ชีวิตคู่ที่เหมือนอยุ่คนเดียว

ผมอยู่กินกับภรรยามา2-3ปีแต่ก่อนหน้านี้ก้ออยุ่ด้วยกัน4-5เดือนตอนนั้นผมเป็นหนี้เยอะมากเขาก็หนีผมไปทำงานที่ปากช่องโดยให้คำพูดว่าเขาเป็นหัวหน้าครอบครัวต้องหาเงินมาให้ครอบครัวซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะผมเป็นหนี้เยอะจริงๆช่วงที่แม่ผมเข้าโรงพยาบาลผมต้องใช้หนี้เยอะจากนั้นเขาก็หายไปประมาณ 9 เดือนวันนึงก็โทรกลับมาเขาบอกว่าเขาอยากกลับมาอยู่กับผมซึ่งตอนนั้นผมไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยผมก็บอกว่าถ้าอยากกลับมาก็กลับมาผมไม่ได้ว่าอะไรตอนนั้นผมแค้นไหมแค้นโกรธไหมโกรธที่เขาทิ้งผมไปแบบไม่มีเยื่อใยแล้วหลังจากนั้นผมก็เขาก็อยู่ด้วยกันมาช่วงแรกๆอะไรมันก็ดีไปหมดทุกอย่างดีไปหมดแต่เมื่อหลังจากเดือน 2 เดือนที่ผ่านมาเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปหลังจากที่เขาได้ทำงานก้อกลายเป็นแบบอีกคนนึงที่ผมไม่รู้จักแม่ว่าผมจะทำอะไรให้หรือผมจะคอย support เขายังไงเขาก็ไม่เคยมองเห็นผมเลยเมื่อก่อยฃนอยุ่ด้วยทำกับข้าวให้กินก็ได้แต่ต้องซื้อแกงถุงมากินเมื่อก่อนเราหยอกล้อเล่นกันได้...แต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้...ขนาดแค่คำพูดเล่นหยอกล้อกันง่ายๆก็ยังกลายเป็นเรื่องใหญ่โตผมคิดถึงชีวิตเขาครอบครัวเขา ลูกเขา คิดถึงทุกๆอย่างเป็นห่วงหมดทุกอย่างแต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่ผมทำ...สิ่งที่ผมเป็นห่วงสิ่งที่ผมคำนึงถึงมันเป็นแค่ความคิดของคนคนเดียว...เขาทำงานผมไม่เคยใช้เงินเขาเลยไม่เคยแตะต้องเงินเขาแต่เงินผมทุกบาททุกสตางค์ที่ผมมีผมให้เขาหมดผมได้เงินจากกงสีของญาติเดือนละ 22,500 บาทต่อเดือนผมไม่เคยคิดที่แม้จะดึงออกมาใช้เองเวลาเขาทำเล็บแต่งหน้าทำผมหรือปั่นสล็อตผมไม่เคยพูดไม่เคยว่าไม่เคยอะไรเลยแต่วันหนึ่งผมอยากได้ด้ามเกียร์จะเอาไปใส่รถตอนทำงานเขากลับบอกว่าซื้อทำไมไร้สาระเงินแค่ 200 บาทแต่กลับบอกไร้สาระอ่ะโอเคผมไม่ว่าอะไรไม่อยากทะเลาะได้แต่เงียบหลังจากนั้นมาเขาก็กลายเป็นคนเจ้าอารมณ์มาตลอดเลยไม่ว่าผมจะทำอะไรก็ผิดไปหมดทุกครั้งที่ทะเลาะกันถึงแม้ว่าผมจะไม่ผิดผมก็ต้องเป็นฝ่ายที่เริ่มขอโทษเริ่มพูดคุยอยู่อยู่ด้วยกันมาไม่เคยเลย 2 ปีคำว่าขอโทษไม่เคยหลุดออกมาจากปากเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียวหรือแม้กระทั่งว่าเขาเสียใจก็ไม่เคยหลุดออกมาจากปากเลยเวลาที่ทะเลาะกันผมคนเดียวที่เสียใจผมคนเดียวที่ต้องนั่งร้องไห้ทุกวันนี้ผมคิดว่าเหมือนผมอยู่คนเดียวไม่มีครอบครัวเพราะกิจกรรมที่เคยทำร่วมกับครอบครัวมันไม่มีอีกแล้ว....ผมอยากถามทุกคนที่อ่านเรื่องของผมชีวิตคู่แบบนี้ผมควรไปต่อหรือควรหยุดครับ...ขอบคุณที่สละเวลาอ่านครับ