แฟนคนแรก...เป็นไง?

เคยคบกับ ผญ คนหนึ่งเทอเป็นแฟนคนแรกสำหรับเราและสำหรับเขาก็ด้วย ระยะเวลาที่คบกันนั้นนานมาก นานกว่าที่คิด เรารักเขามาก คือก็ไม่รู้นะ มันอาจจะเป็นเพราะเทอเป็นคนแรกละมั้ง ไม่เคยนอกใจเขาสักครั้งถึงแม้จะมี ผญ คนอื่นที่พยายามเข้าหาเรา จนคนอื่นมองเราว่าเราเป็นคนหยิ่ง นั้นไม่เป็นปัญหาเลยถ้าทำให้คนที่เรารักสบายใจได้ กว่าจะได้จับมือกันครั้งแรก เราไม่ค่อยไปไหนมาไหนด้วยกัน เวลาที่เราคุยด้วยกันมากที่สุดคือ ตอนกลางคืน โทรคุยกัน เฟสทามหากัน ก็ตามประสาวัยรุ่นอะนะ ผ่านมา1ปี เราถามเขาว่ารักเรารักไหม ? เราคิดแค่ว่าคำตอบที่เทอจะตอบคือ รักสิ!! แต่ เทอกลับตอบว่า "ไม่รู้สิ สำหรับเทอรักเป็นคำที่พิเศษมาก" เรา งง เลยเว้ย เลยถามต่อว่า ตอนนี้รักเรากี่ % ? เชื่อไหมเทอตอบว่าประมาณ 40-60%.. เราพูดอะไรต่อไม่ถูกเลยเว้ย รักเขามากอะ แต่เขากลับยังไม่แน่ใจกับเราอะ โคตรเจ็บ หลังจากนั้นเราสัญญากับตัวเองว่า จะทำเติม40-60% เนี่ยให้เต็ม 100 ให้ได้ เราก็พยายามมาตลอด ครั้งแรกที่ออกไปข้างนอกด้วยกัน ถึงมันจะไม่ดีนักแต่เราก็ดีใจอย่างน้อยเขาก็ยอมเราบ้างแล้ว คบกันมาเรื่อยๆ จนเกือบ2ปีละมั้ง มีเหตุการณ์ที่ทำให้เขามาบอกเลิกเรา เรางงมาก เราทำอะไรทำอะไรให้เขา สุดท้ายเลิกกัน..เราก็ยังรักเขาอยู่นะใจหนึ่งคิดว่าเขาคงคิดมากไป เครียดกับอะไรหลายๆอย่าง เขาเป็นคนชอบเครียดและคิดมากอยู่บ่อยๆ แม้เป็นแค่เรื่องเล็กๆ สุดท้ายวันต่อมาเขากลับมาหาเรา ตอนนั้นเราไม่สงสัยอะไรเลยเว้ย เราโคตรดีใจ ไม่ได้ถามเขาด้วยซ้ำว่า ทำไหม?แต่เขาก็บอกกับเรามากเองว่าเขาแค่คิดไวไปหน่อย กังวลว่าสุดท้ายเราก็ต้องเลิกกัน เราก็เข้าใจเขาอะนะ เลยไม่คิดอะไรมาก คบกันมาเรื่อยๆจนสนิทกันมาก จนเรียกว่าคุยกันได้ทุกเรื่อง จนถึงเวลาที่เราต้องจากกัน แต่มันแค่คือการอยู่คนละที่ ก็แค่นั้น เรารู้อยู่แล้วละว่ามันต้องมีวันนี้แต่เชื่อไหมเรา  ไม่กังวลเลยว่าเขาจะเปลี่ยนไป เราก็ยังเหมือนเดิมอะ เขาบอกเดี่ยวเราก็ไปเจอคนใหม่ เราบอกว่าไม่มีทางหรอกถึงจะเจออะไรใหม่ๆแต่ก็ไม่มีทางเปลี่ยนไปหรอก เราสิกลัวเขาไปเจออะไรที่ดีกว่าเรา ซึ่งมีแน่สิ่งที่ดีกว่าเรานะ จนคบกันมาได้ 3 ปี เทอก็บอกเลิกเรา เทอบอกว่าคิดอยู่นานแล้ว เทอเริ่มไม่แน่ใจมาพักหนึ่งอีกแล้ว ครั้งนี้เรารู้สึกได้เลยว่า สงสัยเราต้องเลิกกันจริงๆ เราคุยกันอนู่นานมาก พยายามดึงเขาไว้ บอกเขาว่าเรารักเขามากแค่ไหน ถามเขาไปว่า รักเราบ้างไหม เราเติมเต็ม 100 % รึยัง ที่ผ่านมามันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ? เขาก็ตอบว่า "รักสิเรารักเทอ เขาบอกว่าเราดีมาก ดีเกินไปที่จะอยู่กับเรา เราเอองที่เป็นฝ่ายไม่ดี ทำให้เทอเสียใจมาตลอด เราเลยคิดว่าหยุดมันไว้แค่นี้ดีกว่า" นี้คือคำตอบของเทอ หัวเราสลายแหลกแทบไม่เหลือ น้ำตาที่ไหลออกมาหวังว่าเขาคงสงสาร แล้วเขาก็ตัดสายไป.... หลังจากนั้นเราก็พยายามทำให้เขากลับมา หวังแค่เพียงอย่างเดียวว่า ไม่นานเขาคงกลับมาเหมือนครั้งที่แล้ว เพราะเขาบอกเรานิ เขาก็รักเราเหมือนกัน จนไม่นานเขาก็กลับมา และก็กลับมาไม่นานสักเท่าไร เรารู้ได้เลยว่าครั้งนี้ที่เทอคนนี้กลับมานั้นเพียงเพราะคำว่า สงสาร... เราพยายามบอกเขาว่าไม่เอาแบบนี้ได้ไหม ไม่ต้องสงสารได้ไหม รักกันแบบเหมือนเดิม แบบที่เคยเป็นอะ ได้ไหม แต่สุดท้ายมันก็แค่การสงสารและเขาก็จากเราไปแบบจริงๆ 3 ปีที่รู้จักกัน จบเพียงแค่นี้


  รู้ไหมเขาเคยบอกเราว่า "เราคงจะไม่มีแฟนใหม่ หากเลิกกับเราไป" เราก็ไม่ได้เชื่อมากหรอก แต่ก็พยายามเชื่อให้มากที่สุด แต่ตอนนี้เขามีแฟนใหม่แล้ว ก่อนเลิกกันเรายังเคยคิดที่จะทิ้งความฝันของตัวเองแล้วไปอยู่ใกล้ๆเขา แต่ก็ไม่ได้ทำ ดีแล้วที่ตอนนั้นเลือกความฝันของตัวเอง คงเจ็บโคตรๆที่เห็นเขาจับมือกันอย่างง่ายดาย ออกไปไหนด้วยกัน ตั้งแต่เลิกกันใกล้จะหนึ่งปีแล้วเรายังไม่ได้เจอหน้ากันเลย เราเนี่ยอยากเจอเขามาก จนมีโอกาสแต่ก็ไม่ได้เจอกันสักที ไม่รู้สิครับหากคุณอ่านมาถึงตรงนี้ คุณอาจคิดว่า ผมก็แค่พึ่งเคยเจอรักครั้งแรกและมีแฟนคนแรก ก็อาจใช่ครับ แต่ก่อนหน้านั้น ผมไม่เคยอยากมีแฟนคนที่สองเลย แต่ก็นั้นแหละ ผมอาจไม่เคยพบกับความรักมาก่อน เวลาผมอยุ่กับเขาผมโคตรมีความสุข ไปพูดกับใครเขาก็บอกให้เปิดใจ พยายามลืมเขาสะ ให้โอกาสตัวเอง ผมทำมาหมดละ ใครมันจะไปลืมได้ถามจริง เปิดโอกาสหรอ ผมก็ไม่ได้ปิดมันสะหน่อย จะให้ไปคบกับคนอื่นทั้งๆที่ยังลิมแฟนเก่าไม่ได้ ก็อย่างที่บอก ใครมันจะไปลืมได้!! สำหรับความรัก แค่พยายามไม่พอหรอก และถึงตอนนี้ผ่านมาเกือบปีแหละ ผมยัง" รัก "เขาอยู่เลย
  ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ มันคือเรื่องราวของผมจริงๆ ส่วนหนึ่งก็อยากระบาย มันไม่ง่ายหรอกครับที่จะลืมหรือเลิกรักใครสักคน อยากฟังความคิดเห็นของเพื่อนๆ และประสบการณ์ความรักครั้งแรกบ้าง และอยากรู้ว่ายังรักเขาอยู่รึเปล่า??