(สร้างกระทู้มาบ่น)สวัสดีคะ ก่อนอื่นขอเกริ่นแนะนำตัวสักนิด ขออนุญาตแทนตัวเองว่า "ต" แล้วกันค่ะตอนนี้ ต.อายุ17ปี เรียนอยู่ชั้นม.4 ต.ก็ใช้ชีวิตราวกับเด็กผู้หญิงทั่วๆไป พ่อกับแม่ของ ต.เลิกกันตั้งแต่ ต.อยู่ป.5 แม่แต่งงานใหม่ สามีใหม่ของแม่ก็มีลูกสาวอายุห่างจาก เราแค่ปีเดียว ช่วงแรกๆ ต.กับลูกสาวของสามีใหม่แม่เราเข้ากันได้ดีมาก เพราะช่วงอายุเราไล่เรี่ยกัน แต่ก็อย่างว่าลูกติดพ่อกับลูกติดแม่มันก็ต่างกลัวกันได้เปรียบเสียเปรียบอยู่แล้ว พักหลังๆมาหลังจากแม่แต่งงานใหม่สามสี่ปี ความสุขก็ไม่ค่อยมี สามีใหม่ของแม่จากที่เคยทำงานได้เงินมาก็เอาให้แม่เป็นคนจัดการตลอด ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าข้าว หลายๆอย่างแม่เป็นคนจัดการ มีหลายครั้งที่แม่กับพ่อเลี้ยงทะเลาะกัน แล้วพ่อเลี้ยงก็ขนของกลับบ้านย่า(บ้านของพ่อเลี้ยง)ไป พอทะเลาะทีไรก็ขนข้าวขนของหนี้ไป พอเงินหมดก็กลับมาหาแม่ ซึ่งเป็นแบบนี้อยู่3ครั้งแล้ว พ่อเลี้ยงเอาเงินไปให้ย่า ทั้งหมด แล้วกลับมาหาเรากับแม่ (บ้านของแม่)มาอยู่ มาใช้ มากินข้าว มานอน ทั้งๆที่รายได้ก็ไม่ได้จากพ่อเลี้ยงแล้ว รายได้ตอนนี้มาจากพี่ชาย กับแม่ของ ต. บางที ต.อดคิดไม่ได้ว่าเขาจะมาอยู่เพื่อเผาผลานไปวันๆงั้นเหรอ ไม่สงสารแม่เราบ้างเหรอ ทำไมช่วงแรกๆมันดีกว่านี้ไม่ใช่เหรอ ?
ช่วงปีที่แล้วแม่ได้คิดแพลนว่าจะสร้างบ้านใหม่ในงบแค่300,000บาท พี่ชายของ ต. ก็ตกลงว่าจะช่วยผลักให้ ขาดเหลืออะไรให้โทร.บอก ถ้ามีเดี๋ยวพี่จะช่วย เราช่วยกันคิดว่าจะทำแบบไหนดีทรงไหน จะทำกี่ห้องกว้างเท่าไหร่ เหมือนทั้งหมดเราจัดการเองกันแค่3คน แม่เคยไปปรึกษากับพ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยลก็มักจะตอบปัดๆไป "ยังไม่มีเวลาทำ" "ไม่ว่าง" "ค่าช่างแพง" บลาๆๆ ตอนนี้ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ล่าสุด พ่อเลี้ยงยืมสร้อยข้อมือแม่ไปจำนำ เพื่อจะเอาเงินมาเหมา ไร่มัน 7,000บาท ซึ่งมันเป็นของแม่ที่แม่ซื้อเองจากเงินของแม่เองล้วนๆ วันนั้นแม่ปลดทองให้ไปทั้งน้ำตา พอตกเย็น พ่อเลี้ยงไม่กลับบ้าน เพราะนอนอยู่บ้านย่า แม่ก็ไม่ได้เอะใจหรือว่าอะไร จนมารู้ตอนเช้าว่า ไม่ได้ไปเหมาไร่มันเพราะมีคนเหมาไปก่อน แต่เงินที่เอาทองไปจำ พ่อเลี้ยงเอาไป ให้ย่า ให้ลูกสาวเขา
แม่ชอบมาบ่นให้ ต.ฟังบ่อยๆ ว่าอยากเลิก อยากหย่าแล้ว มันเหนื่อย เหมือนไม่ได้มาอยู่เป็นครอบครัวเลย ไม่รู้ว่ามาอยู่ด้วยกันทำไม
นั้นเป็นแค่เรื่องของครอบครัวจุดเริ่มต้นของความสุขที่ค่อยๆหายไปของ ต.
อย่างที่บอก ต.อายุ17ปี การที่มารับรู้เรื่องอะไรมากมายขนาดนี้สำหรับ ต. มันหนักหนาและวุ่นวายมาก หากมองย้อนกลับไปสัก7ปีก่อน ทำไมมันมีความสุขจังเลยวะ เรียน เล่น กิน นอน ไม่เห็นต้องมาคิดหนักใจอะไรแบบนี้เลย
ตอนนี้ ต.รู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยอยู่ตลอดเวลาทั้งๆที่ก็ไม่ได้ทำงานอะไร มีหน้าที่แค่เรียนหนังสือ ต.เคยคุยกัลแม่บ่อยๆว่า ต.เป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า โรคคิดมากหรือเปล่า แม่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะ ต.ชอบทำตัวร่าเริง เคยไปอ่านอาการของโรคพวกนี้ในเน็ตมาจากหลายๆที่ บางทีก็ตรงบางทีก็ไม่ตรง เลยปล่อยๆมันไป คงไม่ได้เป็นอะไรหรอก
แต่หลังๆมา ต.กลายเป็นคนชอบอยู่คนเดียว สร้างจินตนาการคนเดียว บางทีดูซีรี่ส์หรืออ่านนิยายอยู่ก็ชอบแต่เรื่องของตัวเองขึ้นมาแบบงงๆ แอบคิดบ้างว่าตัวเองบ้า แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรอีกเหมือนเดิม
งงกับตัวเองมาก เวลาวันหยุดหรืออยู่คนเดียว ของเมื่อวานนี้มีความสุขมากเลย นอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยมันมีความสุขเป็นพิเศษ คิดอะไรก็เพลิน ไปหมด แต่พอมาวันนี้กลับนั่งซึมคิดหาเรื่องดีๆก็ไม่เห็นมี เพื่อนมาชวนไปเที่ยวก็ไม่อยากไป นั่งคิดหาอะไรจะทำก็อยากจะร้องไห้ออกมา กลัวทุกอย่าง
ไม่รู้ความรู้สึกแบบนี้คืออะไรกันแน่ บางทีก็เหมือนอยากจะตายๆไปจากโลกนี้ เหมือนอยู่ไปก็ไม่มีจุดมุ่งหมายอะไร ไม่มีแรงบันดาลใจจะอยู่ มันเหนื่อยมากเลย
ปล.สร้างขึ้นมาบ่นระบายความอึดอัดเฉยๆค่ะ
คน คนหนึ่งมีอะไรให้คิดมากมายขนาดนี้เลยเหรอ...?
ช่วงปีที่แล้วแม่ได้คิดแพลนว่าจะสร้างบ้านใหม่ในงบแค่300,000บาท พี่ชายของ ต. ก็ตกลงว่าจะช่วยผลักให้ ขาดเหลืออะไรให้โทร.บอก ถ้ามีเดี๋ยวพี่จะช่วย เราช่วยกันคิดว่าจะทำแบบไหนดีทรงไหน จะทำกี่ห้องกว้างเท่าไหร่ เหมือนทั้งหมดเราจัดการเองกันแค่3คน แม่เคยไปปรึกษากับพ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยลก็มักจะตอบปัดๆไป "ยังไม่มีเวลาทำ" "ไม่ว่าง" "ค่าช่างแพง" บลาๆๆ ตอนนี้ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ล่าสุด พ่อเลี้ยงยืมสร้อยข้อมือแม่ไปจำนำ เพื่อจะเอาเงินมาเหมา ไร่มัน 7,000บาท ซึ่งมันเป็นของแม่ที่แม่ซื้อเองจากเงินของแม่เองล้วนๆ วันนั้นแม่ปลดทองให้ไปทั้งน้ำตา พอตกเย็น พ่อเลี้ยงไม่กลับบ้าน เพราะนอนอยู่บ้านย่า แม่ก็ไม่ได้เอะใจหรือว่าอะไร จนมารู้ตอนเช้าว่า ไม่ได้ไปเหมาไร่มันเพราะมีคนเหมาไปก่อน แต่เงินที่เอาทองไปจำ พ่อเลี้ยงเอาไป ให้ย่า ให้ลูกสาวเขา
แม่ชอบมาบ่นให้ ต.ฟังบ่อยๆ ว่าอยากเลิก อยากหย่าแล้ว มันเหนื่อย เหมือนไม่ได้มาอยู่เป็นครอบครัวเลย ไม่รู้ว่ามาอยู่ด้วยกันทำไม
นั้นเป็นแค่เรื่องของครอบครัวจุดเริ่มต้นของความสุขที่ค่อยๆหายไปของ ต.
อย่างที่บอก ต.อายุ17ปี การที่มารับรู้เรื่องอะไรมากมายขนาดนี้สำหรับ ต. มันหนักหนาและวุ่นวายมาก หากมองย้อนกลับไปสัก7ปีก่อน ทำไมมันมีความสุขจังเลยวะ เรียน เล่น กิน นอน ไม่เห็นต้องมาคิดหนักใจอะไรแบบนี้เลย
ตอนนี้ ต.รู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยอยู่ตลอดเวลาทั้งๆที่ก็ไม่ได้ทำงานอะไร มีหน้าที่แค่เรียนหนังสือ ต.เคยคุยกัลแม่บ่อยๆว่า ต.เป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า โรคคิดมากหรือเปล่า แม่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะ ต.ชอบทำตัวร่าเริง เคยไปอ่านอาการของโรคพวกนี้ในเน็ตมาจากหลายๆที่ บางทีก็ตรงบางทีก็ไม่ตรง เลยปล่อยๆมันไป คงไม่ได้เป็นอะไรหรอก
แต่หลังๆมา ต.กลายเป็นคนชอบอยู่คนเดียว สร้างจินตนาการคนเดียว บางทีดูซีรี่ส์หรืออ่านนิยายอยู่ก็ชอบแต่เรื่องของตัวเองขึ้นมาแบบงงๆ แอบคิดบ้างว่าตัวเองบ้า แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรอีกเหมือนเดิม
งงกับตัวเองมาก เวลาวันหยุดหรืออยู่คนเดียว ของเมื่อวานนี้มีความสุขมากเลย นอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยมันมีความสุขเป็นพิเศษ คิดอะไรก็เพลิน ไปหมด แต่พอมาวันนี้กลับนั่งซึมคิดหาเรื่องดีๆก็ไม่เห็นมี เพื่อนมาชวนไปเที่ยวก็ไม่อยากไป นั่งคิดหาอะไรจะทำก็อยากจะร้องไห้ออกมา กลัวทุกอย่าง
ไม่รู้ความรู้สึกแบบนี้คืออะไรกันแน่ บางทีก็เหมือนอยากจะตายๆไปจากโลกนี้ เหมือนอยู่ไปก็ไม่มีจุดมุ่งหมายอะไร ไม่มีแรงบันดาลใจจะอยู่ มันเหนื่อยมากเลย
ปล.สร้างขึ้นมาบ่นระบายความอึดอัดเฉยๆค่ะ