คืองี้เว้ยเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้หรอก คือเรามีเพื่อนคนหนึ่งเราสนิทกันมากๆไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดคือช่วยเหลือกันตลอดเเต่บางทีเราก็รู้สึกเหมือนแค่เพื่อนชั่วคราวอะแบบถ้ามันเบื่อมันก็ไป ไปๆมาๆแบบนี้จนเรารู้สึกไร้ค่าเเต่เพราะเรา.....ไงเราเลยยอมไม่ไปไหน เอาอะเรามาเริ่มดลยดีกว่าน้ำเยอะไปล่ะเเต่ช่วงต่อไปนี้จะมีเเต่เนื้อละ คือเรื่องมันมีอยู่ว่าเรากับมันค่อยค้างที่จะสนิทกันมากๆที่บอกไปเมื่อสักครู่ใหญ่ๆคือเราอะรู้สึกกับมันเหมือนเพื่อนต่อไปไม่ได้เเล้วอะเรารู้สึกกำลังรักหรือหลงมันอะคือเราต้องมีมันในชีวิตอะถึงจะมีความสุขคือมันคือเพื่อนคนเเรกที่ทำให่กูรู้สึกดีขนาดนี้อะเรายอกตรงๆตรงนี้เลยว่าเราคิดกับมันมากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่เเฟนคือเราหึงมันอยู่กับคนอื่นเราหวงเวลาคุยกับคนอื่นแต่เราไม่สามารถบอกมันได้อะคือมันพูดออกไปไม่ได้อะคือเรากับมันก็ไม่ได้เป็นไรกันอะแต่....กูเจ็บเจ็บมากๆกูก็เคยมีแฟนนะแต่กูไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลยเป็นกับมันคนแรกเลย....คือประเด็นไม่ใช่ตรงนั้นเว้ยประเด็นมันอยู่ที่....มันมีอยู่วันหนึ่งมันมาบอกกับกูว่า เลิกยุ่งกับกูซักทีเถอะกูเบื่อกูอยากอยู่คนเดียวตอนนั้นใจกูตกไปอยู่ตาตุ่มเลยจ้าก๊อกน้ำตานี่เเตกเลยจ้าา หลังจากนั้นกูกับมันก็ไม่เคยคุยกันอีกเลยยกเว้ยเรื่องงาน กูควรทำไงดีมันไม่เคยที่จะมองกูเลยด้วยซ้ำกูควรทำไง...บอกกูที😞😞😭
เคยป่ะ? การรู้สึกมากกว่าเพื่อนเเต่ไม่ใช่แฟน?