อึดอัด!!! ขอระบาย
ผมมีคนที่ผมชอบอยู่ เขาเป็นรุ่นน้องผม ผมรู้จักกับเขามานานแล้ว แรก ๆ ก็ไม่ได้รู้สึกกับเขา แต่ว่าพอเวลาผ่านไป กลับเป็นว่ายิ่งผูกพันธ์ ยิ่งเห็นว่าเขาน่ารัก ยิ่งมีความสุขเมื่ออยู่ใกล้ อยากดูแล จนผมตัดสินใจบอกชอบ และจีบ
ถึงจะบอกว่าจีบ แต่ก็เหมือนคอยดูแลดีกว่า เพราะเขามีแฟนแล้ว คบกันก่อนผมจะเริ่มสนใจเขาเล็กน้อย แต่เหตุผลที่สำคัญกว่า คงเป็นเพราะเพศสภาพขอเรากันมากกว่า
ถึงอย่างนั้น เราก็ยังอยู่ด้วยกัน เล่นด้วยกัน ติวให้กัน เขาก็มีท่าทีที่ดีให้ผมนะ ติดก็แต่ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน และเขาก็ย้ำว่าเราไม่ใช่แฟน กระนั้นพอเราทะเลาะกัน งอนกัน (ส่วนใหญ่คือผมหึงนั้นละ เลยประชด เลยงอน แหม่!! ใครจะไปทนได้ละครับ เห็นคนที่เราชอบไปให้ความสำคัญกับคนอื่น - ถึงจะเป็นแฟนเขาก็เหอะ) เขาก็กลับมาง้อนะ ถ้าไม่ง้อ ก็ทำเป็นตีเนียนเข้ามาคุย ผมอยากคุยกับเขาอยู่แล้ว เลยหายงอนไป แต่เวลาเขางอนผมก็ง้อนะ แต่ชอบให้เขาง้อมากกว่า 55+
นิสัยของเขาไม่ชอบง้อใคร แต่ชอบงอนสุดๆ เขาทะเลาะกับแฟนเขาบ่อย และเกือบจะทุกครั้งแฟนเขาต้องง้อ นานครั้งที่เขาจะเป็นฝ่ายง้อ
มาพักหลัง ผมกับเขาต้องห่างกันหลายครั้ง เพราะผู้ใหญ่จับได้ว่าผมคุยกับเขาด้วยความไม่บริสุทธิ์ใจ และก็กลัวเขาหลอกผมเพราะเขามีแฟนอยู่แล้ว จึงบอกเขาว่าถ้าไม่ได้คิดอะไรกับผมก็ให้ตัดขาดกับผมซะ และแล้วเขาก็หายไป แต่ไม่นานเขาก็แอบมาคุยกับผมอีก แต่กว่าจะกลับมาคุยได้ก็นานอยู่ในความรู้สึกผม พอโดนจับได้เขาก็ถูกกดดันให้ห่างไปอีก เป็นอย่างนี้อยู่หลายครั้ง ตอนนี้เราก็ต้องแอบคุยกัน
ในระหว่างที่เราห่างกัน เขาทะเลาะกับแฟนเขาด้วยเรื่องงี่เง่าบางประการ แต่เขาก็ยังคงรักของเขาอยู่ เมื่อแฟนเขากลับมาคุยเขาก็ยินดีที่จะกลับไปคุย กลับไปคบ ทว่า การกลับไปคุยในครั้งนี้ต้องทำให้เขาเจ็บ เพราะเขาถูกแฟนเขาบอกเลิกอีกครั้งทั้งที่กำลังมีความหวัง และเขาก็ได้รู้ทีหลังว่าแฟนเขาแอบคุยกับคนอื่นในขณะที่คบกับเขาอยู่มาเป็นปี
วันนั้นผมไปช่วยเพื่อนกลุ่มเขาทำงานกลุ่ม ผมต้องเห็นน้ำตาของเขา ผมกังวลและเป็นห่วงมาก จังหวะที่เราสบตา ผมขยับปากถามโดยไม่มีเสียงว่า เขาเป็นอะไร เขาตอบกลับโดยไม่มีเสียงว่าเปล่า พร้อมส่ายหน้า
ผมพยายามกลับเข้าหาเขา ผมไม่อาจรอให้เขากลับมาคุยกับผมเองได้ หนึ่งเพราะรู้สึกห่วง หนึ่งคือ นี่คือโอกาสของผมแล้ว
เรากลับมาคุยกัน พร้อมกับเรื่องที่ทำให้ผมเศร้าอีกครั้ง คือ เขากำลังคุยกับใครอีกคนอยู่ อยู่ในขั้นจีบนั้นละ
แต่ผมก็ยังคุยกับเขา ยังหวังลมๆแล้งๆต่อไป ผมรู้ว่าเราเป็นอะไรกันไม่ได้ ทั้งผมและเขาคงจะวานใส่กันต่อหน้าประชาชีไม่ได้ ไปเที่ยว ไปกินข้าว ไปดูหนังด้วยกันคงไม่ได้ ผมแแค่อยากให้เขาอยู่ ไม่หายไปจากผม เขาจะมีแฟนก็ได้ แต่คนๆนั้นต้องไม่สำคัญกว่าผม 555+
จนวันเสาร์ที่ผ่านมา เขาโทรมาหาผมแต่เช้าว่าจะแวะมาหา เมื่อก่อนเขาแวะมาหา มาเล่นเกมด้วยเป็นปกติอยู่แล้ว ผมก็อาศัยลูกตามน้ำ ลูบหัวเขาบ้าง กอดเขาบ้าง ซบเขาบ้าง (หลังๆมานี่ทำไม่ได้ 555+) พอเจอเขา ผมสังเกตการแต่งตัวเขา ปกติถ้าแค่มาหา เขาจะใส่เพียงเสื้อยืด ขาสั้น แต่วันนั้นเขามาเต็มยศในชุดหล่อของเขา ผมเลยถามเขา เขาตอบว่าคนที่เขากำลังคุยด้วย ชวนไปเดินห้าง ชวนไปดูหนัง
เขาอยู่เล่นเกมกับผมรอเวลานัด เห็นว่านัดไว่ประมาณ 9 โมง แต่เลยไปนานก็ยังไ่ติดต่อมาซะที ฝ่ายหญิงเขาจะไปส่งงานที่โรงเรียนก่อนแล้วจะโทรให้เขาไปรับที่บ้าน เขาก็ดูหงุดหงิดที่ต้องรอนะ ระหว่างนั้นเราคุยกันไปเล่นเกมกันไป เขาก็ถามว่าตำบลที่ฝ่ายหญิงอยู่ อยู่ตงไหน ฝ่ายหญิงส่งเส้นทางมาในแชท แต่เขาไปไม่เป็น ผมก็ช่วยดู ในใจนะเหรอ อย่าให้พูด... อธิบายเท่าไหร่พี่แกก็ไม่รู้อยู่ดี ผมจะเอาโน๊ตบุ๊คไปซ่อมอยู่แล้ว เลยบอกว่าเดี๋ยวพาไป และแล้วสาวเจ้าก็บอกให้ไปรับได้ ตอน 11 โมง
ระหว่างทาง เราขี่มอเตอร์ไซค์ไปกันคนละคัน (แต่เดิมเขาจะซ้อนผมไป) ผมมักสังเกตเขาทางกระจกหลัง หน้าเขาก็ดูจะหงุดหงิด แต่พอผมบอกว่าใกล้ถึงแล้ว เขาก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาโทรถามตำแหน่งบ้านให้ละเอียดอีกที หน้าเขางี้บาน เห็นแล้วคิดในใจว่าไม่น่าพามาเลย
พอมาถึงซอยหน้าบ้าน เขาก็บอกลาผม แต่ผมคงแสดงออกทางสีหน้ามากไป เขาเลยพูดว่า ทำสีหน้าอย่างนี้อีกแล้ว วันหนังจะไม่ให้มาแล้ว ใจผมคิดเลยครับ ไอ้เชี่ย ยังจะให้ตูพามาให้เจ็บอีกเหรอ แต่ผมก็ได้แต่ตอบไปว่า ไม่ได้เป็นอะไรนี่ ไม่เที่ยวให้สนุกเถอะ เขาก็เลยบอกว่า เดี๋ยวดูเสร็จ จะไปหาผมที่บ้าน ผมได้แต่พยักหน้าแล้วขี่รถจากมา
ในใจเหรอครับ เจ็บสิ ตัวมันลอยๆ ไม่รู้จะโกรธ จะเศร้า หรือจะอะไรดี
ได้แต่คิดว่า ผมนี่มันช่างใจดีจริงๆ
เมื่อผมต้องไปส่งคนที่ผมชอบที่บ้านคนที่เขาจะจีบ
ผมมีคนที่ผมชอบอยู่ เขาเป็นรุ่นน้องผม ผมรู้จักกับเขามานานแล้ว แรก ๆ ก็ไม่ได้รู้สึกกับเขา แต่ว่าพอเวลาผ่านไป กลับเป็นว่ายิ่งผูกพันธ์ ยิ่งเห็นว่าเขาน่ารัก ยิ่งมีความสุขเมื่ออยู่ใกล้ อยากดูแล จนผมตัดสินใจบอกชอบ และจีบ
ถึงจะบอกว่าจีบ แต่ก็เหมือนคอยดูแลดีกว่า เพราะเขามีแฟนแล้ว คบกันก่อนผมจะเริ่มสนใจเขาเล็กน้อย แต่เหตุผลที่สำคัญกว่า คงเป็นเพราะเพศสภาพขอเรากันมากกว่า
ถึงอย่างนั้น เราก็ยังอยู่ด้วยกัน เล่นด้วยกัน ติวให้กัน เขาก็มีท่าทีที่ดีให้ผมนะ ติดก็แต่ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน และเขาก็ย้ำว่าเราไม่ใช่แฟน กระนั้นพอเราทะเลาะกัน งอนกัน (ส่วนใหญ่คือผมหึงนั้นละ เลยประชด เลยงอน แหม่!! ใครจะไปทนได้ละครับ เห็นคนที่เราชอบไปให้ความสำคัญกับคนอื่น - ถึงจะเป็นแฟนเขาก็เหอะ) เขาก็กลับมาง้อนะ ถ้าไม่ง้อ ก็ทำเป็นตีเนียนเข้ามาคุย ผมอยากคุยกับเขาอยู่แล้ว เลยหายงอนไป แต่เวลาเขางอนผมก็ง้อนะ แต่ชอบให้เขาง้อมากกว่า 55+
นิสัยของเขาไม่ชอบง้อใคร แต่ชอบงอนสุดๆ เขาทะเลาะกับแฟนเขาบ่อย และเกือบจะทุกครั้งแฟนเขาต้องง้อ นานครั้งที่เขาจะเป็นฝ่ายง้อ
มาพักหลัง ผมกับเขาต้องห่างกันหลายครั้ง เพราะผู้ใหญ่จับได้ว่าผมคุยกับเขาด้วยความไม่บริสุทธิ์ใจ และก็กลัวเขาหลอกผมเพราะเขามีแฟนอยู่แล้ว จึงบอกเขาว่าถ้าไม่ได้คิดอะไรกับผมก็ให้ตัดขาดกับผมซะ และแล้วเขาก็หายไป แต่ไม่นานเขาก็แอบมาคุยกับผมอีก แต่กว่าจะกลับมาคุยได้ก็นานอยู่ในความรู้สึกผม พอโดนจับได้เขาก็ถูกกดดันให้ห่างไปอีก เป็นอย่างนี้อยู่หลายครั้ง ตอนนี้เราก็ต้องแอบคุยกัน
ในระหว่างที่เราห่างกัน เขาทะเลาะกับแฟนเขาด้วยเรื่องงี่เง่าบางประการ แต่เขาก็ยังคงรักของเขาอยู่ เมื่อแฟนเขากลับมาคุยเขาก็ยินดีที่จะกลับไปคุย กลับไปคบ ทว่า การกลับไปคุยในครั้งนี้ต้องทำให้เขาเจ็บ เพราะเขาถูกแฟนเขาบอกเลิกอีกครั้งทั้งที่กำลังมีความหวัง และเขาก็ได้รู้ทีหลังว่าแฟนเขาแอบคุยกับคนอื่นในขณะที่คบกับเขาอยู่มาเป็นปี
วันนั้นผมไปช่วยเพื่อนกลุ่มเขาทำงานกลุ่ม ผมต้องเห็นน้ำตาของเขา ผมกังวลและเป็นห่วงมาก จังหวะที่เราสบตา ผมขยับปากถามโดยไม่มีเสียงว่า เขาเป็นอะไร เขาตอบกลับโดยไม่มีเสียงว่าเปล่า พร้อมส่ายหน้า
ผมพยายามกลับเข้าหาเขา ผมไม่อาจรอให้เขากลับมาคุยกับผมเองได้ หนึ่งเพราะรู้สึกห่วง หนึ่งคือ นี่คือโอกาสของผมแล้ว
เรากลับมาคุยกัน พร้อมกับเรื่องที่ทำให้ผมเศร้าอีกครั้ง คือ เขากำลังคุยกับใครอีกคนอยู่ อยู่ในขั้นจีบนั้นละ
แต่ผมก็ยังคุยกับเขา ยังหวังลมๆแล้งๆต่อไป ผมรู้ว่าเราเป็นอะไรกันไม่ได้ ทั้งผมและเขาคงจะวานใส่กันต่อหน้าประชาชีไม่ได้ ไปเที่ยว ไปกินข้าว ไปดูหนังด้วยกันคงไม่ได้ ผมแแค่อยากให้เขาอยู่ ไม่หายไปจากผม เขาจะมีแฟนก็ได้ แต่คนๆนั้นต้องไม่สำคัญกว่าผม 555+
จนวันเสาร์ที่ผ่านมา เขาโทรมาหาผมแต่เช้าว่าจะแวะมาหา เมื่อก่อนเขาแวะมาหา มาเล่นเกมด้วยเป็นปกติอยู่แล้ว ผมก็อาศัยลูกตามน้ำ ลูบหัวเขาบ้าง กอดเขาบ้าง ซบเขาบ้าง (หลังๆมานี่ทำไม่ได้ 555+) พอเจอเขา ผมสังเกตการแต่งตัวเขา ปกติถ้าแค่มาหา เขาจะใส่เพียงเสื้อยืด ขาสั้น แต่วันนั้นเขามาเต็มยศในชุดหล่อของเขา ผมเลยถามเขา เขาตอบว่าคนที่เขากำลังคุยด้วย ชวนไปเดินห้าง ชวนไปดูหนัง
เขาอยู่เล่นเกมกับผมรอเวลานัด เห็นว่านัดไว่ประมาณ 9 โมง แต่เลยไปนานก็ยังไ่ติดต่อมาซะที ฝ่ายหญิงเขาจะไปส่งงานที่โรงเรียนก่อนแล้วจะโทรให้เขาไปรับที่บ้าน เขาก็ดูหงุดหงิดที่ต้องรอนะ ระหว่างนั้นเราคุยกันไปเล่นเกมกันไป เขาก็ถามว่าตำบลที่ฝ่ายหญิงอยู่ อยู่ตงไหน ฝ่ายหญิงส่งเส้นทางมาในแชท แต่เขาไปไม่เป็น ผมก็ช่วยดู ในใจนะเหรอ อย่าให้พูด... อธิบายเท่าไหร่พี่แกก็ไม่รู้อยู่ดี ผมจะเอาโน๊ตบุ๊คไปซ่อมอยู่แล้ว เลยบอกว่าเดี๋ยวพาไป และแล้วสาวเจ้าก็บอกให้ไปรับได้ ตอน 11 โมง
ระหว่างทาง เราขี่มอเตอร์ไซค์ไปกันคนละคัน (แต่เดิมเขาจะซ้อนผมไป) ผมมักสังเกตเขาทางกระจกหลัง หน้าเขาก็ดูจะหงุดหงิด แต่พอผมบอกว่าใกล้ถึงแล้ว เขาก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาโทรถามตำแหน่งบ้านให้ละเอียดอีกที หน้าเขางี้บาน เห็นแล้วคิดในใจว่าไม่น่าพามาเลย
พอมาถึงซอยหน้าบ้าน เขาก็บอกลาผม แต่ผมคงแสดงออกทางสีหน้ามากไป เขาเลยพูดว่า ทำสีหน้าอย่างนี้อีกแล้ว วันหนังจะไม่ให้มาแล้ว ใจผมคิดเลยครับ ไอ้เชี่ย ยังจะให้ตูพามาให้เจ็บอีกเหรอ แต่ผมก็ได้แต่ตอบไปว่า ไม่ได้เป็นอะไรนี่ ไม่เที่ยวให้สนุกเถอะ เขาก็เลยบอกว่า เดี๋ยวดูเสร็จ จะไปหาผมที่บ้าน ผมได้แต่พยักหน้าแล้วขี่รถจากมา
ในใจเหรอครับ เจ็บสิ ตัวมันลอยๆ ไม่รู้จะโกรธ จะเศร้า หรือจะอะไรดี
ได้แต่คิดว่า ผมนี่มันช่างใจดีจริงๆ