ต้องเล่าก่อนว่าเราเองเป็นคนต่างจังหวัดค่ะมาอยู่กรุงเทพก็พบเจอกับเค้าคบหากันหลายปีมีทะเลาะจะเลิกกันหลายครั้งจนมาตั้งท้องซะก่อนเลยต้องแต่งงานอยู่กินกันต่อไปแต่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสค่ะ สามีเราฐานะครอบครัวดีกว่าเราค่ะเราเข้ามาอยู่บ้านเค้าตั้งแต่ยังไม่ได้แต่งแล้วตั้งแต่คลอดลูกมาพ่อแม่เค้าก็เป็นฝ่ายช่วยเลี้ยงลูกเรามาตลอด เราออกมาทำงานข้างนอกสามีเรารับราชการลูกจึงต้องอยู่กับพ่อแม่สามีซะเป็นส่วนใหญ่
สามีเราเค้าไม่ค่อยไปบ้านเรานะไม่ค่อยคลุกคลีหรือพูดคุยกับพ่อแม่และครอบครัวเราไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรเคยไปบ้านเราแค่ครั้งเดียวคือตอนแต่งงานแค่นั้น
ตอนนั้นตั้งแต่ตั้งท้องเราก็เริ่มจับได้ว่าเค้ามีคนอื่นสืบดูแล้วก็รู้ว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนที่รู้จักกันมาก่อนตอนนั้นผู้หญิงคนนั้นก็รู้ด้วยว่าสามีเรากำลังจะแต่งงานแล้วกำลังมีลูกกับเราแต่ดูเหมือนนางจะไม่สนใจอะไรเราเสียใจมากถ้าไม่ติดเพราะว่าตั้งท้องเราคงหนีเค้าไปไหนต่อไหนแล้ว
จนทุกวันนี้ลูกเราสองขวบกว่าแล้วเค้าก็ยังแอบคบกันอยู่ไปเช่าห้องอยู่ด้วยกัน เราเคยเล่าเรื่องนี้ให้พ่อแม่เค้าฟัง พ่อแม่เค้าก็ดุก็ด่าเค้านะเค้าก็ดีขึ้นได้สักพักก็เป็นเหมือนเดิมเป็นแบบนี้มาตลอดค่ะ เค้าบอกเค้าก็รักเรานะแต่เค้าก็รักอีกคนด้วยเค้าไม่ค่อยมีเวลาให้เราหรอกเราก็พอเดาออกว่าเค้าเอาเวลาที่เค้าอ้างว่าทำงานหรือเข้าเวรบ่อยๆไปไหน ระยะเวลาหลายปีมานี้เราไม่มีความสุขเลยเหมือนชีวิตมันเหี่ยวเฉามากนอนร้องไห้เป็นเรื่องปกติไปแล้วล่ะ ความสุขเดียวของเราคือลูก
เราควรทำยังงัยดีแต่ถ้าลูกอยู่กับเค้าทางบ้านเค้าก็คงเลี้ยงดูลูกเราได้ดีแหละได้เรียนโรงเรียนดีๆการใช้ชีวิตก็คงไม่ลำบาก อยู่กับเราคือไม่มีคนช่วยเลี้ยงดู พ่อแม่เราที่ต่างตังหวัดก็อายุเยอะแล้วเลี้ยงไม่ไหวถ้าเราออกมาคนเดียวเรากลัวว่าคนอื่นจะพูดกันจะคิดว่าเราทิ้งลูก
ปัญหาครอบครัว อยากเลิกกับสามีแต่ไม่อยากจากลูก
สามีเราเค้าไม่ค่อยไปบ้านเรานะไม่ค่อยคลุกคลีหรือพูดคุยกับพ่อแม่และครอบครัวเราไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรเคยไปบ้านเราแค่ครั้งเดียวคือตอนแต่งงานแค่นั้น
ตอนนั้นตั้งแต่ตั้งท้องเราก็เริ่มจับได้ว่าเค้ามีคนอื่นสืบดูแล้วก็รู้ว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนที่รู้จักกันมาก่อนตอนนั้นผู้หญิงคนนั้นก็รู้ด้วยว่าสามีเรากำลังจะแต่งงานแล้วกำลังมีลูกกับเราแต่ดูเหมือนนางจะไม่สนใจอะไรเราเสียใจมากถ้าไม่ติดเพราะว่าตั้งท้องเราคงหนีเค้าไปไหนต่อไหนแล้ว
จนทุกวันนี้ลูกเราสองขวบกว่าแล้วเค้าก็ยังแอบคบกันอยู่ไปเช่าห้องอยู่ด้วยกัน เราเคยเล่าเรื่องนี้ให้พ่อแม่เค้าฟัง พ่อแม่เค้าก็ดุก็ด่าเค้านะเค้าก็ดีขึ้นได้สักพักก็เป็นเหมือนเดิมเป็นแบบนี้มาตลอดค่ะ เค้าบอกเค้าก็รักเรานะแต่เค้าก็รักอีกคนด้วยเค้าไม่ค่อยมีเวลาให้เราหรอกเราก็พอเดาออกว่าเค้าเอาเวลาที่เค้าอ้างว่าทำงานหรือเข้าเวรบ่อยๆไปไหน ระยะเวลาหลายปีมานี้เราไม่มีความสุขเลยเหมือนชีวิตมันเหี่ยวเฉามากนอนร้องไห้เป็นเรื่องปกติไปแล้วล่ะ ความสุขเดียวของเราคือลูก
เราควรทำยังงัยดีแต่ถ้าลูกอยู่กับเค้าทางบ้านเค้าก็คงเลี้ยงดูลูกเราได้ดีแหละได้เรียนโรงเรียนดีๆการใช้ชีวิตก็คงไม่ลำบาก อยู่กับเราคือไม่มีคนช่วยเลี้ยงดู พ่อแม่เราที่ต่างตังหวัดก็อายุเยอะแล้วเลี้ยงไม่ไหวถ้าเราออกมาคนเดียวเรากลัวว่าคนอื่นจะพูดกันจะคิดว่าเราทิ้งลูก