คือผมเป็นเด็กที่ค่อนข้างขยันครับ เรียนดีในระดับนึง ผมเป็นคนที่ชอบช่วยเหลืองานบ้านครับ บ้านผมก็ฐานะก็พอใช้ครับผมได้ทุนไปเรียนที่ต่างจังหวัดในช่วงม.ปลายครับเลยได้กลับบ้านมาเดือนละครั้ง ก่อนช่วงปิดเทอมใหญ่ผมปรึกษาพ่อกับแม่แล้วว่าผมจะขอไปทำงานกับน้าที่ต่างจังหวัดเพื่อหาเงินไว้ใช้ในยามจำเป็น พ่อกับแม่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรช่วงนั้น พอถึงช่วงปิดเทอมใหญ่จริงๆพอถึงวันที่ผมจะไปพ่อกลับไม่ให้ผมเพราะกลัวผมจะเสียการเรียน กลัวผมจะเกิดอุบัติเหตุ กลัวผมติดผญ. ทั้งๆที่พ่อก็รู้ว่าผมไม่น่าจะเป็นอย่างที่เขาคิดเลย พ่ออยู่กับผมมาตลอดตั้งแต่เล็กจนเป็นผมปัจจุบัน ผมนึกว่าพ่อจะเข้าใจผม พอผมเถียงท่าน ท่านก็บอกว่าผมไม่เข้าใจท่าน ผมเสียใจมากครับ ผมอิจฉาเด็กคนอื่นมากครับในตอนนั้นที่เขาได้ไปทำงาน ที่เขามีเงินเป็นของตัวเองโดยที่ไม่ต้องขอเงินพ่อแม่ใช้ในช่วงนึง ผมอยากมีประสบการณ์ในการทำงานบ้างครับ ประสบการณ์ที่เลวร้ายหรือไม่เลวร้ายก็ตาม ผมอยากมีบ้างเพื่อมาปรับใช้ในชีวิตครับ แต่ทำไมพ่อถึงไม่เข้าใจผมบ้างครับ????