เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมคุยกับผู้หญิงคนนึง เราคุยกันมาได้ 5 เดือนกว่าๆ แล้วค่อยคบกัน เราอยู่ไกลกันมาก ผมอยู่ กทม. เขาอยู่ หัวหิน เรามีโอกาสได้เจอกันเพียง ครั้งเดียว และเป็นครั้งนั้นที่ผมขอเขาคบ วันนั้นเรามีความสุขกันมากๆ มันทำให้เรา2คนรู้เลยว่าเราจะหยุดอยู่แค่ตรงนี้ เพราะตอนที่เรายังไม่คบกัน เราก็ไม่ต่างกับคนที่เป็นแฟนกันเลย คอยปลอบเวลาท้อ คุยกันทุกวัน เป็นห่วงเวลาอีกฝ่ายเป็นอะไร คอยเตือนเรื่องที่ผิดๆ
แต่แล้ววันนึง แฟนของผมถูกแฟนเก่าข่มขืนจนตั้งท้อง แฟนผมเขาไม่กล้าที่จะบอกใครเพราะตอนนั้น เขายังอายุน้อยอยู่เลยรวมถึงตัวผมด้วย ผม18 เขา16 แฟนเก่าเขา 20 พอผมรู้เรื่องเด็กในท้องก็ประมาณ2สัปดาห์ได้แล้ว ไม่รู้สิตอนนั้นในหัวของผมไม่รู้จะทำยังไง เลยถามแฟนไปว่า แล้วเตงจะเอาไงต่อ เขาบอกจะเอาออกเพราะมันเป็นเด็กที่เขาไม่ได้สมยอม ละขณะนั้นมันแค่2อาทิตย์ เด็กยังเป็นลิ่มเลือดอยู่เลย ผมก็เลยช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายเพราะผมคิดว่า ผมรักคนของผมมากกว่าสิ่งที่อยู่ในท้อง ผมไม่อยากให้ชีวิตของแฟนผมมันพัง เพราะเขาอายุยังน้อยเป็นเด็กเรียนดี เขาบอกกับผมตลอดว่าอยากเป็นหมอ แต่แล้วพอแฟนเก่ามันรู้ว่าแฟนผมตั้งท้องมันก็ดิ่งมาที่แม่แฟนผมและบอกกับแม่แฟนผมว่า แฟนผมท้องกับมันโดยที่ไม่บอกความจริงอะไรเลยว่ามันข่มขืน แฟนผมเขาก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไร เขากลัว เพราะเขายังเด็ก แฟนผมก็เลยต้องจำใจต้องไปอยู่กับไอเ_ี้ยนั้น โดยที่ทั้งเกลียด ทั้งแค้น แต่ก็ทำไรไม่ได้เพราะมีลูกอยู่ในท้อง ส่วนตัวผม ใจผมสลายไปตั้งแต่ที่รู้ว่า คนที่ผมรัก และ คนที่รักผมต้องไปอยู่กับไอคนที่มันทำเรื่องทุกอย่างที่เราฝันไว้มันพัง เราพูดอะไรไว้ด้วยกันตั้งเยอะ ทะเลที่เราจะไป พอเรียนจบแล้วผมจะพาเขามายุด้วยกัน อาหารที่เขาอยากกิน เราคิดจนไปถึงชื่อของลูก55 แต่แล้วก็เหมือนฟ้ามันผ่าพวกผม2คน ผมเจ็บปวดที่ทำอะไรไม่ได้เลย..ก่อนที่จะจากกันเรา2คนพูดไว้ว่า ถ้าชาตินี้มันเป็นไปไม่ได้ ชาติหน้าเรามาฝันด้วยกันใหม่นะ.. จนถึงทุกวันนี้ ของทุกอย่างที่เราซื้อคู่กัน ยางมัดผมของเขาผมยังเอามันมาคล้องมืออยู่ตลอด ตุ๊กตาหมีที่เขาซื้อให้ผมก็ยังเก็บไว้ สมุดที่เขาเขียนระบายความสึกตอนที่อยู่ที่นั้นผมเก็บไว้ใต้หมอนอยู่ตลอด ส่วนเขาก็เก็บตุ๊กตาอีกตัวที่ผมซื้อไว้เหมือนกัน เรารักกันมากจริงๆ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วกับเรื่องของเรา ทุกวันนี้ก็ไม่ได้ติดต่อกัน แต่ผมยังรู้สึกว่าเขาก็ยังรู้สึกแบบผมไม่เปลี่ยนแปลง เขาต้องอดทนมากแค่ไหนผมรู้สึกได้เลย อายุเขาก็ยังน้อย ผมคิดถึง..55 ผมรู้นะว่ามันไม่มีทางจะเป็นไปได้ แต่ก็ยังอยากจะทราบว่า มันมีวิธีที่ทำให้ คน2คนเกิดมารักกันอีกครั้ง ได้ หรือ ไม่
จะเป็นไปได้ไหม? มีวิธีไหนบ้าง? ที่เราจะได้รักกับคนที่เรารักอีกครั้งในชาติหน้า..
แต่แล้ววันนึง แฟนของผมถูกแฟนเก่าข่มขืนจนตั้งท้อง แฟนผมเขาไม่กล้าที่จะบอกใครเพราะตอนนั้น เขายังอายุน้อยอยู่เลยรวมถึงตัวผมด้วย ผม18 เขา16 แฟนเก่าเขา 20 พอผมรู้เรื่องเด็กในท้องก็ประมาณ2สัปดาห์ได้แล้ว ไม่รู้สิตอนนั้นในหัวของผมไม่รู้จะทำยังไง เลยถามแฟนไปว่า แล้วเตงจะเอาไงต่อ เขาบอกจะเอาออกเพราะมันเป็นเด็กที่เขาไม่ได้สมยอม ละขณะนั้นมันแค่2อาทิตย์ เด็กยังเป็นลิ่มเลือดอยู่เลย ผมก็เลยช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายเพราะผมคิดว่า ผมรักคนของผมมากกว่าสิ่งที่อยู่ในท้อง ผมไม่อยากให้ชีวิตของแฟนผมมันพัง เพราะเขาอายุยังน้อยเป็นเด็กเรียนดี เขาบอกกับผมตลอดว่าอยากเป็นหมอ แต่แล้วพอแฟนเก่ามันรู้ว่าแฟนผมตั้งท้องมันก็ดิ่งมาที่แม่แฟนผมและบอกกับแม่แฟนผมว่า แฟนผมท้องกับมันโดยที่ไม่บอกความจริงอะไรเลยว่ามันข่มขืน แฟนผมเขาก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไร เขากลัว เพราะเขายังเด็ก แฟนผมก็เลยต้องจำใจต้องไปอยู่กับไอเ_ี้ยนั้น โดยที่ทั้งเกลียด ทั้งแค้น แต่ก็ทำไรไม่ได้เพราะมีลูกอยู่ในท้อง ส่วนตัวผม ใจผมสลายไปตั้งแต่ที่รู้ว่า คนที่ผมรัก และ คนที่รักผมต้องไปอยู่กับไอคนที่มันทำเรื่องทุกอย่างที่เราฝันไว้มันพัง เราพูดอะไรไว้ด้วยกันตั้งเยอะ ทะเลที่เราจะไป พอเรียนจบแล้วผมจะพาเขามายุด้วยกัน อาหารที่เขาอยากกิน เราคิดจนไปถึงชื่อของลูก55 แต่แล้วก็เหมือนฟ้ามันผ่าพวกผม2คน ผมเจ็บปวดที่ทำอะไรไม่ได้เลย..ก่อนที่จะจากกันเรา2คนพูดไว้ว่า ถ้าชาตินี้มันเป็นไปไม่ได้ ชาติหน้าเรามาฝันด้วยกันใหม่นะ.. จนถึงทุกวันนี้ ของทุกอย่างที่เราซื้อคู่กัน ยางมัดผมของเขาผมยังเอามันมาคล้องมืออยู่ตลอด ตุ๊กตาหมีที่เขาซื้อให้ผมก็ยังเก็บไว้ สมุดที่เขาเขียนระบายความสึกตอนที่อยู่ที่นั้นผมเก็บไว้ใต้หมอนอยู่ตลอด ส่วนเขาก็เก็บตุ๊กตาอีกตัวที่ผมซื้อไว้เหมือนกัน เรารักกันมากจริงๆ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วกับเรื่องของเรา ทุกวันนี้ก็ไม่ได้ติดต่อกัน แต่ผมยังรู้สึกว่าเขาก็ยังรู้สึกแบบผมไม่เปลี่ยนแปลง เขาต้องอดทนมากแค่ไหนผมรู้สึกได้เลย อายุเขาก็ยังน้อย ผมคิดถึง..55 ผมรู้นะว่ามันไม่มีทางจะเป็นไปได้ แต่ก็ยังอยากจะทราบว่า มันมีวิธีที่ทำให้ คน2คนเกิดมารักกันอีกครั้ง ได้ หรือ ไม่