ผ้าห่มของเรา????

ผ้าห่มของเราในจินตนาการที่สวยงาม และที่เราอยากจะให้มันเป็น มันเป็นความรักจากพ่อแม่ พี่น้อง คนในครอบครัว มันคงจะเป็นความรัก เป็นความอบอุ่นที่ครอบครัวมอบให้ เป็นความห่วงใยจากคนในครอบครัว เป็นทุกอย่างที่คอยอยู่ข้างๆเรา คอยซับน้ำตาในวันที่เราอ่อนแอ แต่ความจริงในตอนนี้ ผ้าห่มผืนนี้ของเราไม่มีอะไร อย่างที่เขียนมาเลย เพราะผ้าห่มผืนนี้ของเรา มันเป็นผ้าห่มที่ขาวสะอาดมาก มันมากซะจน มันไม่สามารถที่จะซึมซับน้ำตาของความทรมาน น้ำตาของความเจ็บปวดได้เลย เราไม่กล้าที่จะเตะต้องมัน หรือสัมพัสไออุ่นจากมันเลย และมันก็ไม่ได้ให้ความอบอุ่นกับเราเลย มันมีให้แต่ความเหงา ความเศร้า ความทรมานที่ไมี่มีใครรู้ มันมีแต่ความเจ็บปวดทุกครั้ง ที่เราพยยามจะห่มมัน บางทีเราอาจจะอยากให้ผ้าห่มผืนนี้ ได้แบ่งเบาความรู้สึกนี้ออกไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ อย่างว่าแหละมันเป็นได้แค่ผ้าห่ม
มันไม่มีชีวิต ร้องเรียกออกไปแค่ไหน มันก็คงไม่ขาน
รับเราหรอก เราก็แค่อยากจะหวังว่า สักวันนึง ผ้าห่มของเรา จะรับรู้ความรู้สึกเราบ้าง  (แล้วผ้าห่มผืนนั้นของคุณเป็นยังไงคะ)