เรื่องมีอยู่ว่าเรากับแฟนเลิกกันค่ะ เหตุผลที่เลิกกันก็คือ แฟนไม่ค่อยสนใจ และเรางี่เง่า ตอนที่เราบอกเลิกเขา ตอนนั้นเราอยู่กับเพื่อนค่ะ ด้วยความที่ว่า กลุ่มเพื่อนค่อนข้างจะเฮฮาบ้าบอ พอเราทะเลาะกะเเฟนเราเลยบอกเลิกทันทีเลยค่ะ เพราะคิดว่ายังไงก็ไม่เศร้า ยังไงก็อยู่ได้ เพราะมีเพื่อน ตอนนั้นแฟนก็รั้งนะคะ ยื้อเรา แต่เราไม่สนใจค่ะ อยู่กะเพื่อนสนุกสุดๆแล้ว แต่พอตกดึก กลับบ้านมาอยู่คนเดียว เริ่มฟุ้งซ้านค่ะ เริ่มคิดถึงละ ก็เลยกลับไปคุยกะเเฟน(เก่า) ก็คุยกันปกติแต่ด้วยความที่ว่าปากแข็งทั้งคู่ ต่างคนต่างมีฟอร์ม เลยไม่ได้กลับมาคบค่ะ
ผ่านไป2-3วัน เราเที่ยวแหลกเลยค่ะ พยายามทำตัวให้ไม่ว่าง ก็ได้ผลนะคะ แต่คนเราที่ไหนจะมีเอเนอจี้ในการหาอะไรทำตลอด24ชม. อย่างน้อยมันก็จะมีบางช่วงเวลาเช่น ก่อนนอน ตอนกินข้าว ที่นึกถึงจนน้ำตาไหลเลยค่ะ เริ่มรู้สึกว่าทรมาน เริ่มรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วค่ะ คิดถึงมากๆ แล้วจู่ๆแฟนเก่าก็ทักมาค่ะ บอกว่าขอมาหาเป็นครั้งสุดท้าย เราก็ตกลง
พอเขามาถึงที่นัดหมายกันปุ๊ป เราก็ร้องไห้ต่อหน้าเขาค่ะ เขาก็บอกให้หยุดร้องแล้วก็กอดเรา เขาบอกว่าเขารักเราค่ะ แต่เราไม่ได้ตอบกลับไปนะคะว่ารักเขา เรากอดกันอยู่นานเลยค่ะ เราเองเอาแต่ร้องไห้ ส่วนเขาก็ปลอบ จนถึงเวลาที่ต้องกลับ เขาบอกเราว่า ให้ดูแลตัวเองดีๆ แล้วก็ควักของในกระเป๋าออกมา เป็นสร้เยค่ะ (เพราะเราเคยซื้อสร้อยให้เขา) จากนั้นเขาก็พูดแค่ว่า จะไปแล้วจริงๆนะ แล้วก็พยายามจะเชยคางเรา แต่เราสะบัดหน้าหนี ไม่ใช่อะไรนะคะ กลัวอั้นไม่ไหว กลัวไม่มีแรงทำใจ เขาจึงเดินจากเราไปแบบเงียบๆ เราเองก็ยืนอยู่ที่เดิมแล้วก็เริ่มคิดขึ้นมาว่า เห้ย เมื่อกี้มันครั้งสุดท้ายที่เราจะมีโอกาสพูดว่าเรารักเขานะเว้ย ทำไมไม่พูดไปวะ ขนาดเขายังพูดเลย ทำไมเราถึงปากแข็ง มันไม่ทันแล้วใช่ไหม กลับบ้านมาได้แต่โทษตัวเองค่ะ ว่าทำไมไม่พูดดดด มันยากตรงไหนแค่คำว่า ไม่อยากให้จากไป พอจะมีโอกาสอีกไหมที่เราจะได้พูดคำนี้กับเขา เสียใจมากๆค่ะ
ครั้งสุดท้ายระหว่างเราสองคน
ผ่านไป2-3วัน เราเที่ยวแหลกเลยค่ะ พยายามทำตัวให้ไม่ว่าง ก็ได้ผลนะคะ แต่คนเราที่ไหนจะมีเอเนอจี้ในการหาอะไรทำตลอด24ชม. อย่างน้อยมันก็จะมีบางช่วงเวลาเช่น ก่อนนอน ตอนกินข้าว ที่นึกถึงจนน้ำตาไหลเลยค่ะ เริ่มรู้สึกว่าทรมาน เริ่มรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วค่ะ คิดถึงมากๆ แล้วจู่ๆแฟนเก่าก็ทักมาค่ะ บอกว่าขอมาหาเป็นครั้งสุดท้าย เราก็ตกลง
พอเขามาถึงที่นัดหมายกันปุ๊ป เราก็ร้องไห้ต่อหน้าเขาค่ะ เขาก็บอกให้หยุดร้องแล้วก็กอดเรา เขาบอกว่าเขารักเราค่ะ แต่เราไม่ได้ตอบกลับไปนะคะว่ารักเขา เรากอดกันอยู่นานเลยค่ะ เราเองเอาแต่ร้องไห้ ส่วนเขาก็ปลอบ จนถึงเวลาที่ต้องกลับ เขาบอกเราว่า ให้ดูแลตัวเองดีๆ แล้วก็ควักของในกระเป๋าออกมา เป็นสร้เยค่ะ (เพราะเราเคยซื้อสร้อยให้เขา) จากนั้นเขาก็พูดแค่ว่า จะไปแล้วจริงๆนะ แล้วก็พยายามจะเชยคางเรา แต่เราสะบัดหน้าหนี ไม่ใช่อะไรนะคะ กลัวอั้นไม่ไหว กลัวไม่มีแรงทำใจ เขาจึงเดินจากเราไปแบบเงียบๆ เราเองก็ยืนอยู่ที่เดิมแล้วก็เริ่มคิดขึ้นมาว่า เห้ย เมื่อกี้มันครั้งสุดท้ายที่เราจะมีโอกาสพูดว่าเรารักเขานะเว้ย ทำไมไม่พูดไปวะ ขนาดเขายังพูดเลย ทำไมเราถึงปากแข็ง มันไม่ทันแล้วใช่ไหม กลับบ้านมาได้แต่โทษตัวเองค่ะ ว่าทำไมไม่พูดดดด มันยากตรงไหนแค่คำว่า ไม่อยากให้จากไป พอจะมีโอกาสอีกไหมที่เราจะได้พูดคำนี้กับเขา เสียใจมากๆค่ะ