ครอบครัวจำเป็นต้องขายบ้าน นี่ก็3ปีแล้วที่ย้ายออกมาแต่ทำใจไม่ได้เลย

คือแม่ผมเป็นนี้ แล้วจำเป็นต้องถึงขั้นขายบ้านมาใช้หนี้ ทีแรกผมก็พอทำใจได้ แต่พอนานๆเข้า บางครั้งทีนึกนึงผมนี่นำ้ตาซึมทุกที ผมไม่ได้เสียใจเรื่องเป็นหนี้นะ แต่ผมรู้สึกคิดถึงภาพบรรยากาศเดิม ที่เดิมๆที่เคยมีความสุขกับครอบครัว ผมย้ายบ้านหลังเดิมย่านบางแคมาอยู่แถวสำโรง จากเมื่อก่อนญาติผู้ใหญ่ที่ผมเคารพเค้ามาเยี่ยมเยียนบ้างแต่พอไม่มีบ้านทุกๆอย่างก็ค่อยๆเปลี่ยนไป ที่อยู่ปัจจุบะนเป็นห้องเช่าแคบๆ ซึ่งแคบผมไม่ได้อะไรหรอก แต่ความรู้สึกของผมคือ มันไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย ลึกๆผมยังเคยแอบคิดนะว่าอย่างน้อยขอไปเช่าห้องอยู่แถวบ้านเดิมก็ยังดี แต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วอะไรๆคงไม่เหมือนเดิม บางทีผมไม่มีธุระหรอกแตาผมขอแค่ได้กลับไปแภวบ้านเก่าก็ดีใจแล้วผมไปเจอคุณอาที่ผมเคารพแถวบ้านเก่าทีไรหลังจากคุยกันเสร็จผมต้องเดินนำ้ตานองกลางตลาดแถวบ้านเก่าเป็นประจำผมหวังนะครับว่าซักวันหนึ่งผมจะได้บ้านผมคืน ....
ขอโทษนะครับถ้าเรื่องที่ผมเล่ามันงงๆไปหน่อยผมแค่อยากระบาย