ทำยังไงให้กลับไปดีกับแม่เหมือนเดิม

สวัสดีค่ะ วันนี้ขอพูดในมุมมองของเราพูดถึงแม่ คือเราเป็นสาว2 อายุย่าง20 เป็นงี้มาตั้งแต่เด็ก รู้เลยว่าเป็น ที่มาพูดหรือระบายในวันนี้คือ ทุกครั้งที่พูดคุยกับแม่ เราจะเป็นคนที่อารมณ์เสียขึ้นมาเลย คือลองสังเกตุตัวเอง ประโยคคำพูดเดียวกันคนอื่นกับแม่ แต่คำตอบของเราทำไมไม่เหมือนกัน เช่น คนอื่นถาม แมวไปไหน เราก็ตอบตามคำถามว่าแมวไปนู้นนี้ แต่แม่ถาม กลับตอบ จะถามทำไม ถามเพื่ออะไร ถามแล้วถูกหวยหรอ เอ้า กูอะเอ้าตัวเอง มีหลายครั้งที่ถามตัวเองว่าพูดแบบนั้นทำไม แต่ก่อนไม่ใช่คนแบบนี้เลย เหมือนการแบ่งช่วงตอนเด็กติดแม่มากกกกก เพราะอยู่กะแม่แค่2คน พอโตมาหน่อยเวลาแม่ถามอะไรจะไม่ค่อยตอบ ตอนนี้คือความรู้สึกของตัวเองคือหัวรุนแรงกะแม่มากก คือเราเป็นคนปากไว แต่เวลาพูดอะไรคิดแล้วนะ จะเล่าว่าความรู้สึกที่ตัวเองเปลี่ยนไปเนี้ยมันน่าจะเป็นช่วงเวลาที่ทะเลาะกับแม่แล้วเราออกจากบ้าน คือ ตอนนั้นทะเลาะกับแม่เรื่องที่เราเป็นสาว2 คือเราเป็นงี้มาตั้งแต่เด็ก ตอนเด็กบอกรับได้ๆ เป็นอะไรก็ได้แต่ขอให้เป็นคนดี พอวันนี้บอกว่าเป็นผู้ชายก็ดีแล้ว เราก็บอกแม่ว่า ถ้าเลือกเกิดได้ก็ขอไม่เกิดมาเป็นแบบนี้พร้อมความรู้สึกที่เสียใจ มีประโยคนึงที่แทงหัวใจมีดกรีดลึกเลยคือเราถามแม่ว่าทำไมแม่อายหรอ แม่ตอบว่า เออ กูอายชาวบ้านเขา ตอนนั้นน้ำตาอาบแก้มพูดไรไม่ออก โทรหาเพื่อนให้มารับ ตอนนั้นคืออกจากบ้านไปประมาณ2อาทิตย์ ไม่มีการตามหรืออะไรทั้งนั้น ความรู้สึกตอนนั้นคือ น้อยใจมาก น้อยใจที่คำพูดนั้นออกจากปากแม่เรา นั้นแม่เรานะ คนอื่นแสนล้านคนพูดไม่เคย สนใจ แต่นี่เป็นนะเรา ตอนนั้นคือร้องไห้โฮมากเสียใจสุดสุด แล้วตั้งแต่วันนั้น ความรู้สึกที่มีกับแม่หายไปเลยพยายามบอกกับตัวเองวันนั้นแม่เรานะเราจะทำแบบนี้ไม่ได้ แม่บอกว่าร้องไห้กับคำพูดของเราบ่อยมาก แต่ไม่รู้สิคำพูดวันนั้นเวลาทำอะไรจะย้อนกลับขึ้นมาตลอดเวลาตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ยังเสียใจกับประโยคนั้นตลอดเวลาตอนทุกวันนี้เราเปลี่ยนไปจากการสังเกตตัวเองว่าคำพูดไม่เหมือนเดิมกับการที่คุยกับแม่พยายามที่จะคุยดี แต่ก็ได้ไม่กี่ประโยคถ้าไม่คุยก็คือเงียบไปเลย จะทำยังไงดีให้ความสัมพันธ์ที่เคยรักมากๆเกิน100 ไม่เคยสนใจใครเลยไม่เคยแคร์ใครนอกจากแม่ แต่ตอนนี้เหมือนผลักดันตัวเองให้อยากอยู่คนเดียว เบื่อไม่อยากมีใคร กลัวคำพูดตอกย้ำ เห้อออ