เราทำงานที่บริษัทนี้มาได้สามปีกว่าและเรามีพี่ที่ทำงานอยู่คนหนึ่ง ปกติเราก็ดิวงานกันตลอดเราถามพี่พี่ก็ตอบงานพี่ถามเราเราก็ตอบงานเป็นปกติ คือเราเป็นจัดซื้อต่างประเทศส่วนพี่เค้าเป็นชิปปิ้งดังนั้นงานของเราจึงต้องติดต่อกันตลอด
เรื่องมันเกิดเมื่อปลายปีที่แล้ว พี่เรียกเราเข้าไปในห้องประชุมสองคนและเขาเอ่ยปากพูดว่าพี่ขอยืมเงินเรา 30,000 ได้ไหมจะให้พี่ไหว้ก็ยอม ณ ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเงินจำนวนนี้มันค่อนข้างมากสำหรับเรา แต่ด้วยความที่เราสงสารพี่ เรายังไม่ปฏิเสธหรือรับปากในทันที เรากลับไปที่บ้านไปปรึกษาพ่อแม่เพราะเราไม่เคยให้ใครยืมเงินเลย. แม่เราพูดว่าถ้าให้ยืมไปแล้วก็เตรียมใจไว้ว่าจะไม่ได้คืนง่ายๆหรือไม่ได้คืนเลย ซึ่งจริงๆแล้วความสัมพันธ์ของเรากับพี่คนนั้นก็ไม่ได้ดีขนาดว่าสนิทกันมาก. เช้าวันต่อมาเราจึงไปปฏิเสธพี่เขาและพูดกับพี่ว่า 30,000 เราให้ไม่ได้แต่ถ้ายืมเล็กๆน้อยๆเราโอเค. พี่เขาบอกว่าไม่เป็นไร
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาพี่ไม่เคยคุยอะไรกับเราเลยแม้กระทั่งเรื่องงาน. เราถามงานพี่เขาพี่เขาไม่เคยตอบเลย เราก็คิดในแง่บวกว่าพี่เค้าคงเครียดเรื่องเงินอยู่ แต่เราลองดูพี่เค้ามาประมาณสามเดือนแล้ว เราว่าพี่เค้าเปลี่ยนไปจริงๆในเรื่องงานพี่เค้าไม่คุยด้วยแต่จะใช้วิธีอีเมลส่งหาเราและเรียกชื่อเราเหมือนคนที่ไม่รู่จักกันเลย เช่น คุณ.........
เมื่อพี่เค้าเดินผ่านเราปกติจะทักทายคุยกันแต่นี่เดินผ่านเราเหมือนพี่เค้าชอบก้มหน้าและไม่มองหน้าเราด้วยซ้ำ ตอนเช้าเช้าเราสวัสดีพี่เป็นปกติแต่ก็ไม่เคยได้รับการทักทายกลับมา เมื่อเขาต้องการจะทำงานจากเราแต่เค้าชอบไปถามผ่านผู้จัดการซึ่งจริงๆแล้วถ้าต้องการทำงานเราก็ถามเราตรงตรงก็ได้โต๊ะทำงานก็อยู่ตรงข้ามกันแหละ
ตอนนี้เหมือนเราเสียเพื่อนร่วมงานไปเลยคนหนึ่งซึ่งเราไม่รู้ว่าการที่เราไม่ให้พี่ยืมเงินมันจะส่งผลกระทบได้ถึงขนาดนี้. ลำบากใจมากเพราะยังไงเราก็ต้องร่วมงานกับเขาอยู่ดี ถ้าเป็นเราเพื่อนเพื่อนจะทำอย่างไรดีคะ
เราผิดมากเหรอ ที่ไม่ให้พี่ที่ทำงานยืมเงิน แล้วพี่เค้าก็เปลี่ยนไปเลย
เรื่องมันเกิดเมื่อปลายปีที่แล้ว พี่เรียกเราเข้าไปในห้องประชุมสองคนและเขาเอ่ยปากพูดว่าพี่ขอยืมเงินเรา 30,000 ได้ไหมจะให้พี่ไหว้ก็ยอม ณ ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเงินจำนวนนี้มันค่อนข้างมากสำหรับเรา แต่ด้วยความที่เราสงสารพี่ เรายังไม่ปฏิเสธหรือรับปากในทันที เรากลับไปที่บ้านไปปรึกษาพ่อแม่เพราะเราไม่เคยให้ใครยืมเงินเลย. แม่เราพูดว่าถ้าให้ยืมไปแล้วก็เตรียมใจไว้ว่าจะไม่ได้คืนง่ายๆหรือไม่ได้คืนเลย ซึ่งจริงๆแล้วความสัมพันธ์ของเรากับพี่คนนั้นก็ไม่ได้ดีขนาดว่าสนิทกันมาก. เช้าวันต่อมาเราจึงไปปฏิเสธพี่เขาและพูดกับพี่ว่า 30,000 เราให้ไม่ได้แต่ถ้ายืมเล็กๆน้อยๆเราโอเค. พี่เขาบอกว่าไม่เป็นไร
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาพี่ไม่เคยคุยอะไรกับเราเลยแม้กระทั่งเรื่องงาน. เราถามงานพี่เขาพี่เขาไม่เคยตอบเลย เราก็คิดในแง่บวกว่าพี่เค้าคงเครียดเรื่องเงินอยู่ แต่เราลองดูพี่เค้ามาประมาณสามเดือนแล้ว เราว่าพี่เค้าเปลี่ยนไปจริงๆในเรื่องงานพี่เค้าไม่คุยด้วยแต่จะใช้วิธีอีเมลส่งหาเราและเรียกชื่อเราเหมือนคนที่ไม่รู่จักกันเลย เช่น คุณ.........
เมื่อพี่เค้าเดินผ่านเราปกติจะทักทายคุยกันแต่นี่เดินผ่านเราเหมือนพี่เค้าชอบก้มหน้าและไม่มองหน้าเราด้วยซ้ำ ตอนเช้าเช้าเราสวัสดีพี่เป็นปกติแต่ก็ไม่เคยได้รับการทักทายกลับมา เมื่อเขาต้องการจะทำงานจากเราแต่เค้าชอบไปถามผ่านผู้จัดการซึ่งจริงๆแล้วถ้าต้องการทำงานเราก็ถามเราตรงตรงก็ได้โต๊ะทำงานก็อยู่ตรงข้ามกันแหละ
ตอนนี้เหมือนเราเสียเพื่อนร่วมงานไปเลยคนหนึ่งซึ่งเราไม่รู้ว่าการที่เราไม่ให้พี่ยืมเงินมันจะส่งผลกระทบได้ถึงขนาดนี้. ลำบากใจมากเพราะยังไงเราก็ต้องร่วมงานกับเขาอยู่ดี ถ้าเป็นเราเพื่อนเพื่อนจะทำอย่างไรดีคะ