ตามหัวข้อกระทู้เลยน่ะครับ
ผมรู้สึกว่าตั้งแต่รู้จักกับความรักมา ไม่มีครั้งไหนที่สมหวังเลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งๆที่ผมก็ดีกับเขามาตลอด ไม่เคยนอกใจ ไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนไหน นอกจากเขา ใส่ใจดูแลมาตลอด แต่แล้วสุดท้ายกลับกลายเป็นผมเองที่ถูกโดนหักหลัง รักใครชอบใครก็ผิดหวังเจ็บแบบเดิมอยู่ตลอด ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนที่เข้ามาผมก็ต้องเสียน้ำตา บางครั้งผมก็คิดน่ะว่า หรือว่าเราคงไม่เหมาะกับความรักหรือเปล่า หรือเราไม่ได้เกิดมาเพื่อให้ถูกรัก หรือเราอาจจะเกิดมาเพื่อมอบความรักอย่างเดียว ผมเบื่อแล้วอ่ะ มันเหมือนเราวนเวียนกลับไปอ่านหนังสือเล่มเดิม แล้วตอนจบก็เหมือนเดิมคือไม่เหลือใครอยู่ข้างๆ บางครั้งผมก็เหมือนความรู้สึกมันดิ่งลงเรื่อยๆจนผมรู้สึกว่า ผมเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า เพราะผมเป็นคนโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยเจอสังคม นอกจากไปทำงาน วันหยุดก็ไม่อยากไปไหน มันรู้สึกเบื่อไปหมด ยิ่งอกหักมันยิ่งไม่อยากจะทำอะไรเลยครับ อยากนอนอยู่เฉยๆ มีใครตอบผมได้บ้างครับ ผมอยากรู้ว่าต้องทำไง ผมไม่อยากเป็นแบบนี้
ใครรู้สึก เบื่อเหนื่อยท้อกับความรักบ้างครับ
ผมรู้สึกว่าตั้งแต่รู้จักกับความรักมา ไม่มีครั้งไหนที่สมหวังเลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งๆที่ผมก็ดีกับเขามาตลอด ไม่เคยนอกใจ ไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนไหน นอกจากเขา ใส่ใจดูแลมาตลอด แต่แล้วสุดท้ายกลับกลายเป็นผมเองที่ถูกโดนหักหลัง รักใครชอบใครก็ผิดหวังเจ็บแบบเดิมอยู่ตลอด ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนที่เข้ามาผมก็ต้องเสียน้ำตา บางครั้งผมก็คิดน่ะว่า หรือว่าเราคงไม่เหมาะกับความรักหรือเปล่า หรือเราไม่ได้เกิดมาเพื่อให้ถูกรัก หรือเราอาจจะเกิดมาเพื่อมอบความรักอย่างเดียว ผมเบื่อแล้วอ่ะ มันเหมือนเราวนเวียนกลับไปอ่านหนังสือเล่มเดิม แล้วตอนจบก็เหมือนเดิมคือไม่เหลือใครอยู่ข้างๆ บางครั้งผมก็เหมือนความรู้สึกมันดิ่งลงเรื่อยๆจนผมรู้สึกว่า ผมเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า เพราะผมเป็นคนโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยเจอสังคม นอกจากไปทำงาน วันหยุดก็ไม่อยากไปไหน มันรู้สึกเบื่อไปหมด ยิ่งอกหักมันยิ่งไม่อยากจะทำอะไรเลยครับ อยากนอนอยู่เฉยๆ มีใครตอบผมได้บ้างครับ ผมอยากรู้ว่าต้องทำไง ผมไม่อยากเป็นแบบนี้