ขอคำแนะนำให้กับผู้หญิงที่หาทางออกไม่เจอหน่อยนะคะ

สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรา เรามีเรื่องไม่สบายใจมาก ที่อยากจะขอคำปรึกษาจากทุกๆ คนค่ะ เรามีแฟนที่คบกันมาประมาณ 1 ปี โดยที่พ่อแม่และพี่ชายเราไม่รู้ เราอยู่ห้องเดียวกับเขาค่ะ จริงๆ เรามีห้องอยู่ที่หอ แต่เขาให้เราไปอยู่ด้วย เขาอายุมากกว่าเรา ตั้งแต่คบกันมาเขาไม่เคยพอใจอะไรในตัวเราเลย เราเป็นคนที่ค่อนข้างเข้าใจอะไรยาก โลกส่วนตัวสูง หัวดื้อ และชอบเถียงค่ะ พูดตรงๆ คือ เราไม่ได้เป็นคนที่ดีมาก ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ดีนัก นั่นแหละค่ะ.. เราไม่ใช่คนที่ perfect! แฟนเราเขาเป็นรุ่นพี่ค่ะ ฐานะทางบ้านถือว่าดี แต่หน้าตาก็ไม่ได้ดีมาก เขาเพิ่งจะเรียนจบ เขาจบช้าเพราะเหตุผลอะไรหลายๆ อย่าง เขาเป็นคนที่ใจร้อนค่ะ อารมณ์เสียง่าย เรามักจะทำอะไรที่ไม่ถูกใจเขา เช่น ช้า ขี้ลืม พูดไม่รู้เรื่อง ถามอะไรก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ทำอะไรไม่เคยได้ดั่งใจเขา ไม่ทำตามที่เขาบอก เราไม่จ่ายค่าน้ำค่าไฟช่วยเขา นอกจากว่าเขาจะบอก เราไม่เคยซื้อของอะไรให้ ฯลฯ ทำให้เขาอารมณ์เสียกับเราเสมอ เขามักจะบอกว่าเราเข้าสังคมไม่เป็น จบมาจะทำงานอะไรได้ เราเข้าใจว่าเขาก็หวังดี แต่ที่รับไม่ได้คือเขามักจะด่าเราแรงๆ เช่น Eโง่, E, Eก*หรี่, Eเหี้* พ่อแม่ไม่สั่งสอน บางทีด่าลามไปถึงทางบ้านของเรา ว่าโง่บ้างอะไรบ้าง ซึ่งเป็นอะไรที่เรารับไม่ได้มากค่ะ เคยทะเลาะกันรุนแรง เสียงดัง เราก็ตอบโต้กลับไปบ้าง แต่เขาก็พยายามไม่พลั้งมือทำร้ายเรา เราก็ได้แต่คิดว่ามันสมควรแล้วหรือ หลายครั้งที่เรานั่งทบทวนกับตัวเอง ตั้งแต่คบกันเราร้องไห้มากกว่าหัวเราะ เราเรียนหนักแต่เราต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ เกือบทุกวัน ตั้งแต่คบกันไม่เคยมีอะไรที่เขาผิด เราน้อยใจเสมอตอนที่เดินด้วยกันเขามักจะชมคนนั้นคนนี้ และมักเอาเราไปเปรียบเทียบ แล้วเขาก็อารมณ์เสียเสียเอง เขามีแฟนมาก่อนหน้านี้หลายคน แต่ละคนก็หน้าตาดี สวย ขาว หุ่นดี น่ารัก เขามักจะพูดถึงแฟนเก่าให้เราฟังเสมอ แล้วคิดว่าเราจะพอใจหรือเปล่าคะ  เขาบอกว่าไม่ได้เปรียบเทียบ แค่พูดให้ฟัง แค่เอารูปให้ดูว่าเขาแต่งตัวกันยังไง โพสต์ท่าถ่ายรูปยังไง แต่งหน้ายังไง แบบนั้นแบบนี้แหละคือเรียกว่าแต่งตัวเป็น เรียกว่าผู้หญิงน่ารัก เขาอยากให้เราแต่งตัวบ้าง เขาอายคนอื่นที่เราเป็นแบบนี้ เขาเคยบอกว่ารักเรา บอกว่าเขาโตแล้วเป็นวัยทำงานแล้วก็ไม่อยากมองคนที่หน้าตา แต่เราไม่รู้ว่าเขารักเราแค่ไหน รักเราจากอะไร เขาบอกว่าเราเป็นผู้หญิงที่แย่ ทำอาหารไม่เป็น งานบ้านไม่ได้เรื่อง หลังเลิกเรียนกลับไปถ้าเราทำอะไรไม่เรียบร้อย เขาก็จะอารมณ์เสียและทะเลาะกัน มีหลายครั้งที่เราบอกเลิกไป แล้วเขาก็ไม่ยอม เขาบอกว่าหมั่นไส้เราอยากให้ชีวิตเราแย่ ถ้าเลิกกันก็จะต้องแตกหักกันไปและเขาจะทำลายชีวิตเรา เขาจะโทรบอกทางบ้าน โทรบอกพี่ชายให้มาคุยกันได้ จะต่อยกันก็ได้ ตอนที่เขาโมโหบางทีก็เผลอแช่ง ให้เราเจออะไรที่แย่ๆ
         ในความคิดของเราคนเป็นแฟนกันต้องอยากทำให้อีกฝ่ายหนึ่งมีความสุข ยอมรับกันได้ ไม่ใช่ทำร้ายจิตใจกันไปในทุกๆ วัน แบบนี้เรียกว่ารักจริงๆ หรือคะ เขาคาดหวังการเป็นแฟนที่ดีจากเรา แต่เขาก็ไม่เคยเป็นแฟนที่เข้าใจ หรือสนับสนุนในสิ่งที่เราต้องการ เราเคยเสิร์ชเกี่ยวกับการเรียนต่อ ป.โท เขาเคยพูดประมาณว่า คิดว่าจะเรียนได้หรอ โง่ๆอย่างมึ* แล้วค่าใช้จ่ายก็สูง ที่บ้านจะส่งได้หรอ และเราจะไปเรียน ไปสมัครอะไรหลายๆ อย่าง เขาก็ไม่คิดว่าเราจะทำได้ นั่นล่ะค่ะ เราถึงไม่อยากจะพูด ไม่อยากจะปรึกษาอะไรอีก ถ้าเขาเป็นห่วงจริงก็อยากให้พูดดีๆ ค่ะ เตือนกันดีๆ ก็ได้ค่ะ แต่ก็ไม่มีคำพูดที่ดีเลย เราได้แต่หวังว่า สักวันหนึ่งเขาจะไปมีคนใหม่และเลิกกับเราไป หรือห่างกันไป เราไม่อยากมีเรื่องไม่อยากใฟ้ทางบ้านเราไม่สบายใจ เราทำผิดไปที่ทำแบบนี้ เรารู้สึกผิดต่อทุกคน เราคิดว่าเลิกกันไปถึงแม้จะเสียใจแต่ก็คงทุกข์ใจน้อยกว่าทุกวันนี้ค่ะ แต่เขาก็ยังไม่ไปไหน และไม่มีทีท่าว่าจะเลิกกัน เราควรทำอย่างไรดีคะ?

ป.ล. กระทู้นี้เป็นกระทู้แรก มันคือความรู้สึกที่เราอัดอั้นมานาน แต่นี่ก็เป็นแค่เศษเสี้ยวของสิ่งที่เราเจอ หากเราเรียบเรียงคำพูดได้ไม่ดี อ่านเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง ต้องขออภัยด้วยค่ะ 🙇