เนื่องจากพี่สาว มีอาการหลงผิดว่าตัวเองสื่อสารกับเทพต่างๆได้ (เป็นมาน่าจะมากกว่า 20 ปี) คุณแม่อายุ 77 ปี เดินไม่ค่อยได้ เคยผ่าสมอง และเป็นอัลไซเมอร์สัก 60-70 %
พี่สาวจะมีหน้าที่ดูแลแม่ เพราะตั้งแต่เรียนจบมาก็ไม่ได้ทำงานอะไร (ตอนนี้พี่สาวอายุ 50 ปี โสด) หลายปีก่อนเคยมีอาการกำเริบหนัก จนขนาดที่ทางบ้านจับส่ง ร.พ บ้านสมเด็จ แต่พออยู๋ในร.พ พี่สาวก็จะทำตัวเหมือนคนปกติเลย จนพยาบาลบอกว่าดูเหมือนคนปกติมาก เหมือนกับพี่สาวเขารู้ว่าต้องทำตัวยังไงเพื่อให้พ่อมารับตัวออกจากร.พ เคยเข้าไปอยุ่บ้านสมเด็จ 2-3 ครั้งได้มั้งคะ แต่ละครั้งก็ไม่กี่สัปดาห์ เอายามากินก็คงไม่ได้ต่อเนื่อง เพราะไม่มีใครสามารถไปคอยควบคุมตรวจสอบว่าทานยาหรือไม่ทานค่ะ
มาตอนนี้ อาการเริ่มเยอะอีก ไล่แม่บ้านออกไปหลายคนแล้ว เหตุผลเพราะ แม่บ้านแกล้ง, แอบทำคุณไสยใส่บ้าง, เอาไม้กวาดมาโดนตัวแม่ทำให้มนต์คาถาเสื่อม ทุกวันนี้พี่สาวเขาจะนั่งสวดคาถาไรไม่รู้ ทำสายสินญ์ใส่เต็มตัวแม่เลย, บางทีก็พูดคนเดียว พูดสนทนาโต้ตอบกับองค์ของเขาเองคนเดียว , เอาเมจิเขียนเยันต์จนตัวแม่เป็นสีแดงเลอะไปหมด อาทิตย์นึงเราจะแวะไปนอนบ้านบ้าง สัก 2-3 วัน (เราแยกมาอยู่เองสิบกว่าปีแล้ว ผ่อนคอนโดอยู่เองใกล้ที่ทำงาน) พอเรากลับบ้านก็จะไปเห็นสิ่งที่พี่สาวทำบนตัวแม่, ดุด่าแม่บ้าน, เราก็จะต่อว่าเขาจนทำให้ทะเลาะกันบ่อยมาก คือถ้าเราไปพูดก้าวก่ายเรื่องพฤติกรรมด้านนี้ของเขาเมือ่ไหร่ เขาจะโมโหและจะไม่ยอม หาว่าเราไปลบลู่เทพของเขา ส่วนคุณพ่อทุกวันจะไปทำงาน กลับมาบ้านก็ค่ำๆ ต่อให้เราพยายามบอกพ่อว่า ควรเอาพี่สาวไปรักษาจริงจัง คุณพ่อก็ไม่กล้าทำ เพราะพี่สาวพูดกับพ่อว่า ถ้าจับเขาส่งร.พอีก เขาขู่จะฆ่าตัวตาย ส่วนเราก็เตือนพ่อว่า ถ้าพี่สาวกำเริบมากๆ อาจทำร้ายแม่ได้หรือตัวพี่สาวเองอาจจะเกิดอันตราย (คร้งนึงพี่สาวเคยสติแตก กระโดดระเบียงบ้าน กระดูกสันหลังหัก นอนรักษาตัวตั้งหลายเดือน)
พอทะเลาะกับเรามากๆ เข้า เราเริ่มไม่อยากกลับไปที่บ้าน เพราะเข้าไปทีไร เราเห็นภาพที่แม่โดนทำโดนที่ แล้วเราทุกข์ ส่วนพ่อก็ไม่ทำห้ามอะไรพี่สาวเลย มองเป็นเรือ่งปกติ
สถานการณ์แบบนี้เป็นมาเป็นสิบๆ ปีแล้ว ปัญหาเดิมๆ ในบ้านก็วนอยู่แบบนี
นึ่คือ หนึ่งปัญหาใหญ่ๆ ที่ทำให้เราไม่อยากกลับบ้าน ยังมีเรื่องของพี่ชายและน้องชายอีก ที่มาเบียดเบียนเงินจากพ่อ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็แก่ๆ กันหมดแล้ว เงินพ่อไม่พอให้พวกลูกชาย ก็มาคาดคั้นเอาจากเรา
วันเวลายิ่งผ่านไป เราเริ่มรู้สึกไม่อยากเข้าบ้าน ไม่อยากรับรู้ปัญหาของพี่น้องแล้ว ส่วนพ่อก็ไม่เด็ดขาด ไม่ตัดสินใจอะไร ยังคงเลี้ยงลูกแบบตามใจ (คุณพ่อตอนนี้อายุ 80 แล้ว)
แวะเข้ามาระบายความในใจค่ะ
ป.ล ขออนุญาตแท็กห้องศาสนาหน่อยนะคะ มีคำถามคะว่า ถ้าเราปลีกตัวแยกออกมาไม่เข้าไปยุ่งเรื่องวุ่นวายในบ้านเลย จะบาปหรือผิดไหมคะ
แต่ละคนมีกรรมเป็นของตนเอง ที่ผ่านมาเราพยายามเข้าไปช่วยแก้ไข ปรับเปลี่ยนหลายๆ อย่างในบ้านให้ดีขึ้น แต่พ่อก็ไม่ค่อยจะฟังเราเราเลยคิดจะหยุดเข้าไปยุ่งแล้วค่ะ คิดว่า นานๆ ทีจะแวะไปเยี่ยมแม่สักครั้งพอค่ะ
พี่สาวเป็นจิตเภท แบบหลงผิด แต่พ่อไม่เด็ดขาด
พี่สาวจะมีหน้าที่ดูแลแม่ เพราะตั้งแต่เรียนจบมาก็ไม่ได้ทำงานอะไร (ตอนนี้พี่สาวอายุ 50 ปี โสด) หลายปีก่อนเคยมีอาการกำเริบหนัก จนขนาดที่ทางบ้านจับส่ง ร.พ บ้านสมเด็จ แต่พออยู๋ในร.พ พี่สาวก็จะทำตัวเหมือนคนปกติเลย จนพยาบาลบอกว่าดูเหมือนคนปกติมาก เหมือนกับพี่สาวเขารู้ว่าต้องทำตัวยังไงเพื่อให้พ่อมารับตัวออกจากร.พ เคยเข้าไปอยุ่บ้านสมเด็จ 2-3 ครั้งได้มั้งคะ แต่ละครั้งก็ไม่กี่สัปดาห์ เอายามากินก็คงไม่ได้ต่อเนื่อง เพราะไม่มีใครสามารถไปคอยควบคุมตรวจสอบว่าทานยาหรือไม่ทานค่ะ
มาตอนนี้ อาการเริ่มเยอะอีก ไล่แม่บ้านออกไปหลายคนแล้ว เหตุผลเพราะ แม่บ้านแกล้ง, แอบทำคุณไสยใส่บ้าง, เอาไม้กวาดมาโดนตัวแม่ทำให้มนต์คาถาเสื่อม ทุกวันนี้พี่สาวเขาจะนั่งสวดคาถาไรไม่รู้ ทำสายสินญ์ใส่เต็มตัวแม่เลย, บางทีก็พูดคนเดียว พูดสนทนาโต้ตอบกับองค์ของเขาเองคนเดียว , เอาเมจิเขียนเยันต์จนตัวแม่เป็นสีแดงเลอะไปหมด อาทิตย์นึงเราจะแวะไปนอนบ้านบ้าง สัก 2-3 วัน (เราแยกมาอยู่เองสิบกว่าปีแล้ว ผ่อนคอนโดอยู่เองใกล้ที่ทำงาน) พอเรากลับบ้านก็จะไปเห็นสิ่งที่พี่สาวทำบนตัวแม่, ดุด่าแม่บ้าน, เราก็จะต่อว่าเขาจนทำให้ทะเลาะกันบ่อยมาก คือถ้าเราไปพูดก้าวก่ายเรื่องพฤติกรรมด้านนี้ของเขาเมือ่ไหร่ เขาจะโมโหและจะไม่ยอม หาว่าเราไปลบลู่เทพของเขา ส่วนคุณพ่อทุกวันจะไปทำงาน กลับมาบ้านก็ค่ำๆ ต่อให้เราพยายามบอกพ่อว่า ควรเอาพี่สาวไปรักษาจริงจัง คุณพ่อก็ไม่กล้าทำ เพราะพี่สาวพูดกับพ่อว่า ถ้าจับเขาส่งร.พอีก เขาขู่จะฆ่าตัวตาย ส่วนเราก็เตือนพ่อว่า ถ้าพี่สาวกำเริบมากๆ อาจทำร้ายแม่ได้หรือตัวพี่สาวเองอาจจะเกิดอันตราย (คร้งนึงพี่สาวเคยสติแตก กระโดดระเบียงบ้าน กระดูกสันหลังหัก นอนรักษาตัวตั้งหลายเดือน)
พอทะเลาะกับเรามากๆ เข้า เราเริ่มไม่อยากกลับไปที่บ้าน เพราะเข้าไปทีไร เราเห็นภาพที่แม่โดนทำโดนที่ แล้วเราทุกข์ ส่วนพ่อก็ไม่ทำห้ามอะไรพี่สาวเลย มองเป็นเรือ่งปกติ
สถานการณ์แบบนี้เป็นมาเป็นสิบๆ ปีแล้ว ปัญหาเดิมๆ ในบ้านก็วนอยู่แบบนี
นึ่คือ หนึ่งปัญหาใหญ่ๆ ที่ทำให้เราไม่อยากกลับบ้าน ยังมีเรื่องของพี่ชายและน้องชายอีก ที่มาเบียดเบียนเงินจากพ่อ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็แก่ๆ กันหมดแล้ว เงินพ่อไม่พอให้พวกลูกชาย ก็มาคาดคั้นเอาจากเรา
วันเวลายิ่งผ่านไป เราเริ่มรู้สึกไม่อยากเข้าบ้าน ไม่อยากรับรู้ปัญหาของพี่น้องแล้ว ส่วนพ่อก็ไม่เด็ดขาด ไม่ตัดสินใจอะไร ยังคงเลี้ยงลูกแบบตามใจ (คุณพ่อตอนนี้อายุ 80 แล้ว)
แวะเข้ามาระบายความในใจค่ะ
ป.ล ขออนุญาตแท็กห้องศาสนาหน่อยนะคะ มีคำถามคะว่า ถ้าเราปลีกตัวแยกออกมาไม่เข้าไปยุ่งเรื่องวุ่นวายในบ้านเลย จะบาปหรือผิดไหมคะ
แต่ละคนมีกรรมเป็นของตนเอง ที่ผ่านมาเราพยายามเข้าไปช่วยแก้ไข ปรับเปลี่ยนหลายๆ อย่างในบ้านให้ดีขึ้น แต่พ่อก็ไม่ค่อยจะฟังเราเราเลยคิดจะหยุดเข้าไปยุ่งแล้วค่ะ คิดว่า นานๆ ทีจะแวะไปเยี่ยมแม่สักครั้งพอค่ะ