อย่าคิดว่าผู้หญิงคือของตาย ถ้าเขาหมดใจแล้วคุณจะเสียใจ

สวัสดีครับ นี้เป็นกระทู้แรกที่ผมเขียนเรื่องของผมมีอยู่ว่าผมก็มีครอบครัวเหมือนคนอื่นๆเขาแต่นะตอนนี้ชีวิตครอบครัวผมกำลังจะพังลงเพราะตัวผมเอง ผมทำงานอยู่ชายแดนครับนานๆได้กลับบ้านครั้งทำงานประมาณ40วันพัก12วันบางครั้งก็ไม่แน่นอนอาจจะมีเลื่อนผลัดลาพักออกไปก่อนด้วยสถานะการณ์ชีวิตผมเลยไม่ค่อยได้อยู่กับครอบครัวมากนักเรื่องหน้าที่การงานผมทำได้ดีมากก้าวหน้าไปด้วยดีมาตลอดแต่เรื่องครอบครัวผมกลับล้มเหลวผมคิดแค่ว่าต้องขยันทำงานหาเงินให้เยอะๆเพื่อจะได้สร้างครอบครัวที่มีพร้อม ลูกจะได้สบายเพราะผมไม่มีสมบัติติดตัวมาผมต้องมาสร้องเอาเอง ผมเลยมีเวลาให้กับภรรยาน้อยมากเวลาผมลาพักกลับบ้านเขาก็ต้องไปทำงานเราไม่คอยได้ไปไหนด้วยกันซึ่งผมเองก็เป็นผู้ชายที่แสดงออกไม่เป็นโรแมนติกไม่เป็นเลยเป็นอะไรที่เขาต้องคิดอยู่ตลอดเหมือนกับเขาต้องอยู่คนเดียวกลางวันทำงานเย็นกลับไปดูแลลูกเขาน่าจะเหนื่อยกว่าผมมากส่วนผมเองก็ทำงานเสี่ยงอันตรายทุกวันไม่รู้จะผลาดวันไหนเคยโดนระเบิดมาแล้ว3ครั้งแต่ผมเองก็ไม่เป็นอะไรมากครั้งที่3ที่ผมโดนลูกน้องผมเสียไป1คนมันเป็นอะไรที่ติดอยู่ในใจผมมาตลอดว่าทำมัยผมช่วยเขาไม่ได้  จนมาถึงวันที่ภรรยาผมเขาคงจะเต็มที่แล้วเหมือนกัน เขาคงหมดใจจากผมแล้วจริงๆมันเหมือนตลอดเวลาที่อยู่กันมา12ปีเขาต้องเดินด้วยตัวเองต้องหัดขับรถยนต์ให้เป็นเพื่อจะได้ไปไหนมาไหนได้ลูกไม่สบายเขาก็ต้องพาลูกไปหาหมอเองวันๆหนึ่งผมมีเวลาให้เขาตอนเย็นถึงได้โทรไปหาเขามันก็เหมือนเขาต้องรอผมตอนเย็นถึงจะได้คุยได้ยินเสียงกันวันไหนที่งานผมดึกผมกลับเข้าฐานมาก็ไม่ได้โทรหาเขาเพราะเห็นว่าดึกแล้วให้เขาพักผ่อนดีกว่าแต่จริงๆแล้วเขารอให้ผมโทรไปหาอยู่ไม่ว่าจะดึกขนาดไหนให้ได้รู้ว่าเราเป็นยังไงวันนี้เจอกับอะไรบ้างซึ่งผมไม่ได้คิดถึงจุดนี้เลย เขาระบายออกมาทำให้ผมตัวชาไปทั่งตัวเลยทำให้ผมคิดว่าผมลืมทำหน้าที่สามีที่ดีให้กับภรรยาผมไปผมจุกไปทั้งตัวที่เขาบอกว่าชีวิตคู่เราจบกันแค่นี้ ให้ทำหน้าที่พ่อของลูกกับแม่ของลูกไปแล้วกันผมเจ็บไปทั้งตัวเมื่อเขาบอกว่าหมดใจจากผมแล้วให้คืนใจให้กันเถอะ ผมเป็นชายชาติทหารไม่เคยกลัวอริราชศัตรูที่ไหนทั้งนั้นแต่ผมมาแพ้กับชีวิตครอบครัวที่ผมทำมันพังเองผมคิดผิดมาตลอด งานถึงไม่มีเราแต่เขาก็หาคนอื่นมาทำแทนได้แต่หัวหน้าครอบครัวไม่มีใครมาทำแทนเราได้นะตอนนี้ผมคงรั้งเขาไม่ได้แล้วจริงๆถึงผมจะปรับตัวเองให้เวลากับครอบครัวมากขึ้นทำดีกับเขาให้มากขึ้นแต่ตอนนี้มันคงไม่มีประโยชน์แล้วผมคงต้องปล่อยเขาไปจริงๆทำมัยเรื่องแบบนี้ต้องมาเกิดกับผม ผมเกิดมาจากชีวิตครอบครัวแตกแยกมาตั้งแต่ผมยังเป็นเด็กชีวิตผมผ่านอะไรมาเยอะชีวิตวัยรุ่นผมไม่ได้เที่ยวเหมือนกับคนอืนเขาผมต้องทำงานตั้งแต่เด็กเพื่อส่งตัวเองเรียนจนผมมาสอบบรรจุได้ชีวิตนี้ผมคิดว่าจะแต่งงานแค่ครั้งเดียวอยู่กันไปจนแก่เถ้าแต่ตอนนี้ทุกอย่างมันจบแล้วผมรู้แล้วการที่ผู้หญิงหมดใจมันเป็นยังไงก่อนหน้านี้เขาดีกับผมมากเขาเป็นผู้หญิงที่น่ารักสำหรับผมเสมอเวลาผมกลับบ้านผมอยู่ที่บ้านเขา ผมอยากกินอะไรเขาก็ทำให้กินผมเองที่ไม่ได้ทำอะไรให้เขาเลยนึกถึงเรื่องดีๆของเขาน้ำตามันก็ไหลทุกครั้งเวลานี้ก็คงมีแต่แม่ผมที่คอยให้กำลังและลูกผมที่คอยเป็นแรงใจให้ผมยืนและสู้ต่อไป ก่อนหน้านี้ผมหลับได้เพราะยานอนหลับและฟังธรรมะ แต่ตอนนี้ยานอนหลับผมไม่กินแล้วเพราะมันไม่ใช่ทางออก นะตอนนี้ผมคงต้องสร้างอะไรใว้ให้ลูกของผมและตอบแทนแม่ผมที่เลี้ยงผมมา และชีวิตบั้นปลายผมคงหันหน้าเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์  ขออภัยที่อ่านยากผมเรียบเรียงเรื่องไม่ถูกครับ สุดท้ายนี้ฝากถึงคนที่มีชีวิคคู่ชีวิตครอบครัวจงรักษามันใว้ให้ดีประคับประคองกันไปความรักเป็นสิ่งสวยงามครับแต่เราต้องเอาใจใส่ซึ่งกันและกับอย่าปล่อยให้คนรักของเราหมดใจ ขอบคุณทุกท่านครับที่เข้ามาอ่าน