คือเราไม่ไหวเลยอยากระบายเรื่องชีวิตครอบครัวค่ะ ถ้าเขียนเเล้วทำให้อ่านเเล้วงง ต้องขอโทษล่วงหน้านะคะ
เราอยู่ด้วยกันมาจะเข้าปีที่4 มีลูกด้วยกัน 1 คน ตอนนี้จะ 2 ขวบเเล้ว เราก็จะมีเรื่องผิดใจกันตามประสาสามีภรรยาทั่วไป น้อยครั้งจะมีทะเลาะใหญ่โตถึงขั้นตบตี ขั้นเราหนีกลับบ้าน ทุกครั้งเรายอมเค้ามาตลอด บางครั้งเราไม่ผิดเค้าก็ทำให้เรารู้สึกผิดได้
เเต่ก็มีบ้างที่เค้ายอมเรา ตามใจ เเต่พอมาเรื่อยๆมันก็หนักขึ้น เค้าเริ่มไม่เคยสนใจความรู้สึกเรามาขึ้น อยากทำอะไรก็ทำ อยากไปไหนไปได้ตลอดเวลากลับกันเราอยากไปไหนก็บอกไปสิเเต่เอาลูกไปด้วย ขอให้พาไปไหนเบี่ยงตลอด ไม่เคยรับฟังอะไรจากเราเลย เข้าบ้านเร็วสุดตี3 อยู่กับเรากับลูกเเค่เค้ากลับมาเเล้วก็หลับ นับ ชม.ที่อยู่ด้วยกันจริงๆได้ไม่ถึง 5 ชม. ส่วนใหญ่ใช้เวลาอยู่กับเพื่อน เริ่มไม่รับโทรศัพท์ เป็นเเบบนี้มาพักใหญ่
เราเหนื่อยมาก เหนื่อยกับลูกไม่พอ ยังเหนื่อยที่จะคอยตามเค้า เคยห้ามใจตัวเองเเล้วว่าอย่าไปคิดอะไรให้มันเยอะเเยะ ใจเเข็งหน่อยเเต่ก็ทำไม่เคยได้ เราเหนื่อยบ่อยมาที่กอดลูกร้องไห้ ร้องทุกคืน จนมาอาทิตย์ก่อนเราไม่โทร ไม่ตาม ไม่ยุ่ง เพราะคิดว่าเผื่อเค้าจะคิดได้ เเต่ไม่เลย เค้ากลับได้ใจด้วยซ้ำ
เราคิดมาตลอดว่าควรพอได้เเล้ว ทำไมเราต้องทนให้คนๆนึงทำร้ายเเบบนี้ ไม่อยากอยู่เเล้ว อยากหนีไปให้ไกลที่สุด อยู่ไปเค้าก็ไม่เคยเห็นค่าเราเลย เเต่ก็นั่นเเหละ ทำได้เเค่คิด กลัวถ้าเลือกเเล้วจะตัดสินใจผิด พอนึกถึงความสุขที่มีด้วยกัน ความดีที่เค้าทำให้ ก็ใจอ่อน เเต่พออยู่ต่อก็เป็นเหมือนเดิม
หลายคนคงคิดว่า เเล้วจะอยู่ทำไม ก็เดินออกมาสิ ใช่! เราเองก็คิดเเบบนั้น เเต่จริงๆ ชีวิตที่มีบุคคลที่สาม ที่ชื่อว่าลูกเข้ามา มันไม่ง่ายเลยที่จะตัดสินใจทำอะไรง่ายๆ เราย้ำคิดย้ำทำ ว่ามันจะดีมั้ยที่จะทำเเบบนี่ เเล้วลูกละ นั่นนู้นนี่ สารพัด
มีเหตุการนึงที่เราจำติดหัวมาตลอด วันนั้นไปเที่ยว ก่อนกลับเพื่อนเค้ามีเรื่อง เค้าเลยลงไปด้วย พอกลับขึ้นรถมา เราเลยบ่นไปตลอดทาง เค้าพูดประโยคนึงว่า "มาทีหลัง ไม่ต้องมาพูด ก็รู้อยู่เเล้วว่า เพื่อน ครอบครัว กับ กูจะเลือกอะไร " นาทีนั้นเราเจ็บมาก จุกน้ำตาตกใน คิดในใจว่า ทำไมถึงพูดออกมาได้ เเล้วตกลงรักเรารึป่าว? หรืออยู่ด้วยเพราะความจำเป็น หรือ..บลาๆ คำถามเข้ามาในสมองเต็มไปหมด
ประโยคนั้นทำให้เราฉุดคิดขึ้นมา ตอนเราร้องไห้เค้าเเม้เเต่ตอนนอนร้องข้างๆเค้าไม่เคยสนใจเลยด้วยซ้ำ เวลาเราเคลียดมีปัญหาเค้าไม่เคยรับฟังเลย เราไม่เคยมั่นใจเลยว่าเค้ารักเราจริงๆรึป่าว
ทุกวันนี้เราเหนื่อยมากกับความรู้สึกที่ต้องโดนทำร้ายทุกวัน เราอยากเดินออกมา เหนื่อยที่จะต้องพูดกับทุกอย่าง เหนื่อยที่จะต้องพยามสร้างมันอยู่ฝ่ายเดียว เราอยากหยุด อยากทำให้มันได้ มันเหนื่อยจริงๆ
ถ้าพี่อ้อยพี่ฉอยมีเเอพให้คำปรึกษาคงดี ?
เราอยู่ด้วยกันมาจะเข้าปีที่4 มีลูกด้วยกัน 1 คน ตอนนี้จะ 2 ขวบเเล้ว เราก็จะมีเรื่องผิดใจกันตามประสาสามีภรรยาทั่วไป น้อยครั้งจะมีทะเลาะใหญ่โตถึงขั้นตบตี ขั้นเราหนีกลับบ้าน ทุกครั้งเรายอมเค้ามาตลอด บางครั้งเราไม่ผิดเค้าก็ทำให้เรารู้สึกผิดได้
เเต่ก็มีบ้างที่เค้ายอมเรา ตามใจ เเต่พอมาเรื่อยๆมันก็หนักขึ้น เค้าเริ่มไม่เคยสนใจความรู้สึกเรามาขึ้น อยากทำอะไรก็ทำ อยากไปไหนไปได้ตลอดเวลากลับกันเราอยากไปไหนก็บอกไปสิเเต่เอาลูกไปด้วย ขอให้พาไปไหนเบี่ยงตลอด ไม่เคยรับฟังอะไรจากเราเลย เข้าบ้านเร็วสุดตี3 อยู่กับเรากับลูกเเค่เค้ากลับมาเเล้วก็หลับ นับ ชม.ที่อยู่ด้วยกันจริงๆได้ไม่ถึง 5 ชม. ส่วนใหญ่ใช้เวลาอยู่กับเพื่อน เริ่มไม่รับโทรศัพท์ เป็นเเบบนี้มาพักใหญ่
เราเหนื่อยมาก เหนื่อยกับลูกไม่พอ ยังเหนื่อยที่จะคอยตามเค้า เคยห้ามใจตัวเองเเล้วว่าอย่าไปคิดอะไรให้มันเยอะเเยะ ใจเเข็งหน่อยเเต่ก็ทำไม่เคยได้ เราเหนื่อยบ่อยมาที่กอดลูกร้องไห้ ร้องทุกคืน จนมาอาทิตย์ก่อนเราไม่โทร ไม่ตาม ไม่ยุ่ง เพราะคิดว่าเผื่อเค้าจะคิดได้ เเต่ไม่เลย เค้ากลับได้ใจด้วยซ้ำ
เราคิดมาตลอดว่าควรพอได้เเล้ว ทำไมเราต้องทนให้คนๆนึงทำร้ายเเบบนี้ ไม่อยากอยู่เเล้ว อยากหนีไปให้ไกลที่สุด อยู่ไปเค้าก็ไม่เคยเห็นค่าเราเลย เเต่ก็นั่นเเหละ ทำได้เเค่คิด กลัวถ้าเลือกเเล้วจะตัดสินใจผิด พอนึกถึงความสุขที่มีด้วยกัน ความดีที่เค้าทำให้ ก็ใจอ่อน เเต่พออยู่ต่อก็เป็นเหมือนเดิม
หลายคนคงคิดว่า เเล้วจะอยู่ทำไม ก็เดินออกมาสิ ใช่! เราเองก็คิดเเบบนั้น เเต่จริงๆ ชีวิตที่มีบุคคลที่สาม ที่ชื่อว่าลูกเข้ามา มันไม่ง่ายเลยที่จะตัดสินใจทำอะไรง่ายๆ เราย้ำคิดย้ำทำ ว่ามันจะดีมั้ยที่จะทำเเบบนี่ เเล้วลูกละ นั่นนู้นนี่ สารพัด
มีเหตุการนึงที่เราจำติดหัวมาตลอด วันนั้นไปเที่ยว ก่อนกลับเพื่อนเค้ามีเรื่อง เค้าเลยลงไปด้วย พอกลับขึ้นรถมา เราเลยบ่นไปตลอดทาง เค้าพูดประโยคนึงว่า "มาทีหลัง ไม่ต้องมาพูด ก็รู้อยู่เเล้วว่า เพื่อน ครอบครัว กับ กูจะเลือกอะไร " นาทีนั้นเราเจ็บมาก จุกน้ำตาตกใน คิดในใจว่า ทำไมถึงพูดออกมาได้ เเล้วตกลงรักเรารึป่าว? หรืออยู่ด้วยเพราะความจำเป็น หรือ..บลาๆ คำถามเข้ามาในสมองเต็มไปหมด
ประโยคนั้นทำให้เราฉุดคิดขึ้นมา ตอนเราร้องไห้เค้าเเม้เเต่ตอนนอนร้องข้างๆเค้าไม่เคยสนใจเลยด้วยซ้ำ เวลาเราเคลียดมีปัญหาเค้าไม่เคยรับฟังเลย เราไม่เคยมั่นใจเลยว่าเค้ารักเราจริงๆรึป่าว
ทุกวันนี้เราเหนื่อยมากกับความรู้สึกที่ต้องโดนทำร้ายทุกวัน เราอยากเดินออกมา เหนื่อยที่จะต้องพูดกับทุกอย่าง เหนื่อยที่จะต้องพยามสร้างมันอยู่ฝ่ายเดียว เราอยากหยุด อยากทำให้มันได้ มันเหนื่อยจริงๆ