เรื่องมีอยู่ว่า เราเป็นลูกคนเดียวพ่อแม่ก็คาดหวัง แล้วความคาดหวังนี้มันเกิดมาจากคนรอบข้างพูดอวดลูกตัวเองว่าดีอย่างนั้นอย่างนี้
แล้วพ่อแม่เราเอาเราเปรียบเทียบกับลูกคนนั้นคนนี้บ่อยมาก จนเกิดปัญหาทะเลาะกันทุกครั้ง ตอนเราเรียนเราก็พอเลี่ยงได้โดยการอยู่หอ
แล้วกลับบ้านไปบ้าง แต่ทุกครั้งที่กลับบ้านเราก็ทะเลาะกับพ่อแม่อยู่ทุกครั้ง จนจุดพีคที่เราคิดว่าเราควรออกห่างพ่อแม่แบบอยู่ไกลๆกันน่าจะดีกว่า
คือแม่เราพูดว่า "จะไปตายที่ไหนก็ไป เลี้ยงไปก็เสียข้าวสาร" คำพูดนี้มันติดใจเรามาก เราเสียใจมากแล้ววันนั้นเราขับรถออกจากบ้าน คือมีความคิดอยากตายตามคำที่เขาบอกจริงๆ ซึ่งตอนเราขับออกมายอมรับเลยว่าไม่มีสมาธิเลยแบบคำพูดนี้ติดหัวอยู่ เราพยายามขับช้าแต่ในที่สุดรถเราก็ชนเข้ากับมอไซต์ ดีที่เด็กที่ขับมอไซต์ไม่ได้เป็นอะไร คำพูดที่แม่เราไล่เราไปตายนี่คือผุดมาในหัวจนมีความคิดว่าหนีไปอยู่ที่อื่นดีกว่า
หลังจากเหตุการณ์นั้น เราเลยย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดคนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียว ตอนแรกเราคิดว่าถ้าทำแบบนี้จะดีขึ้น แต่เปล่าเลย
พ่อแม่โทรหาเราวันนึงห้าครั้งต่อวันอย่างต่ำและพูดให้ย้ายกลับไปอยู่บ้านทุกวัน และทุกครั้งก็จะพูดดีด้วยทุกครั้ง
จนวันหนึ่งแม่เราโทรมาแล้วบอกว่ากลับมาอยู่บ้านเถอะ เพราะถ้าใครสักคนตายไปจะไม่รู้ข่าวสารเลยนะ
เราก็คิดอย่างที่แม่เราบอก แล้วพ่อแม่เราก็อยู่ที่บ้านสองคน แต่ละคนก็อายุ 50 เกือบ 60 ละ จะตายตอนไหนก็ไม่รู้
ยอมรับเลยว่าเรากลัวได้ขึ้นชื่อว่าลูกอกตัญญู ไม่เลี้ยงดูพ่อแม่ ปล่อยพ่อแม่แก่ตายอย่างโดดเดี่ยว(ไม่ได้แช่งพ่อแม่นะ แต่มันคือความจริง)
และเราคิดว่าพ่อแม่พูดทางโทรศัพท์ดีมากไม่มีการทะเลาะอะไรอีกเลย ความสัมพันธ์เรากับพ่อแม่คงดีขึ้นแล้วละ
จนสุดท้ายเลยทำเรื่องย้ายที่ทำงานไปอยู่กับพ่อแม่ โดยเรามานั่งคิดว่าเราต้องอดทนให้มากที่สุดเมื่อกลับไปอยู่บ้าน และมีความคิดว่าถ้าพูดดีด้วยแบบนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับพ่อแม่ต้องดีขึ้นมาแล้วละ เขาไม่เอาเราไปเปรียบเทียบกับใครก็ดีแล้ว
แต่พอมีคำสั่งย้ายที่ทำงานจริงๆ ว่าได้ย้ายปีหน้า เราก็บอกข่าวนี้กับพ่อแม่ เรารู้สึกได้นะว่าพ่อแม่ดีใจมากหลังจากที่บอกข่าวไป
แต่หลังจากที่บอกไปนั้นกลายเป็นโทรหนักขึ้น แถมทุกครั้งที่คุยกันก็กลายเป็นเรื่องเดิมนั่นคือ การเปรียบเทียบกับคนรู้จัก แล้วสุดท้ายทุกครั้งการคุยกันก็ทะเลาะกัน จากที่ตอนแรกยังไม่มีคำสั่งให้เราย้ายที่ทำงาน พ่อแม่ไม่เคยโทรมาคุยแนวเปรียบเทียบ หรือพูดจาประชดประชันเลยสักครั้ง
มีแต่พูดว่าให้เรากลับไปพวกเขาสัญญาว่าจะอยู่กันอย่างมีความสุข ไม่เอาเราไปเปรียบเทียบกับใคร แต่สุดท้ายเรารู้สึกได้เลยว่า
มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมตอนนี้เรายอมรับเลยกลัวตัวเองด่าพ่อแม่มาก เพราะเราเองก็ใจร้อนและแคร์คำพูดของครอบครัวมากโดยเฉพาะพ่อแม่
วันนี้เราเลยโทรคุยเรื่องปัญหานี้กับพ่อแม่ เพราะไม่อยากให้ปีหน้าเรากลับไปอยู่บ้านแล้วจะต้องมาเครียดทั้งเรื่องบ้านและเรื่องงาน
แล้วเราก็ได้บทสรุปที่พ่อแม่สรุปให้เราฟังคือ เราไม่ดี ไม่เก่งเหมือนลูกคนที่รู้จัก หาเงินเข้าบ้านได้ไม่เยอะพอ แล้วลามไปถึงเรื่องคู่ครอง ว่าลูกคนอื่นมีหลานให้พ่อแม่อุ้มกันแล้ว และอีกมากมายซึ่งเราฟังแล้วเราโมโหเลยตัดสายทิ้ง
เราไม่รู้จะจัดการกับปัญหาการทะเลาะนี้ได้ยังไง?? ใจนึงตอนนี้ความคิดเราคือเราพลาดมากที่ย้ายที่ทำงานกลับไปเพื่อกลับไปอยู่บ้าน แต่อีกใจนึงก็ไม่อยากได้ชื่อว่าลูกอกตัญญู
ทำไงดี? อยู่กับพ่อแม่แล้วทะเลาะกันทุกวัน
แล้วพ่อแม่เราเอาเราเปรียบเทียบกับลูกคนนั้นคนนี้บ่อยมาก จนเกิดปัญหาทะเลาะกันทุกครั้ง ตอนเราเรียนเราก็พอเลี่ยงได้โดยการอยู่หอ
แล้วกลับบ้านไปบ้าง แต่ทุกครั้งที่กลับบ้านเราก็ทะเลาะกับพ่อแม่อยู่ทุกครั้ง จนจุดพีคที่เราคิดว่าเราควรออกห่างพ่อแม่แบบอยู่ไกลๆกันน่าจะดีกว่า
คือแม่เราพูดว่า "จะไปตายที่ไหนก็ไป เลี้ยงไปก็เสียข้าวสาร" คำพูดนี้มันติดใจเรามาก เราเสียใจมากแล้ววันนั้นเราขับรถออกจากบ้าน คือมีความคิดอยากตายตามคำที่เขาบอกจริงๆ ซึ่งตอนเราขับออกมายอมรับเลยว่าไม่มีสมาธิเลยแบบคำพูดนี้ติดหัวอยู่ เราพยายามขับช้าแต่ในที่สุดรถเราก็ชนเข้ากับมอไซต์ ดีที่เด็กที่ขับมอไซต์ไม่ได้เป็นอะไร คำพูดที่แม่เราไล่เราไปตายนี่คือผุดมาในหัวจนมีความคิดว่าหนีไปอยู่ที่อื่นดีกว่า
หลังจากเหตุการณ์นั้น เราเลยย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดคนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียว ตอนแรกเราคิดว่าถ้าทำแบบนี้จะดีขึ้น แต่เปล่าเลย
พ่อแม่โทรหาเราวันนึงห้าครั้งต่อวันอย่างต่ำและพูดให้ย้ายกลับไปอยู่บ้านทุกวัน และทุกครั้งก็จะพูดดีด้วยทุกครั้ง
จนวันหนึ่งแม่เราโทรมาแล้วบอกว่ากลับมาอยู่บ้านเถอะ เพราะถ้าใครสักคนตายไปจะไม่รู้ข่าวสารเลยนะ
เราก็คิดอย่างที่แม่เราบอก แล้วพ่อแม่เราก็อยู่ที่บ้านสองคน แต่ละคนก็อายุ 50 เกือบ 60 ละ จะตายตอนไหนก็ไม่รู้
ยอมรับเลยว่าเรากลัวได้ขึ้นชื่อว่าลูกอกตัญญู ไม่เลี้ยงดูพ่อแม่ ปล่อยพ่อแม่แก่ตายอย่างโดดเดี่ยว(ไม่ได้แช่งพ่อแม่นะ แต่มันคือความจริง)
และเราคิดว่าพ่อแม่พูดทางโทรศัพท์ดีมากไม่มีการทะเลาะอะไรอีกเลย ความสัมพันธ์เรากับพ่อแม่คงดีขึ้นแล้วละ
จนสุดท้ายเลยทำเรื่องย้ายที่ทำงานไปอยู่กับพ่อแม่ โดยเรามานั่งคิดว่าเราต้องอดทนให้มากที่สุดเมื่อกลับไปอยู่บ้าน และมีความคิดว่าถ้าพูดดีด้วยแบบนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับพ่อแม่ต้องดีขึ้นมาแล้วละ เขาไม่เอาเราไปเปรียบเทียบกับใครก็ดีแล้ว
แต่พอมีคำสั่งย้ายที่ทำงานจริงๆ ว่าได้ย้ายปีหน้า เราก็บอกข่าวนี้กับพ่อแม่ เรารู้สึกได้นะว่าพ่อแม่ดีใจมากหลังจากที่บอกข่าวไป
แต่หลังจากที่บอกไปนั้นกลายเป็นโทรหนักขึ้น แถมทุกครั้งที่คุยกันก็กลายเป็นเรื่องเดิมนั่นคือ การเปรียบเทียบกับคนรู้จัก แล้วสุดท้ายทุกครั้งการคุยกันก็ทะเลาะกัน จากที่ตอนแรกยังไม่มีคำสั่งให้เราย้ายที่ทำงาน พ่อแม่ไม่เคยโทรมาคุยแนวเปรียบเทียบ หรือพูดจาประชดประชันเลยสักครั้ง
มีแต่พูดว่าให้เรากลับไปพวกเขาสัญญาว่าจะอยู่กันอย่างมีความสุข ไม่เอาเราไปเปรียบเทียบกับใคร แต่สุดท้ายเรารู้สึกได้เลยว่า
มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมตอนนี้เรายอมรับเลยกลัวตัวเองด่าพ่อแม่มาก เพราะเราเองก็ใจร้อนและแคร์คำพูดของครอบครัวมากโดยเฉพาะพ่อแม่
วันนี้เราเลยโทรคุยเรื่องปัญหานี้กับพ่อแม่ เพราะไม่อยากให้ปีหน้าเรากลับไปอยู่บ้านแล้วจะต้องมาเครียดทั้งเรื่องบ้านและเรื่องงาน
แล้วเราก็ได้บทสรุปที่พ่อแม่สรุปให้เราฟังคือ เราไม่ดี ไม่เก่งเหมือนลูกคนที่รู้จัก หาเงินเข้าบ้านได้ไม่เยอะพอ แล้วลามไปถึงเรื่องคู่ครอง ว่าลูกคนอื่นมีหลานให้พ่อแม่อุ้มกันแล้ว และอีกมากมายซึ่งเราฟังแล้วเราโมโหเลยตัดสายทิ้ง
เราไม่รู้จะจัดการกับปัญหาการทะเลาะนี้ได้ยังไง?? ใจนึงตอนนี้ความคิดเราคือเราพลาดมากที่ย้ายที่ทำงานกลับไปเพื่อกลับไปอยู่บ้าน แต่อีกใจนึงก็ไม่อยากได้ชื่อว่าลูกอกตัญญู