กวาดเศษใจ... ในบ้านที่ไร้ความปลอดภัย

เสียงไม้กวาดกระทบพื้นปูนดังสม่ำเสมอพอ ๆ กับจังหวะหัวใจที่สั่นระรัวทุกครั้งที่เข็มนาฬิกาเคลื่อนเข้าสู่ช่วงค่ำ ฉันก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดทุกซอกมุมของบ้านให้สะอาดเอี่ยม เสื้อผ้าของเขาถูกซักและรีดจนเรียบกริบ กลิ่นหอมของแกงส้มในหม้อโชยออกมาจากห้องครัว ฉันตั้งใจทำทุกอย่างให้ดีที่สุด... เพียงเพื่อหวังว่าความสมบูรณ์แบบเหล่านี้จะช่วยชะลออารมณ์พายุของเขาไม่ให้พัดมาลงที่ฉัน
3 ปีแล้วที่ฉันติดอยู่ในวงจรนี้ วงจรที่เริ่มต้นด้วยความรัก แต่จบลงด้วยรอยช้ำ
ทุกครั้งที่เสียงเครื่องยนต์รถมอเตอร์ไซค์จอดสนิทที่หน้าบ้าน หัวใจของฉันจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม หากวันไหนเขาเมากลับมา หรือมีปัญหาหงุดหงิดจากที่ทำงาน บ้านที่ควรจะเป็นวิมานจะกลายเป็นนรกในพริบตา ความโกรธที่เขาได้รับจากที่อื่น มักจะมาจบลงที่แรงเหวี่ยงของฝ่ามือ หรือปลายเท้าที่กระแทกเข้าตามร่างกายของฉัน
"ฉันเจ็บ... แต่ฉันร้องไม่ออก"
ไม่ใช่เพราะไม่เจ็บ แต่น้ำตามันถูกกลืนลงคอไปหมดแล้ว เมื่อนึกถึงลูกน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในห้องนอน ฉันยอมรับความเจ็บปวดนั้นไว้เพียงลำพัง ยอมเป็นที่ระบายอารมณ์ ยอมให้ร่างกายบอบช้ำ เพื่อแลกกับการที่เขาจะไม่เข้าไปรบกวนลูก
ในจังหวะที่เขากระชากผมหรือตะคอกใส่หน้า ฉันทำได้เพียงกัดฟันและวิงวอนผ่านสายตาที่พร่ามัว:
"จะตีกี่ทีก็ได้ จะทำอะไรฉันก็ได้... แต่อย่าไปยุ่งกับลูกนะ อย่าทำให้ลูกกลัว"
ฉันรู้ดีว่าใคร ๆ ก็บอกให้เดินออกมา แต่คำว่า "ลูก" มันค้ำคออยู่ทุกฝีก้าว ฉันยังกังวลว่าลูกจะอยู่อย่างไรถ้าขาดหัวหน้าครอบครัว หรือลูกจะขาดความอบอุ่นไหม... แม้ความอบอุ่นที่ว่านั้นจะแลกมาด้วยเลือดและน้ำตาของแม่คนนี้ก็ตาม