👏🏼สวัสดีค่ะ คือเราไม่รู้จะปรึกษาใคร ไม่มีใครให้ระบาย จึงขอมาเล่าให้ฟังทางนี้แล้วกันนะคะ อยากจะมาขอความเห็นว่ารู้สึกยังไง มีทางแก้ยังไง หากต้องพบเจอเรื่องราวแบบนี้
อยากให้ทุกคนรู้ว่ามันมีเรื่องแบบนี้อยู่บนโลก
👉🏻คือ มันเป็นเรื่องเรื้อรัง ภายในครอบครัว มันเป็นปมก้อนใหญ่มาก ที่เราจำความได้ ตั้งแต่ประถมต้น (ตอนนี้เราอายุ23แล้ว) คือครอบครัวเรามี8คน คือ ปู่ ย่า อา2คน พ่อ แม่ เรา และน้องชาย(ตอนนี้อายุ19ปี) คือ ถ้ามองรวมๆ คค.(ครอบครัว)เรามองดูมีความสุข ทุกคนยิ้มแย้ม เบิกบาน บ้านอยู่สบาย แต่ในมุมมองของเรา มันเกือบจะดีนะ แต่มันติดอยู่ทึ่ในจิตใจ สัญชาตญาต ก้นบึ้งในจิตใต้สำนึกของคนในคค. มันอาจจะเริ่มจากหัวหน้าครอบครัว (อันนี้คือเราศึกษาจิตวิทยามาบ้าง เลยพอรู้)
👉🏻คุณปู่เรา เป็นคนที่โมโหร้าย ใครไปยุ่งมาก จะโดนดุ พูดเสียงดังใส่เอา
👉🏻คุณย่าเรา. ก็เป็นคนทั่วไป แต่ก็ชอบจู้จี้บ้าง ซึ่งเขา2คน มีลูก3คน คือ พ่อเรา และอา2คน
👉🏻 พ่อเราก็มีนิสัยเหมือนปู่ คือ โมโหร้าย มากๆ(เราไม่ชอบเลย😣)
👉🏻อาผู้หญิง จะชอบเถียงคุณย่ามากๆ(เราก็ไม่ชอบ)
👉🏻คุณแม่เรา เป็นคนยอมคน ยอมทุกอย่าง เวลาคุณพ่อโมโห แม่เราก็ยอม จนบางที พ่อแม่เราชอบทะเลาะกัน
👉🏻จนมาถึงน้องชายเรา ตั้งแต่เด็กๆ เรารักน้องชายมาก น้องเราน่ารัก เราจำได้เลย ตอนน้องเราอยู่อนุบาล1 น้องเราถูกครูตี (เราเดินไปจะไปดูน้อง ตอนพัก ว่าเป็นไงบ้าง) เราเสียใจ แค้นใจ สงสาร จนต้องโทรบอกที่บ้านว่า ให้มารับน้องเรากลับบ้านที แล้วตอนเด็กๆอีก น้องเราก็ถูกความโมโหร้ายของพ่อเรา กระทำใส่น้อง คือ น้องชอบเล่นเกมส์ที่เป็นแผ่นซีดี แล้วยังไงไม่รู้ จำไม่ได้นานแล้ว แต่จำตรงนี้ได้ คือ พ่อเราหักซีดี แล้วปาทิ้ง ตะโกนอะไรไม่รู้เสียงดัง แล้วคิดดูว่าน้องเราเด็กๆอยู่ น้องจะรู้สึกยังไง มันคงติดอยู่ในจิตใต้สำนึกของน้องเราแล้ว ว่า ทำไมพ่อที่เรารัก ทำกับเราแบบนี้ เราคงไม่ดีพอซินะ
เมื่อน้องเราโตขึ้น น้องเรียนแย่ ทำตัวเกเร คบเพื่อนไม่ดี ไม่ฟังพ่อแม่ เถียง
👉🏻ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้ ประมาณนี้ มันก็เกิดขึ้นเรื่อยมา มาเรื่อยๆ จนเราโตขึ้น มันก็ยังมีอยู่ สิ่งที่เราเจออยู่ตอนนี้ เรารู้สึกว่า ความสัมพันธ์ภายในคค.เรา มันมาถึงจุดที่แย่มาก มันเหมือนต่างคนต่างอยู่ แต่อยู่บ้านเดียวกัน มันอึดอัดแค่ไหน
🙁เหมือนเรารู้ความเป็นไปทุกอย่าง แต่ทำอะไรไม่ได้ เราเครียด มันทำให้เราเป็นคนชอบเก็บ คล้ายๆพวกintrovert หน้านิ่ง ไม่แสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา
เรากับน้อง ก็ไม่ได้พูดคุยกันดีเหมือนแต่ก่อน ซึ่งหลายปีมาแล้ว เราเหมือนไม่ใช่พี่น้องกัน เพราะเราอาจจะกลัวว่า ถ้าคุยกัน มันจะทะเลาะกัน เหมือนพ่อทะเลาะกับแม่ ก็เลยไม่คุยกันเสียดีกว่า ขนาดแม่ น้องเรายังเถียงใส่เลย อันนี้เราก็อดคิดไม่ได้อีกว่า น้องอยู่ในเหตุการณ์ที่พ่อแม่ทะเลาะกัน พ่อโมโหใส่แม่เสียงดัง แม่ยอมพ่อ น้องเราอาจตีความไปว่า ในจุดของพ่อ พ่อเหนือกว่า น้องเราจึงเลียนแบบพฤติกรรมพ่อบ้าง ให้ดูเหนือกว่า...
ความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ตอนนี้ก็แย่มาก คือ พ่อเราทำงานเป็นเสาหลักคค. แม่เราไม่มีรายได้เป็นหลักแหล่ง ต้องพึ่งพ่อ ซึ่งบางทีเรารู้สึกว่า พ่อไม่รักแม่ พ่อไม่รับความรักจากแม่ รำคาญ ทำไมเป็นคนไม่เอาถ่านแบบนี้ ประมาณนี้ อันนี้คือเราสัมผัสได้ เวลาแม่ทำกับข้าวอะไร อยากให้พ่อทาน พ่อจะไม่ค่อยสนใจ
ความรู้สึกเราเจ็บปวดมาก เวลาที่ต้องทนเห็นอะไรแบบนี้
วันเวลาผ่านไป เรามีความรู้มากขึ้น มันก็เลยอดเปรียบเทียบไม่ได้ มันเหมือนที่เรียนมา มันเหมือนแบบ ที่อาจารย์จิตวิทยาสอน และก็ที่ฟังจากคลิปของคนดังที่มีความรู้จิตวิทยา พอมานั่งคิด สิ่งพวกนี้ แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่บางคนอาจมองข้าม แต่สำหรับเรา เราไม่อยากให้คค.เราเป็นแบบนี้เรื่อยไป เราอยากให้คค.เรา มีความสุข เหมือนตอนที่เรายังเด็ก ที่ยังจำความไม่ได้ เราคิดนะ ถ้าเราทำงานหาเงินได้ เราจะไปเข้าคอร์สพวกNLPแล้วพาคนในคค.เราไปด้วย เพื่อปลดล็อคอะไรบางอย่างที่ฉุดรั้งเรา
ตัดภาพมาที่เรา เราเป็นคนที่ไปทางแม่ คือ เงียบ ยอม พูดน้อย ซึ่งบุคลิกแบบนี้ มันทำให้เราโดนรังแกได้ง่าย พอเรารู้ว่าบุคลิกแบบนี้น่าเป็นห่วง ก็เลยต้องพยายามเข้มแข็งไว้ เราไม่อยากให้อะไรแบบยี้ มาฉุดรั้งความสำเร็จของเรา เราอยากไปให้ไกล เราอยากมีจิตใจที่มั่นคงแข็งแรง ยิ้มแย้มแจ่มใส ไร้กังวล
แต่ในตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้ นอกจากเฝ้าดูทุกสิ่งอย่าง ปล่อยให้มันเป็นไป และตั้งใจเรียน
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจบมาถึงตอนนี้นะคะ
เราอยากรู้ เพื่อนๆคิดเห็นยังไงบ้าง
เหนื่อยใจ ปัญหาครอบครัว
อยากให้ทุกคนรู้ว่ามันมีเรื่องแบบนี้อยู่บนโลก
👉🏻คือ มันเป็นเรื่องเรื้อรัง ภายในครอบครัว มันเป็นปมก้อนใหญ่มาก ที่เราจำความได้ ตั้งแต่ประถมต้น (ตอนนี้เราอายุ23แล้ว) คือครอบครัวเรามี8คน คือ ปู่ ย่า อา2คน พ่อ แม่ เรา และน้องชาย(ตอนนี้อายุ19ปี) คือ ถ้ามองรวมๆ คค.(ครอบครัว)เรามองดูมีความสุข ทุกคนยิ้มแย้ม เบิกบาน บ้านอยู่สบาย แต่ในมุมมองของเรา มันเกือบจะดีนะ แต่มันติดอยู่ทึ่ในจิตใจ สัญชาตญาต ก้นบึ้งในจิตใต้สำนึกของคนในคค. มันอาจจะเริ่มจากหัวหน้าครอบครัว (อันนี้คือเราศึกษาจิตวิทยามาบ้าง เลยพอรู้)
👉🏻คุณปู่เรา เป็นคนที่โมโหร้าย ใครไปยุ่งมาก จะโดนดุ พูดเสียงดังใส่เอา
👉🏻คุณย่าเรา. ก็เป็นคนทั่วไป แต่ก็ชอบจู้จี้บ้าง ซึ่งเขา2คน มีลูก3คน คือ พ่อเรา และอา2คน
👉🏻 พ่อเราก็มีนิสัยเหมือนปู่ คือ โมโหร้าย มากๆ(เราไม่ชอบเลย😣)
👉🏻อาผู้หญิง จะชอบเถียงคุณย่ามากๆ(เราก็ไม่ชอบ)
👉🏻คุณแม่เรา เป็นคนยอมคน ยอมทุกอย่าง เวลาคุณพ่อโมโห แม่เราก็ยอม จนบางที พ่อแม่เราชอบทะเลาะกัน
👉🏻จนมาถึงน้องชายเรา ตั้งแต่เด็กๆ เรารักน้องชายมาก น้องเราน่ารัก เราจำได้เลย ตอนน้องเราอยู่อนุบาล1 น้องเราถูกครูตี (เราเดินไปจะไปดูน้อง ตอนพัก ว่าเป็นไงบ้าง) เราเสียใจ แค้นใจ สงสาร จนต้องโทรบอกที่บ้านว่า ให้มารับน้องเรากลับบ้านที แล้วตอนเด็กๆอีก น้องเราก็ถูกความโมโหร้ายของพ่อเรา กระทำใส่น้อง คือ น้องชอบเล่นเกมส์ที่เป็นแผ่นซีดี แล้วยังไงไม่รู้ จำไม่ได้นานแล้ว แต่จำตรงนี้ได้ คือ พ่อเราหักซีดี แล้วปาทิ้ง ตะโกนอะไรไม่รู้เสียงดัง แล้วคิดดูว่าน้องเราเด็กๆอยู่ น้องจะรู้สึกยังไง มันคงติดอยู่ในจิตใต้สำนึกของน้องเราแล้ว ว่า ทำไมพ่อที่เรารัก ทำกับเราแบบนี้ เราคงไม่ดีพอซินะ
เมื่อน้องเราโตขึ้น น้องเรียนแย่ ทำตัวเกเร คบเพื่อนไม่ดี ไม่ฟังพ่อแม่ เถียง
👉🏻ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้ ประมาณนี้ มันก็เกิดขึ้นเรื่อยมา มาเรื่อยๆ จนเราโตขึ้น มันก็ยังมีอยู่ สิ่งที่เราเจออยู่ตอนนี้ เรารู้สึกว่า ความสัมพันธ์ภายในคค.เรา มันมาถึงจุดที่แย่มาก มันเหมือนต่างคนต่างอยู่ แต่อยู่บ้านเดียวกัน มันอึดอัดแค่ไหน
🙁เหมือนเรารู้ความเป็นไปทุกอย่าง แต่ทำอะไรไม่ได้ เราเครียด มันทำให้เราเป็นคนชอบเก็บ คล้ายๆพวกintrovert หน้านิ่ง ไม่แสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา
เรากับน้อง ก็ไม่ได้พูดคุยกันดีเหมือนแต่ก่อน ซึ่งหลายปีมาแล้ว เราเหมือนไม่ใช่พี่น้องกัน เพราะเราอาจจะกลัวว่า ถ้าคุยกัน มันจะทะเลาะกัน เหมือนพ่อทะเลาะกับแม่ ก็เลยไม่คุยกันเสียดีกว่า ขนาดแม่ น้องเรายังเถียงใส่เลย อันนี้เราก็อดคิดไม่ได้อีกว่า น้องอยู่ในเหตุการณ์ที่พ่อแม่ทะเลาะกัน พ่อโมโหใส่แม่เสียงดัง แม่ยอมพ่อ น้องเราอาจตีความไปว่า ในจุดของพ่อ พ่อเหนือกว่า น้องเราจึงเลียนแบบพฤติกรรมพ่อบ้าง ให้ดูเหนือกว่า...
ความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ตอนนี้ก็แย่มาก คือ พ่อเราทำงานเป็นเสาหลักคค. แม่เราไม่มีรายได้เป็นหลักแหล่ง ต้องพึ่งพ่อ ซึ่งบางทีเรารู้สึกว่า พ่อไม่รักแม่ พ่อไม่รับความรักจากแม่ รำคาญ ทำไมเป็นคนไม่เอาถ่านแบบนี้ ประมาณนี้ อันนี้คือเราสัมผัสได้ เวลาแม่ทำกับข้าวอะไร อยากให้พ่อทาน พ่อจะไม่ค่อยสนใจ
ความรู้สึกเราเจ็บปวดมาก เวลาที่ต้องทนเห็นอะไรแบบนี้
วันเวลาผ่านไป เรามีความรู้มากขึ้น มันก็เลยอดเปรียบเทียบไม่ได้ มันเหมือนที่เรียนมา มันเหมือนแบบ ที่อาจารย์จิตวิทยาสอน และก็ที่ฟังจากคลิปของคนดังที่มีความรู้จิตวิทยา พอมานั่งคิด สิ่งพวกนี้ แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่บางคนอาจมองข้าม แต่สำหรับเรา เราไม่อยากให้คค.เราเป็นแบบนี้เรื่อยไป เราอยากให้คค.เรา มีความสุข เหมือนตอนที่เรายังเด็ก ที่ยังจำความไม่ได้ เราคิดนะ ถ้าเราทำงานหาเงินได้ เราจะไปเข้าคอร์สพวกNLPแล้วพาคนในคค.เราไปด้วย เพื่อปลดล็อคอะไรบางอย่างที่ฉุดรั้งเรา
ตัดภาพมาที่เรา เราเป็นคนที่ไปทางแม่ คือ เงียบ ยอม พูดน้อย ซึ่งบุคลิกแบบนี้ มันทำให้เราโดนรังแกได้ง่าย พอเรารู้ว่าบุคลิกแบบนี้น่าเป็นห่วง ก็เลยต้องพยายามเข้มแข็งไว้ เราไม่อยากให้อะไรแบบยี้ มาฉุดรั้งความสำเร็จของเรา เราอยากไปให้ไกล เราอยากมีจิตใจที่มั่นคงแข็งแรง ยิ้มแย้มแจ่มใส ไร้กังวล
แต่ในตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้ นอกจากเฝ้าดูทุกสิ่งอย่าง ปล่อยให้มันเป็นไป และตั้งใจเรียน
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจบมาถึงตอนนี้นะคะ
เราอยากรู้ เพื่อนๆคิดเห็นยังไงบ้าง