ยิ่งเรือก่าบางสี่ลำค่อยๆเคลื่อนตัว..เข้ามาใกล้ชายหาดมากเท่าไหร่
เสียงเซ็งแซ่ของเหล่าเด็กมอแกนตัวน้อยนับสิบก็ยิ่งดังขึ้นเท่านั้น มันคือความปรีดาที่รอคอยการกลับมาของยิปซีสาวคนนี้ โดยเฉพาะเด็กชายมอแกนตัวน้อยคนที่เห็นและเปล่งเสียงคนแรก ความปรีดาของเขามันเอ่อล้นปนกับน้ำตา
เรือก่าบางแห่งชีวิตจอดเทียบชายฝั่งเกาะแสงจันทร์
เมื่อจัดเก็บไม้แจวไว้ในเรือเรียบร้อย หญิงสาวก็ก้าวเท้าเหยียบง่ามที่ตอนหน้าของเรือ ลงมายังชายหาดอย่างคล่องแคล่ว ส่วนคนเรืออื่นที่จอดเทียบหาดพร้อมๆกัน ต่างก็ทยอยลงจากเรือของตน เด็กชายมอแกนตัวน้อยคนที่ความปรีดาเอ่อล้นปนน้ำตา วิ่งถลาเข้าไปหายิปซีสาว และเมื่อถึงตัวหล่อน เด็กน้อยนั้นก็กอดรัดหญิงสาวแนบแน่น อย่างกับคนไม่ได้พบเจอกันแสนนาน
“ว่าไวลางิ -ึงจะร้องไห้ทำไม กูก็กลับมาอยู่ตรงหน้า...แล้ว”
บูงอก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยที่กำลังโอบกอดหล่อน จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งค่อยๆปาดน้ำตาบนใบหน้าของเด็กน้อยนั้นทิ้ง
เด็กชายตัวน้อยที่ชื่อลางิค่อยๆเงยหน้ามองหญิงสาว อย่างอยากจะมองให้เต็มตา “ฉันคิดถึงพี่บูงอทุกวัน เมื่อไหร่พี่จะเลิกออกเรือหาปลาไปไกลๆแบบนี้เสียที”
เวลาเป็นแรมเดือนที่บูงอออกเรือหาปลา เร่ร่อนไปทั่วน่านน้ำอันดามันทั้งฝั่งไทยและพม่า และบางครั้งก็เลยไปถึงไหนต่อไหน ทำให้ลางิอดไม่ได้กับความคิดถึง และแม้หญิงสาวคนนี้จะไม่ใช่พี่สาวแท้ๆของเขา แต่ความรักผูกพันมันเหมือนดั่งว่าหล่อนคือพี่สาวร่วมชีวิต
“ชีวิตอย่างพวกเรา มันต้องหาปลามาเลี้ยงดูตัวเอง สักวันเมื่อ-ึงโตขึ้น ...จะเข้าใจ”
บูงอบอกเหตุผล เหมือนพยายามจะให้เด็กน้อยเข้าใจและก็ไม่รู้ว่าลางินั้นจะเข้าใจหรือไม่
เพราะไม่ทันจะได้พูดคุยกันมากกว่านี้ เหล่าเด็กที่เหลือต่างก็กรูมาล้อมหน้าล้อมหลังยิปซีสาว บ้างก็ถามหาของฝากจากทะเลไกล บ้างก็ถามถึงสิ่งที่หล่อนไปผจญภัยและพบเจอมา เรื่องราวบอกเล่าของคนทะเลของหญิงสาวกับเด็กๆ มีทั้งความตื่นเต้น เร้าใจ ลึกลับ และงดงาม
เด็กๆบางคน..ถึงขนาดทำตาโตๆกับคำบอกเล่าในบางเรื่องของหล่อน
ท่ามกลางความชื่นชมของเด็กชนเผ่าตัวน้อยที่กำลังรายล้อมตัวยิปซีสาว มีสายตาเย็นชาที่จ้องมองมาอย่างไม่ค่อยพอใจ นอกจากสายตาของซายอแล้ว ยังมีสายตาของบางคนในกลุ่มชาวบ้าน มองภาพที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าชายหาด อย่างเคืองอารมณ์
หลังจากพูดคุยกับเด็กๆได้สักครู่ใหญ่บูงอก็ขอแยกตัวออกมาจากกลุ่มเด็กๆทั้งหมด โดยบูงอให้สัญญาว่าอีกสามวันข้างหน้าจะพาเด็กๆ ไปหัดว่ายน้ำที่ด้านข้างของเกาะฟากทิศเหนือ อันเป็นชายหาดปิดดูลึกลับอีกที่ บนเกาะแสนงามแห่งนี้..ที่ชื่อแสงจันทร์
บูงอแยกตัวออกมาจากเด็กๆ โดยมีเด็กชายมอแกนลางิเดินตามมาด้วย เด็กชายตัวเล็กๆผิวพรรณคล้ำเหมือนคนทะเล และมีรูปหน้าบางส่วนคล้ายคลึงยิปซีสาวอยู่ไม่น้อย นั่นก็คงเพราะความเป็นญาติลูกพี่ลูกน้องกันและกัน
บูงอพาลางิเดินตรงเข้ามาที่กลุ่มชาวบ้าน ไม่ได้สนใจสายตาของซายอที่กำลังจ้องมองหล่อนเลยสักน้อย ในขณะที่หญิงสูงวัยหน้ากร้านชีวิตนางหนึ่งในกลุ่มชาวบ้าน เหมือนจะรอท่าการเข้ามาทักทายของยิปซีสาวอยู่ก่อนแล้ว.. ..
อ่านต่อในครั้งหน้า
หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม
สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008
หุบเขาแสงจันทร์ 16 (คลื่นแห่งความหลัง)
ยิ่งเรือก่าบางสี่ลำค่อยๆเคลื่อนตัว..เข้ามาใกล้ชายหาดมากเท่าไหร่
เสียงเซ็งแซ่ของเหล่าเด็กมอแกนตัวน้อยนับสิบก็ยิ่งดังขึ้นเท่านั้น มันคือความปรีดาที่รอคอยการกลับมาของยิปซีสาวคนนี้ โดยเฉพาะเด็กชายมอแกนตัวน้อยคนที่เห็นและเปล่งเสียงคนแรก ความปรีดาของเขามันเอ่อล้นปนกับน้ำตา
เรือก่าบางแห่งชีวิตจอดเทียบชายฝั่งเกาะแสงจันทร์
เมื่อจัดเก็บไม้แจวไว้ในเรือเรียบร้อย หญิงสาวก็ก้าวเท้าเหยียบง่ามที่ตอนหน้าของเรือ ลงมายังชายหาดอย่างคล่องแคล่ว ส่วนคนเรืออื่นที่จอดเทียบหาดพร้อมๆกัน ต่างก็ทยอยลงจากเรือของตน เด็กชายมอแกนตัวน้อยคนที่ความปรีดาเอ่อล้นปนน้ำตา วิ่งถลาเข้าไปหายิปซีสาว และเมื่อถึงตัวหล่อน เด็กน้อยนั้นก็กอดรัดหญิงสาวแนบแน่น อย่างกับคนไม่ได้พบเจอกันแสนนาน
“ว่าไวลางิ -ึงจะร้องไห้ทำไม กูก็กลับมาอยู่ตรงหน้า...แล้ว”
บูงอก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยที่กำลังโอบกอดหล่อน จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งค่อยๆปาดน้ำตาบนใบหน้าของเด็กน้อยนั้นทิ้ง
เด็กชายตัวน้อยที่ชื่อลางิค่อยๆเงยหน้ามองหญิงสาว อย่างอยากจะมองให้เต็มตา “ฉันคิดถึงพี่บูงอทุกวัน เมื่อไหร่พี่จะเลิกออกเรือหาปลาไปไกลๆแบบนี้เสียที”
เวลาเป็นแรมเดือนที่บูงอออกเรือหาปลา เร่ร่อนไปทั่วน่านน้ำอันดามันทั้งฝั่งไทยและพม่า และบางครั้งก็เลยไปถึงไหนต่อไหน ทำให้ลางิอดไม่ได้กับความคิดถึง และแม้หญิงสาวคนนี้จะไม่ใช่พี่สาวแท้ๆของเขา แต่ความรักผูกพันมันเหมือนดั่งว่าหล่อนคือพี่สาวร่วมชีวิต
“ชีวิตอย่างพวกเรา มันต้องหาปลามาเลี้ยงดูตัวเอง สักวันเมื่อ-ึงโตขึ้น ...จะเข้าใจ”
บูงอบอกเหตุผล เหมือนพยายามจะให้เด็กน้อยเข้าใจและก็ไม่รู้ว่าลางินั้นจะเข้าใจหรือไม่
เพราะไม่ทันจะได้พูดคุยกันมากกว่านี้ เหล่าเด็กที่เหลือต่างก็กรูมาล้อมหน้าล้อมหลังยิปซีสาว บ้างก็ถามหาของฝากจากทะเลไกล บ้างก็ถามถึงสิ่งที่หล่อนไปผจญภัยและพบเจอมา เรื่องราวบอกเล่าของคนทะเลของหญิงสาวกับเด็กๆ มีทั้งความตื่นเต้น เร้าใจ ลึกลับ และงดงาม
เด็กๆบางคน..ถึงขนาดทำตาโตๆกับคำบอกเล่าในบางเรื่องของหล่อน
ท่ามกลางความชื่นชมของเด็กชนเผ่าตัวน้อยที่กำลังรายล้อมตัวยิปซีสาว มีสายตาเย็นชาที่จ้องมองมาอย่างไม่ค่อยพอใจ นอกจากสายตาของซายอแล้ว ยังมีสายตาของบางคนในกลุ่มชาวบ้าน มองภาพที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าชายหาด อย่างเคืองอารมณ์
หลังจากพูดคุยกับเด็กๆได้สักครู่ใหญ่บูงอก็ขอแยกตัวออกมาจากกลุ่มเด็กๆทั้งหมด โดยบูงอให้สัญญาว่าอีกสามวันข้างหน้าจะพาเด็กๆ ไปหัดว่ายน้ำที่ด้านข้างของเกาะฟากทิศเหนือ อันเป็นชายหาดปิดดูลึกลับอีกที่ บนเกาะแสนงามแห่งนี้..ที่ชื่อแสงจันทร์
บูงอแยกตัวออกมาจากเด็กๆ โดยมีเด็กชายมอแกนลางิเดินตามมาด้วย เด็กชายตัวเล็กๆผิวพรรณคล้ำเหมือนคนทะเล และมีรูปหน้าบางส่วนคล้ายคลึงยิปซีสาวอยู่ไม่น้อย นั่นก็คงเพราะความเป็นญาติลูกพี่ลูกน้องกันและกัน
บูงอพาลางิเดินตรงเข้ามาที่กลุ่มชาวบ้าน ไม่ได้สนใจสายตาของซายอที่กำลังจ้องมองหล่อนเลยสักน้อย ในขณะที่หญิงสูงวัยหน้ากร้านชีวิตนางหนึ่งในกลุ่มชาวบ้าน เหมือนจะรอท่าการเข้ามาทักทายของยิปซีสาวอยู่ก่อนแล้ว.. ..
อ่านต่อในครั้งหน้า
หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม
สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008