คือตอนนี้เรามีปัญหาเยอะมากเลยคะ อาจจะเรียบเรียงงงๆหน่อย แต่ก็ขอขอบคุณที่ช่วยอ่านเเละเเนะนำก่อนเลยนะคะ
พูดตามตรงเลยบ้านเรามีปัญหา พ่อไปมีคนอื่น แต่เรื่องนี้ เราผ่านมันมาได้เเล้ว แม่เราทำงานหาเงิน แต่ก็ต้องอยู่ในบ้านพ่อเพราะแม่บอกว่าเพื่อประโยชน์ของเราเเละน้อง
ปัญหามันอยู่ตรงนี้ละคะ เยอะซะด้วย เราจะค่อยๆไล่ปัญหานะคะ
ปัญหาเเรกเลยคือแม่ชอบบ่นบ้านพ่อให้ฟัง เวลาไม่พอใจคะ บ่นประมาณว่าบ้านนี้ไม่เคยทำอะไรให้เเม่เลย เอาแต่ดูถูกว่าเเม่คะ อันนี้เราเข้าใจแม่นะคะ แต่แม่ชอบมาบ่นเวลาเราหรือน้องทำให้แม่ไม่พอใจคะ ซึ่งตอนเเรกๆเราก็เข้าใจ ร้องไห้อยู่หรอก แต่พอนานเข้า เราเริ่มรู้สึกเบื่อเเล้วคะ มันรู้สึกเหมือนโดนด่าไปด้วย หงุดหงิดบ้างคะ ไม่รู้ทำไม คือเราก็รักพ่อเราแหละนะ ถึงจะยังโกรธอยู่ เราสับสนมากๆเลยคะ และสิ่งที่แม่ชอบพูดคือ เราไม่เคยทำอะไรให้เเม่เลยคะ อันนี้เรารู้สึกเจ็บมากๆเลย คือพอบ่นเเล้ว ก็ชอบพูดประโยคนี้ เเล้วแม่ก็ร้องไห้ เราเข้าใจว่าเราไม่ดีเองนะ แต่เราเจ็บ เราควรทำยังไงคะ คือเราไม่รู้จะทำอะไรดี
สองคือ พ่อมักไม่จ่ายเงินค่ากับข้าวเลี้ยงดูคนทั้งบ้าน ทั้งแม่บ้านสองสามคน แม่และเรากับน้องคะ อันนี้ทวงจนเบื่อเเล้วแม่ชอบใช้เราไปทวง กลับมามือเปล่าเเล้วแม่ก็จะบ่น บางทีไม่จ่ายเงิน แม่ก็บ่นให้เราฟังอีกคะ เราก็เบื่อเเล้วหงุดหงิดด้วยคะ
อันนี้จบไปเเล้วกับปัญหาเเรกคะ ปัญหาต่อไปคือ ปู่เราคะ
ปู่เรามักจะแบบชอบถามนู่นถามนี่เดี่ยวกับเรื่องเรียนทุกๆรอบที่เจอหน้ากัน ถามคณะมี่อยากเรียน คือเรามีในใจเเล้ว คือ อักษรไม่ก็นิเทศคะ เเต่เชื่อเลยว่าปู่ด่าแน่นอน ปู่อยากให้เข้าวิศวะคะ แต่เราไม่ชอบไง นั่นคือปัญหาคะ เราอยากจะทำให้ปู่ภูมิใจนะคะ อยากให้ปู่ดีใจ แต่เราไม่ชอบสายวิทย์ ถึงเราจะเรียนได้แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะชอบคะ ที่สำคัญปู่แพลนทุกๆอย่างไว้ให้เเล้วแบบจบเเล้วเลือกอะไรต่อ ทำงานอะไร ที่ฟังๆมาคือเราไม่ชอบเลยคะ เเล้วชอบเอาเราไปเปรียบเทียบหรือพูดเรื่องหลานชาวบ้านที่ได้งานดีๆหรือเกรดดีๆคะ คือเราอยากบอกแกเลยว่า ที่พนายามเครียดจะตายอยู่นี่ ก็เพื่อแกเลยคะ แต่เราไม่อยากทำให้ปู่ผิดหวัง แต่เราก็คิดถ้าให้เราไปเรียนคงไม่ไหวคะ เราควรทำยังไงดีคะ
ปัญหาต่อมาคือทางฝั่งบ้านแม่คะ คือทางนั่นก็ดีกับเรานะคะ แต่คือ เขาลำเอียงคะ เขาลำเอียงรักน้องมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด แบบซื้อเค้กมาก่อนเดียวให้เราแบ่งกันกินกับลูกพี่ลูกน้องอีกสามคน ส่วนน้องได้เค้กอันเดียวของเธอเลย โดยเฉพาะป้าคะ ป้าชมน้องตลอด ใครๆก็เอ็นดูน้องคะ คือเราก็เข้าใจว่าความยุติธรรมนั่นไม่น่าจะมีในบ้านนี้ เเละหาได้ยากมาก เเละเราก็คิดว่าตนเองทำใจได้แล้วนะคะ แต่คือเอาจริงๆเราก็อดหงุดหงิดไม่ได้คะ เราน้อยใจมากๆ คือเราพยายามเป็นเด็กดี ได้เกรดดีๆ ทำตามที่พวกผู้ใหญ่พูด แต่เขาก็แบบชมน้องมากกว่า ชมเราแทบนับครั้งได้ เราเบื่อคะ เราไม่รู้จะทำอย่างไร ที่นี่แบบชมน้องออกนอกหน้ามากคะ ต่อหน้าเราด้วย บางทีก็เอาไปเปรียบเทียบความน่ารักอะคะ เราน้อยใจมาก และแม่มีแผนจะย้ายเรามาบ้านนี้หลังเข้ามหาลัยคะ เรากลัวมากๆเลย คือเราควรทำไงดีคะ เราก็อยู่ได้นะ แต่ถ้าให้อยู่ตลอดไปแบบนี้ คงจะระเบิดลงสักวันคะ
เรื่องสุดท้ายคะ คือเราหงุดหงิดง่ายมาก เราควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เหมือนมันสะสมมานาน คือไม่ได้พูดอะไรเรื่องนี้กับคนรอบข้างเลยคะ กลัวมากๆคะ คือตอนเถียงกับเเม่เราก็ไม่เปิดปากพูดอะไรคะ เราเงียบเเล้วยอมรับอย่างเดียวคืออยากให้มันจบๆเเละไม่กล้าเถียงด้วยคะ เเล้วเก็บมาเป็นอารมณ์ ให้ตัวเองอารมณ์เสียอยู่เรื่อยคะ
เราควรทำอย่างไรดีคะ? คืออยากหาจิตแพทย์มากคะ ไม่รู้ว่าเป็นโรคจิตหรืออะไรรึเปล่าคะ? ควรแก้ปัญหาอย่างไรดีคะ?
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำและสละเวลามานั่งอ่านนะคะ
เราควรจัดการกับปัญหาอย่างไรดีคะ? ตอนนี้รู้สึกเครียดเเละอัดอั้นมากคะ
พูดตามตรงเลยบ้านเรามีปัญหา พ่อไปมีคนอื่น แต่เรื่องนี้ เราผ่านมันมาได้เเล้ว แม่เราทำงานหาเงิน แต่ก็ต้องอยู่ในบ้านพ่อเพราะแม่บอกว่าเพื่อประโยชน์ของเราเเละน้อง
ปัญหามันอยู่ตรงนี้ละคะ เยอะซะด้วย เราจะค่อยๆไล่ปัญหานะคะ
ปัญหาเเรกเลยคือแม่ชอบบ่นบ้านพ่อให้ฟัง เวลาไม่พอใจคะ บ่นประมาณว่าบ้านนี้ไม่เคยทำอะไรให้เเม่เลย เอาแต่ดูถูกว่าเเม่คะ อันนี้เราเข้าใจแม่นะคะ แต่แม่ชอบมาบ่นเวลาเราหรือน้องทำให้แม่ไม่พอใจคะ ซึ่งตอนเเรกๆเราก็เข้าใจ ร้องไห้อยู่หรอก แต่พอนานเข้า เราเริ่มรู้สึกเบื่อเเล้วคะ มันรู้สึกเหมือนโดนด่าไปด้วย หงุดหงิดบ้างคะ ไม่รู้ทำไม คือเราก็รักพ่อเราแหละนะ ถึงจะยังโกรธอยู่ เราสับสนมากๆเลยคะ และสิ่งที่แม่ชอบพูดคือ เราไม่เคยทำอะไรให้เเม่เลยคะ อันนี้เรารู้สึกเจ็บมากๆเลย คือพอบ่นเเล้ว ก็ชอบพูดประโยคนี้ เเล้วแม่ก็ร้องไห้ เราเข้าใจว่าเราไม่ดีเองนะ แต่เราเจ็บ เราควรทำยังไงคะ คือเราไม่รู้จะทำอะไรดี
สองคือ พ่อมักไม่จ่ายเงินค่ากับข้าวเลี้ยงดูคนทั้งบ้าน ทั้งแม่บ้านสองสามคน แม่และเรากับน้องคะ อันนี้ทวงจนเบื่อเเล้วแม่ชอบใช้เราไปทวง กลับมามือเปล่าเเล้วแม่ก็จะบ่น บางทีไม่จ่ายเงิน แม่ก็บ่นให้เราฟังอีกคะ เราก็เบื่อเเล้วหงุดหงิดด้วยคะ
อันนี้จบไปเเล้วกับปัญหาเเรกคะ ปัญหาต่อไปคือ ปู่เราคะ
ปู่เรามักจะแบบชอบถามนู่นถามนี่เดี่ยวกับเรื่องเรียนทุกๆรอบที่เจอหน้ากัน ถามคณะมี่อยากเรียน คือเรามีในใจเเล้ว คือ อักษรไม่ก็นิเทศคะ เเต่เชื่อเลยว่าปู่ด่าแน่นอน ปู่อยากให้เข้าวิศวะคะ แต่เราไม่ชอบไง นั่นคือปัญหาคะ เราอยากจะทำให้ปู่ภูมิใจนะคะ อยากให้ปู่ดีใจ แต่เราไม่ชอบสายวิทย์ ถึงเราจะเรียนได้แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะชอบคะ ที่สำคัญปู่แพลนทุกๆอย่างไว้ให้เเล้วแบบจบเเล้วเลือกอะไรต่อ ทำงานอะไร ที่ฟังๆมาคือเราไม่ชอบเลยคะ เเล้วชอบเอาเราไปเปรียบเทียบหรือพูดเรื่องหลานชาวบ้านที่ได้งานดีๆหรือเกรดดีๆคะ คือเราอยากบอกแกเลยว่า ที่พนายามเครียดจะตายอยู่นี่ ก็เพื่อแกเลยคะ แต่เราไม่อยากทำให้ปู่ผิดหวัง แต่เราก็คิดถ้าให้เราไปเรียนคงไม่ไหวคะ เราควรทำยังไงดีคะ
ปัญหาต่อมาคือทางฝั่งบ้านแม่คะ คือทางนั่นก็ดีกับเรานะคะ แต่คือ เขาลำเอียงคะ เขาลำเอียงรักน้องมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด แบบซื้อเค้กมาก่อนเดียวให้เราแบ่งกันกินกับลูกพี่ลูกน้องอีกสามคน ส่วนน้องได้เค้กอันเดียวของเธอเลย โดยเฉพาะป้าคะ ป้าชมน้องตลอด ใครๆก็เอ็นดูน้องคะ คือเราก็เข้าใจว่าความยุติธรรมนั่นไม่น่าจะมีในบ้านนี้ เเละหาได้ยากมาก เเละเราก็คิดว่าตนเองทำใจได้แล้วนะคะ แต่คือเอาจริงๆเราก็อดหงุดหงิดไม่ได้คะ เราน้อยใจมากๆ คือเราพยายามเป็นเด็กดี ได้เกรดดีๆ ทำตามที่พวกผู้ใหญ่พูด แต่เขาก็แบบชมน้องมากกว่า ชมเราแทบนับครั้งได้ เราเบื่อคะ เราไม่รู้จะทำอย่างไร ที่นี่แบบชมน้องออกนอกหน้ามากคะ ต่อหน้าเราด้วย บางทีก็เอาไปเปรียบเทียบความน่ารักอะคะ เราน้อยใจมาก และแม่มีแผนจะย้ายเรามาบ้านนี้หลังเข้ามหาลัยคะ เรากลัวมากๆเลย คือเราควรทำไงดีคะ เราก็อยู่ได้นะ แต่ถ้าให้อยู่ตลอดไปแบบนี้ คงจะระเบิดลงสักวันคะ
เรื่องสุดท้ายคะ คือเราหงุดหงิดง่ายมาก เราควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เหมือนมันสะสมมานาน คือไม่ได้พูดอะไรเรื่องนี้กับคนรอบข้างเลยคะ กลัวมากๆคะ คือตอนเถียงกับเเม่เราก็ไม่เปิดปากพูดอะไรคะ เราเงียบเเล้วยอมรับอย่างเดียวคืออยากให้มันจบๆเเละไม่กล้าเถียงด้วยคะ เเล้วเก็บมาเป็นอารมณ์ ให้ตัวเองอารมณ์เสียอยู่เรื่อยคะ
เราควรทำอย่างไรดีคะ? คืออยากหาจิตแพทย์มากคะ ไม่รู้ว่าเป็นโรคจิตหรืออะไรรึเปล่าคะ? ควรแก้ปัญหาอย่างไรดีคะ?
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำและสละเวลามานั่งอ่านนะคะ