สับสน อยากรู้ว่าคนอื่นรู้สึกอะไรพวกนี้เหมือนกันบ้างไหมคะ แล้วมีวิธีแก้หรือแนะนำได้บ้างไหมคะ ถ้าอ่านแล้วงงๆก็ขอโทษด้วยนะคะ มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นในหัวเรา แล้วเรารู้สึกว่ามันเริ่มเป็นปัญหา
เกริ่นก่อน ตัวเราไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ ทั้งความรัก หน้าที่การงาน การเงิน ครอบครัว ไม่มีเรื่องต้องกังวลเลย อายุยี่สิบต้นๆ แค่ว่าอยู่ดีๆการใช้ชีวิตตั้งแต่เช้าจนเย็นกลายเป็นเรื่องที่ยากมาก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันค่ะว่ามันยากตรงไหน
เราสามารถพูดคุย ทำงาน เล่นโซเชี่ยลได้ตามปกติ เล่นกีฬาตลอด เป็นคนแอคทีฟสุดๆ ทั้งที่อย่างนั้นบางครั้งรู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวเอง เป็นใครก็ไม่รู้ที่อยู่ตรงนั้น เราหลุดลอยหายไปไหนไม่รู้ เหมือนจริงๆแล้วเราไม่มีตัวตน หรือถึงมีก็จะหายไปได้ทุกเมื่อ มันโหวง ว่างเปล่าไปหมด อธิบายไม่ถูกเหมือนกันค่ะ เรายังคิดตามลอจิกได้ทุกอย่าง สติยังคิดออกว่าบางอย่างมันแปลก แต่ความรู้สึกคือไปแล้ว
อาการแบบนี้มีมาตลอด แรกๆเราก็ไม่สนใจ ทำกิจกรรม เข้าร่วมอาสาสมัคร เดินทาง แบคแพคกิ้ง ทำงานๆๆ หาเงินๆๆ วาดรูป เล่นกีฬา ดนตรี สายเอ๊กซตรีมเราก็ทำ มันก็หลุดไปพักนึงนะ พอทำไปถึงจุดนึงมันก็จะเป็นอีกละ เลยต้องหาอะไรทำใหม่เรื่อยๆ มันเคยได้ผล แต่ทุกวันนี้มันไม่ค่อยจะได้เท่าไหร่ เพราะเรารู้สึกว่าเรายิ่งหลงทาง เราทำทุกอย่าง แต่ไม่รู้ว่าตัวเองสติหลุดไปไหน มันเริ่มเหนื่อยทั้งกาย ทั้งใจ
ไปคุยเรื่องนี้กับเพื่อนกับคนรู้จัก กับครอบครัว ก็ดูจะไม่ค่อยมีคนเข้าใจเท่าไหร่ มีผู้รับฟังที่ดีคนสองคน ทุกคนมองว่าเราเป็นคนร่าเริงและรับมือกับปัญหาได้ทุกอย่าง เรามักจะเป็นคนรับฟังและคอยแนะแนวคนอื่น ไม่ใช่สายเผือกนะคะ น่าจะมีอะไรบางอย่างทำให้คนมีปัญหาชอบเข้ามาหาเรา เราพยายามทำตัวเองให้ยุ่งที่สุด จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน นานๆไปมันเริ่มมีความรู้สึกว่า ไม่มีเวลาให้เหนื่อยเลยนะ ไม่มีเวลาให้เศร้าเลย ไม่มีเวลาให้แฮปปี้ แบบไม่มีเวลาให้รู้สึกอะไรทั้งนั้นอะ แต่คือถ้าเราไม่ทำตัวให้ยุ่ง เราก็จะซึมๆเนือยๆหน่วงๆ
มีคำแนะนำอะไรบ้างไหมคะ งงกับตัวเองจริงๆ มันแย่จริงๆค่ะ อธิบายไม่ถูกแต่มันว่างเปล่าไปหมด ไม่โกรธ ไม่เศร้า ไม่เครียด ไม่ยินดียินร้ายอะไร หรือจริงๆแล้วคนทั่วไปเค้าก็เป็นแบบนี้กัน แบบมันปัญหาทั่วไปที่มักจะเกิดขึ้นเป็นช่วงๆอยู่แล้ว เราอาจจะจิตตกไปเองหรือเปล่า
แท้กสุขภาพจิต เพราะมันน่าจะจิตล้วนๆเลยค่ะ สับสนสุดๆ แท้กปัญหาชีวิต เพราะส่วนตัวรู้สึกตอนนี้มันเป็นปัญหานิดนึง ไม่นิดอะ มากค่ะ
จะทำยังไงอยู่ดีๆการใช้ชีวิตในแต่ละวันกลายเป็นเรื่องยาก
เกริ่นก่อน ตัวเราไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ ทั้งความรัก หน้าที่การงาน การเงิน ครอบครัว ไม่มีเรื่องต้องกังวลเลย อายุยี่สิบต้นๆ แค่ว่าอยู่ดีๆการใช้ชีวิตตั้งแต่เช้าจนเย็นกลายเป็นเรื่องที่ยากมาก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันค่ะว่ามันยากตรงไหน
เราสามารถพูดคุย ทำงาน เล่นโซเชี่ยลได้ตามปกติ เล่นกีฬาตลอด เป็นคนแอคทีฟสุดๆ ทั้งที่อย่างนั้นบางครั้งรู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวเอง เป็นใครก็ไม่รู้ที่อยู่ตรงนั้น เราหลุดลอยหายไปไหนไม่รู้ เหมือนจริงๆแล้วเราไม่มีตัวตน หรือถึงมีก็จะหายไปได้ทุกเมื่อ มันโหวง ว่างเปล่าไปหมด อธิบายไม่ถูกเหมือนกันค่ะ เรายังคิดตามลอจิกได้ทุกอย่าง สติยังคิดออกว่าบางอย่างมันแปลก แต่ความรู้สึกคือไปแล้ว
อาการแบบนี้มีมาตลอด แรกๆเราก็ไม่สนใจ ทำกิจกรรม เข้าร่วมอาสาสมัคร เดินทาง แบคแพคกิ้ง ทำงานๆๆ หาเงินๆๆ วาดรูป เล่นกีฬา ดนตรี สายเอ๊กซตรีมเราก็ทำ มันก็หลุดไปพักนึงนะ พอทำไปถึงจุดนึงมันก็จะเป็นอีกละ เลยต้องหาอะไรทำใหม่เรื่อยๆ มันเคยได้ผล แต่ทุกวันนี้มันไม่ค่อยจะได้เท่าไหร่ เพราะเรารู้สึกว่าเรายิ่งหลงทาง เราทำทุกอย่าง แต่ไม่รู้ว่าตัวเองสติหลุดไปไหน มันเริ่มเหนื่อยทั้งกาย ทั้งใจ
ไปคุยเรื่องนี้กับเพื่อนกับคนรู้จัก กับครอบครัว ก็ดูจะไม่ค่อยมีคนเข้าใจเท่าไหร่ มีผู้รับฟังที่ดีคนสองคน ทุกคนมองว่าเราเป็นคนร่าเริงและรับมือกับปัญหาได้ทุกอย่าง เรามักจะเป็นคนรับฟังและคอยแนะแนวคนอื่น ไม่ใช่สายเผือกนะคะ น่าจะมีอะไรบางอย่างทำให้คนมีปัญหาชอบเข้ามาหาเรา เราพยายามทำตัวเองให้ยุ่งที่สุด จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน นานๆไปมันเริ่มมีความรู้สึกว่า ไม่มีเวลาให้เหนื่อยเลยนะ ไม่มีเวลาให้เศร้าเลย ไม่มีเวลาให้แฮปปี้ แบบไม่มีเวลาให้รู้สึกอะไรทั้งนั้นอะ แต่คือถ้าเราไม่ทำตัวให้ยุ่ง เราก็จะซึมๆเนือยๆหน่วงๆ
มีคำแนะนำอะไรบ้างไหมคะ งงกับตัวเองจริงๆ มันแย่จริงๆค่ะ อธิบายไม่ถูกแต่มันว่างเปล่าไปหมด ไม่โกรธ ไม่เศร้า ไม่เครียด ไม่ยินดียินร้ายอะไร หรือจริงๆแล้วคนทั่วไปเค้าก็เป็นแบบนี้กัน แบบมันปัญหาทั่วไปที่มักจะเกิดขึ้นเป็นช่วงๆอยู่แล้ว เราอาจจะจิตตกไปเองหรือเปล่า
แท้กสุขภาพจิต เพราะมันน่าจะจิตล้วนๆเลยค่ะ สับสนสุดๆ แท้กปัญหาชีวิต เพราะส่วนตัวรู้สึกตอนนี้มันเป็นปัญหานิดนึง ไม่นิดอะ มากค่ะ