ความรู้สึกแบบนี้ ควรทำยังไงดีคะ?

สวัสดีค่ะ เราเป็นนักเรียนชั้นม.5 ตอนที่ตั้งกระทู้นี้ เรารู้สึกแย่มาก แม่เราไม่เข้าใจเราเลย เราเป็นคนที่ตั้งใจเรียน แต่ไม่ถึงกับว่าเป็นเด็กเรียน แม่ไม่เคยเชื่อเวลาที่เราบอกว่าเราทำงาน ทำการบ้าน บางครั้งแม่ก็บอกว่าเราอ้าง เราไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ไม่เชื่อเรา เรารู้สึกว่าเราเหมือนคนไร้ค่า ทำอะไรก็ไม่เคยดีเลย การเรียนก็แย่ เรารู้สึกว่างานที่รร.มันหนักอยู่ทุนเดิมแล้ว แต่พอกลับบ้านมาเจอแม่ แม่ก็จะคอยว่าเรา ขึ้นเสียงใส่เรา เรายอมรับว่าเราเป็นลูกที่ไม่ดี ขึ้นเสียงใส่แม่ แต่ทุกวันนี้เราทำไปก็เพราะพ่อแม่ เราเรียนสายวิทย์ก็เพราะแม่ ทั้งๆที่เราไม่ชอบเลย เราเคยมีความคิดที่จะย้ายออก แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ เพราะว่ารร.ที่เราอยู่เป็นรร.เอกชน ค่าเทอมแพง เพื่อนเราก็บอกให้ทนๆเรียนไปก่อน เดี๋ยวก็เรียนจบแล้ว ทุกวันนี้เราเรียนไปทั้งๆที่ยังหาสิ่งอยากจะเป็นไม่ได้ คณะที่อยากจะเข้าก็ยังหาไม่ได้ เราไม่รู้ว่าเราจะทำยังไงต่อไป บางครั้งเราก็คิดว่าเราไม่อยากอยู่แล้ว เรารู้สึกว่ามันแย่มากๆ หลายคนอาจคิดว่าเป็นปัญหาเล็กๆ โตไปยังต้องเจอปัญหาอะไรอีกมากมาย แต่สำหรับเรามันเป็นแบบนี้มานานแล้ว เราเหนื่อยที่ต้องเป็นแบบนี้แล้ว
ปล.ขออภัยด้วยนะคะถ้าแท็กผิดห้อง