เริ่มต้นเลยนะครับนี่คือกระทู้แรกนะครับอย่าคิดมากแค่อยากรู้ความคิดของคนอื่นจริงๆ
ผมคบกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นรุ่นน้องผม1ปีคบกันได้ประมาณ2-3เดือนผมเลิกกับเขาเพราะว่าผมยังลืมแฟนเก่าไม่ได้แต่ยังไงอ่ะก็เลิกแต่เหมือนไม่ได้เลิกอ่ะครับคือผมอยากเจอเขาตอนไหนเขาก็มาหาผมตลอดไปกินข้าวดูหนังด้วยกันตลอดทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันส่วนตัวผมเองผมก็คุยกับผู้หญิงคนอื่นไปเรื่อยๆตลอด3ปีผมมีคนอื่นมาตลอดประมาณ5คนแต่น้องคนนี้ก็ไม่เคยหายไปไหนนะครับเราก็เจอกันตลอด3ปีน้องเขาก็ทำทุกอย่างให้ผมกลับไปหาเขาแบบเทคแคร์ผมดีมากๆพอผมมีคนอื่นใหม่เขาก็จะเสียใจมากๆจนมาถึงวันหนึ่งผมคิดกับตัวเองว่า"พอแล้วได้"อยากหยุดอยู่ที่ใครสักคนก็เป็นใครไปไม่ได้ครับก็คือน้องคนนี้นี่แหละผมจึงตัดสินใจง้อน้องเขาขอโทษเรื่องที่ทำมาตลอด4ปีแบบสำนึกแล้วจริงๆอ่ะครับ(คือแบบคงไม่มีใครดีไปกว่านี้แล้ว)สุดท้ายเขาให้โอกาศผมแล้วเราก็กลับมาคบกันครับทุกอย่างมันดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกผมมีความสุขมากๆแบบคิดว่ายังไงก็ผมก็ไม่ทิ้งเขาแล้วก็คิดว่าเขาก็คงไม่ทิ้งผมเหมือนกันผมพยายามทำทุกอย่างให้เขามีความสุขทำดีกับน้องเขามากๆแบบไม่เคยทำให้ใครมาก่อนเผื่อชดใช้ความผิดของตัวผมเอง แต่เรากลับมาคบกันได้ประมาณ1ปีครับสุดท้ายน้องเขาบอกเลิกผมครับเพราะน้องเขามีคนอื่น(แบบไม่ใช่แค่คุยกันนะครับ)ทั้งๆที่ผู้ชายคนนั้นเขาก็มีแฟนผมอยู่แล้วนะครับผมไม่รู้เลยเขาแอบคุยกันมานานหรือยังมันทำให้ผมนี่แบบอธิบายไม่ถูกเลยอ่ะครับเจ็บจุกแบบผมเสียใจมากกกกกกกกกกกกกเป็นบ้าไปเลยเอาตรงๆคิดแล้วผู้หญิงคนนี้ยังไงเขาก็ไม่ทิ้งเราผมเข้าใจนะครับว่ามันคือกรรมที่ผมควรได้รับแต่ผมไม่อยากเสียเขาไปแล้วผมไม่อยากไปเริ่มใหม่กับใครแล้วผมจึงตามง้อเขาพยายามทำให้เขาคิดใหม่ดีๆแล้วน้องเขาก็เลิกยุ่งกับผู้ชายคนนั้นแล้วกลับมาหาผมผมก็ให้โอกาศน้องเขาเหมือนที่น้องเขาเคยให้โอกาศผมแต่น้องเขาไม่เหมือนเดิมแล้วครับจากที่เคยใส่ใจสนใจผมตลอดทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดเลยครับแบบเห็นได้ชัดเลยว่าเขาไม่ได้รักผมเหมือนเดิมแล้วกลายเป็นผมระแวงไปหมดจากที่ผมให้อิสระเขามาตลอดอยากไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนผมก็ให้ไปตลอดแล้วผมก็ไม่ให้เขาไปสุดท้ายก็ทะเลาะกันบ่อยมากจากที่เคยมีความสุขมากๆกลายมาเป็นทุกข์มากๆผมควรทำยังไงต่อดีครับ???
คุณจะทำอย่างไร?ถ้าคุณตกอยู่ในสถานการณ์แบบผมเริ่ม...
ผมคบกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นรุ่นน้องผม1ปีคบกันได้ประมาณ2-3เดือนผมเลิกกับเขาเพราะว่าผมยังลืมแฟนเก่าไม่ได้แต่ยังไงอ่ะก็เลิกแต่เหมือนไม่ได้เลิกอ่ะครับคือผมอยากเจอเขาตอนไหนเขาก็มาหาผมตลอดไปกินข้าวดูหนังด้วยกันตลอดทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันส่วนตัวผมเองผมก็คุยกับผู้หญิงคนอื่นไปเรื่อยๆตลอด3ปีผมมีคนอื่นมาตลอดประมาณ5คนแต่น้องคนนี้ก็ไม่เคยหายไปไหนนะครับเราก็เจอกันตลอด3ปีน้องเขาก็ทำทุกอย่างให้ผมกลับไปหาเขาแบบเทคแคร์ผมดีมากๆพอผมมีคนอื่นใหม่เขาก็จะเสียใจมากๆจนมาถึงวันหนึ่งผมคิดกับตัวเองว่า"พอแล้วได้"อยากหยุดอยู่ที่ใครสักคนก็เป็นใครไปไม่ได้ครับก็คือน้องคนนี้นี่แหละผมจึงตัดสินใจง้อน้องเขาขอโทษเรื่องที่ทำมาตลอด4ปีแบบสำนึกแล้วจริงๆอ่ะครับ(คือแบบคงไม่มีใครดีไปกว่านี้แล้ว)สุดท้ายเขาให้โอกาศผมแล้วเราก็กลับมาคบกันครับทุกอย่างมันดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกผมมีความสุขมากๆแบบคิดว่ายังไงก็ผมก็ไม่ทิ้งเขาแล้วก็คิดว่าเขาก็คงไม่ทิ้งผมเหมือนกันผมพยายามทำทุกอย่างให้เขามีความสุขทำดีกับน้องเขามากๆแบบไม่เคยทำให้ใครมาก่อนเผื่อชดใช้ความผิดของตัวผมเอง แต่เรากลับมาคบกันได้ประมาณ1ปีครับสุดท้ายน้องเขาบอกเลิกผมครับเพราะน้องเขามีคนอื่น(แบบไม่ใช่แค่คุยกันนะครับ)ทั้งๆที่ผู้ชายคนนั้นเขาก็มีแฟนผมอยู่แล้วนะครับผมไม่รู้เลยเขาแอบคุยกันมานานหรือยังมันทำให้ผมนี่แบบอธิบายไม่ถูกเลยอ่ะครับเจ็บจุกแบบผมเสียใจมากกกกกกกกกกกกกเป็นบ้าไปเลยเอาตรงๆคิดแล้วผู้หญิงคนนี้ยังไงเขาก็ไม่ทิ้งเราผมเข้าใจนะครับว่ามันคือกรรมที่ผมควรได้รับแต่ผมไม่อยากเสียเขาไปแล้วผมไม่อยากไปเริ่มใหม่กับใครแล้วผมจึงตามง้อเขาพยายามทำให้เขาคิดใหม่ดีๆแล้วน้องเขาก็เลิกยุ่งกับผู้ชายคนนั้นแล้วกลับมาหาผมผมก็ให้โอกาศน้องเขาเหมือนที่น้องเขาเคยให้โอกาศผมแต่น้องเขาไม่เหมือนเดิมแล้วครับจากที่เคยใส่ใจสนใจผมตลอดทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดเลยครับแบบเห็นได้ชัดเลยว่าเขาไม่ได้รักผมเหมือนเดิมแล้วกลายเป็นผมระแวงไปหมดจากที่ผมให้อิสระเขามาตลอดอยากไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนผมก็ให้ไปตลอดแล้วผมก็ไม่ให้เขาไปสุดท้ายก็ทะเลาะกันบ่อยมากจากที่เคยมีความสุขมากๆกลายมาเป็นทุกข์มากๆผมควรทำยังไงต่อดีครับ???