู้จักคุณ
คุณอ้างว่าคุณ อยู่ โรงเรียนดังในพัทยา เช้ามืดนี้ ผมถาม หลานสาวที่เคยเรียนที่นี่ เขาไม่เคยเห็นไม่รู้จักคุณ ผมได้ข่าวว่าคุณก็มีปัญหาการเงิน กับโรงเรียนนี้
คุณ ทำงานไป กินเบียร์ในโรงเรียน คิดได้ไง ผมเป็นหลานเจ้าของโรงเรียน มีใครเคยเห็นผมกินเหล้าเบียร์ ในโรงเรียนบ้าง
คุณไม่ได้ มีปัญหาเรื่องการเงิน กับโรงเรียน คุณเอากระทั่งกระเช้าของขวัญ เก็บเศษสตางค์ ในลิ้นชัก เจ้าของโรงเรียน คุณก็เอา
คุณอย่าเอาตัวคุณเปรียบกับ เวล เลย
หมาดีกว่าคุณเยอะ เพราะมันไม่กัด ไม่คอรัปชั่น
วันนี้ผมปิดบ้าน ไม่รับแขกไม่ว่าหน้าไหน ส่งของริมรั้วแล้วกัน วานนี้ พวกที่มา คงรู้ดี เมื่อโกรธ เกลียดแล้ว ผมพาลไปหมด
ผมและลูกจะเป็นมารร้ายที่ พร้อมทำลายทุกสิ่งที่ ขวางหน้า
พร้อมที่จะปกป้องบ้านไม่ให้คนนอกมาทำร้ายมาเอารัดเอาเปรียบกันอีกตลอดไป
คนที่ปกป้องคนสารเลว หอบไปปกป้องที่อื่น แล้วรู้ไว้ด้วยว่า แค่นี้ ชื่อเสียง ก็เน่าเฟะแล้ว
คนรอบตัวคุณอาจจะไม่กล้าพูด แต่ผมกล้า แล้วผมทำ ผมไม่กลัว
วานนี้คงรู้แล้วใช่ไหม ที่จะเข้าบ้านแล้วไม่ให้เข้า แถมโดนตะโกนไล่ส่ง