สวัสดีค่ะ มีเรื่องมาระบาย ขอคำปรึกษาหน่อยค่ะ
เกริ่นก่อนว่าตอนนี้เรากำลังเรียนอยู่ปีสาม ในม.รัฐแห่งหนึ่ง ซึ่งที่นี่สังคมโอเค เพื่อนๆช่วยกัน สาขาที่เรียนก็ดี เรียนจบมามีงานทำแน่นอน แต่ๆๆ คนเรียนอย่างเรานี่สิที่ไม่โอเคมากๆ
เริ่มต้นจากการตัดสินใจแบบไม่รอบคอบของเราตอนม.6เอง ตอนนั้นรู้สึกว่าการที่สอบไม่ติดเลยมหาลัยเป็นเรื่องแย่มาก จขกท เกรดแย่ทำให้หลุดหลายๆคณะไป เหลืออยู่ไม่กี่ที่ให้ต่อซึ่งตอนนั้น ม.ที่เราเรียนอยู่ ก็เปิดรับพอดี จริงๆเปิดรับหลายสาขามากๆเพียงแต่ตอนนั้นสาขาที่เราอยากต่อเป็นสาขาที่ไปได้ค่อนข้างกว้าง คนบอกว่าหางานยากเลยไปเลือก อีกสาขาหนึ่งซึ่งโดนพ่อแม่และคนรอบข้างบอกว่าดีอย่างนั้นอย่างนี้ จบไปมีงานทำแน่นอน ไอ้เราไม่อยากเสี่ยงเตะฝุ่นในอนาคตเลยเลือกสาขานี้อย่างไม่ต้องสงสัยโดยคิดง่ายๆว่าถ้าไม่ชอบก็ซิ่วเอาก็ได้(เห็นคนอื่นทำได้ก็คงคิดว่าไม่เป็นไร)
คราวนี้ได้ลองไปเรียน รู้สึกแย่มากๆ ไม่มีอะไรที่ใช่เราเลยสักอย่าง ทั้งวิชาเรียน ความสนใจ หรือแม้แต่สังคมก็ล้วนแตกต่างจากเราโดยสิ้นเชิง อีกอย่างเราไม่มีความถนัดทางด้านนี้เลย คือเอกนี้เหมือนเอาวิชาที่อ่อนที่สุดของเรามารวมๆกันแล้วคัดเอาวิชาเกรดดีๆของเราทิ้งจนหมด จนเราคิดแล้วว่ายังไงก็ต้องซิ่วแน่ๆ เสียเวลาหนึ่งปีดีกว่าเสียเวลาไปทั้งชีวิต เลยตัดสินใจบอกพ่อแม่แล้วขอไปเรียนอีกที่ ปรากฏว่า พ่อแม่ก็ไม่ยอม
เหตุผล เป็นเรื่องเงินๆทองๆ เขาเสียดายเงินค่าเทอมที่จ่ายไป(เงินค่าเทอมแรกเข้าค่อนข้างแพง) บวกกับค่าใช้จ่ายอื่นๆจะเสียไปเปล่าๆแทนที่จะเรียนให้จบทีเดียว ซึ่งเราก็เหตุผลไปแล้วแต่ยังก็ยังโดนว่าให้อดทน เรียนที่ไหนก็เหมือนกัน ก่อนหน้านี้ที่เราบ่นๆเรื่องไม่ชอบที่เรียนก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้เราเรียนต่อโดยบอกว่า ปีหนึ่งยังเรียนแค่วิชาพื้นฐานจะไปรู้อะไร เรียนไปเรื่อยๆอาจจะชอบก็ได้
แต่เรารู้ว่าหากเราเรียนไปเรื่อยๆแล้วอยากออก จะโดนคำพูดที่ว่า เรียนมาตั้งนานอีกนิดเดียวจะจบแล้ว
ด้วยความจิตตกขั้นไหนก็ไม่รู้เราเลยดรอปเอง พ่อแม่ก็ต่อว่าเราต่างๆนาๆ เสียเวลา เสียเงินบ้าง เราได้หาที่เรียนใหม่โดยให้เงื่อนไขว่าถ้าเราสอบไม่ติดต้องไปเรียนที่เดิม(ไม่งั้นก็จะปล่อยเกาะ) ทีนี้เวลาขอเงินเอาไปสอบที่ใหม่เขาก็ไม่เห็นให้เงินไปติวอะไรทั้งสิ้น หาเองติวเองตามยถากรรม พอไปถึงห้องสอบจริงๆนั่งเงิบอยู่หน้ากระดาษเพราะไม่รู้ข้อสอบอะไรเลย(จริงอยู่ที่ว่าสมัยนี้มีอินเตอร์เนต ความรู้เยอะแยะ แต่วิชาเฉพาะทางบางครั้งไม่มีใครมาปล่อยฟรีๆในเน็ต บางตัวก็เป็นศัพท์เฉพาะทางซึ่งคนทั่วไปไม่รู้ทำให้หาไม่เจอ) เลยทำข้อสอบไปแบบมึนๆ คิดไว้ว่าไม่ติดแน่ๆเพราะมีข้อเดียวที่ทำได้นอกนั้นไม่รู้อะไรเลย พ่อแม่ก็ว่าเราอีกที่สอบไม่ติดเนื่องจากม.ที่เราไปสอบมีชื่อมากกว่า โดนชาวบ้านขี้เผือกนินทา เลยต้องกลับมาเรียนตามที่สัญญากับพ่อแม่
กลับมาเรียนทีนี้ก็เหมือนเดิม รู้สึกแย่ไม่เลิก วิชาเรียนก็ยากขึ้นทุกวันจากที่ไม่ชอบอยู่แล้วก็ไม่ชอบมากขึ้น เกรดตกแบบไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต มีแต่ความรู้สึกแย่ๆเต็มไปหมด หมดความภาคภูมิใจในตัวเอง เห็นเพื่อนคนอื่นที่เขาสอบไม่ติดได้ไปเรียนมเปิด มเอกชนในสิ่งที่อยากเรียนรู้สึกอิจฉา สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องบอกพ่อแม่แต่ก็โดนว่าให้เรียนต่ออีก
เคยเห็นพ่อแม่ทำงานแล้วอยากเรียนต่อเพื่อพ่อแม่ยอมกัดฟันทำสิ่งไม่ชอบเหมือนกันแต่ก็มาหักดังเปาะเพราะคำพูดของพวกเขาที่ไม่ได้สนใจความรู้สึกของคนเป็นลูกเลยจริงๆ ตอนนี้สภาพจิตใจก็แย่มาก ปรีกษาได้ไม่กี่คน พ่อแม่ไม่พร้อมที่จะรับฟังแล้วก็เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง
ทุกวันนี้เหมือนเป็นโรคอะไรสักอย่าง อารมณ์ขึ้นๆลงๆ รู้สึกแย่ที่ต้องมาเป็นแบบนี้ ตื่นมาหงุดหงิดวันละหลายรอบร้องไห้บ่อยๆ อยากซิ่วไปต่อที่อื่นจะได้หลุดจากความรู้สึกแบบนี้สักที ไปพูดกับที่บ้านก็ไม่มีใครเข้าใจ บอกว่าอดทนๆ อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวมาสามปีแล้ว
อยากซิ่วแต่ที่บ้านไม่ยอม
เกริ่นก่อนว่าตอนนี้เรากำลังเรียนอยู่ปีสาม ในม.รัฐแห่งหนึ่ง ซึ่งที่นี่สังคมโอเค เพื่อนๆช่วยกัน สาขาที่เรียนก็ดี เรียนจบมามีงานทำแน่นอน แต่ๆๆ คนเรียนอย่างเรานี่สิที่ไม่โอเคมากๆ
เริ่มต้นจากการตัดสินใจแบบไม่รอบคอบของเราตอนม.6เอง ตอนนั้นรู้สึกว่าการที่สอบไม่ติดเลยมหาลัยเป็นเรื่องแย่มาก จขกท เกรดแย่ทำให้หลุดหลายๆคณะไป เหลืออยู่ไม่กี่ที่ให้ต่อซึ่งตอนนั้น ม.ที่เราเรียนอยู่ ก็เปิดรับพอดี จริงๆเปิดรับหลายสาขามากๆเพียงแต่ตอนนั้นสาขาที่เราอยากต่อเป็นสาขาที่ไปได้ค่อนข้างกว้าง คนบอกว่าหางานยากเลยไปเลือก อีกสาขาหนึ่งซึ่งโดนพ่อแม่และคนรอบข้างบอกว่าดีอย่างนั้นอย่างนี้ จบไปมีงานทำแน่นอน ไอ้เราไม่อยากเสี่ยงเตะฝุ่นในอนาคตเลยเลือกสาขานี้อย่างไม่ต้องสงสัยโดยคิดง่ายๆว่าถ้าไม่ชอบก็ซิ่วเอาก็ได้(เห็นคนอื่นทำได้ก็คงคิดว่าไม่เป็นไร)
คราวนี้ได้ลองไปเรียน รู้สึกแย่มากๆ ไม่มีอะไรที่ใช่เราเลยสักอย่าง ทั้งวิชาเรียน ความสนใจ หรือแม้แต่สังคมก็ล้วนแตกต่างจากเราโดยสิ้นเชิง อีกอย่างเราไม่มีความถนัดทางด้านนี้เลย คือเอกนี้เหมือนเอาวิชาที่อ่อนที่สุดของเรามารวมๆกันแล้วคัดเอาวิชาเกรดดีๆของเราทิ้งจนหมด จนเราคิดแล้วว่ายังไงก็ต้องซิ่วแน่ๆ เสียเวลาหนึ่งปีดีกว่าเสียเวลาไปทั้งชีวิต เลยตัดสินใจบอกพ่อแม่แล้วขอไปเรียนอีกที่ ปรากฏว่า พ่อแม่ก็ไม่ยอม
เหตุผล เป็นเรื่องเงินๆทองๆ เขาเสียดายเงินค่าเทอมที่จ่ายไป(เงินค่าเทอมแรกเข้าค่อนข้างแพง) บวกกับค่าใช้จ่ายอื่นๆจะเสียไปเปล่าๆแทนที่จะเรียนให้จบทีเดียว ซึ่งเราก็เหตุผลไปแล้วแต่ยังก็ยังโดนว่าให้อดทน เรียนที่ไหนก็เหมือนกัน ก่อนหน้านี้ที่เราบ่นๆเรื่องไม่ชอบที่เรียนก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้เราเรียนต่อโดยบอกว่า ปีหนึ่งยังเรียนแค่วิชาพื้นฐานจะไปรู้อะไร เรียนไปเรื่อยๆอาจจะชอบก็ได้
แต่เรารู้ว่าหากเราเรียนไปเรื่อยๆแล้วอยากออก จะโดนคำพูดที่ว่า เรียนมาตั้งนานอีกนิดเดียวจะจบแล้ว
ด้วยความจิตตกขั้นไหนก็ไม่รู้เราเลยดรอปเอง พ่อแม่ก็ต่อว่าเราต่างๆนาๆ เสียเวลา เสียเงินบ้าง เราได้หาที่เรียนใหม่โดยให้เงื่อนไขว่าถ้าเราสอบไม่ติดต้องไปเรียนที่เดิม(ไม่งั้นก็จะปล่อยเกาะ) ทีนี้เวลาขอเงินเอาไปสอบที่ใหม่เขาก็ไม่เห็นให้เงินไปติวอะไรทั้งสิ้น หาเองติวเองตามยถากรรม พอไปถึงห้องสอบจริงๆนั่งเงิบอยู่หน้ากระดาษเพราะไม่รู้ข้อสอบอะไรเลย(จริงอยู่ที่ว่าสมัยนี้มีอินเตอร์เนต ความรู้เยอะแยะ แต่วิชาเฉพาะทางบางครั้งไม่มีใครมาปล่อยฟรีๆในเน็ต บางตัวก็เป็นศัพท์เฉพาะทางซึ่งคนทั่วไปไม่รู้ทำให้หาไม่เจอ) เลยทำข้อสอบไปแบบมึนๆ คิดไว้ว่าไม่ติดแน่ๆเพราะมีข้อเดียวที่ทำได้นอกนั้นไม่รู้อะไรเลย พ่อแม่ก็ว่าเราอีกที่สอบไม่ติดเนื่องจากม.ที่เราไปสอบมีชื่อมากกว่า โดนชาวบ้านขี้เผือกนินทา เลยต้องกลับมาเรียนตามที่สัญญากับพ่อแม่
กลับมาเรียนทีนี้ก็เหมือนเดิม รู้สึกแย่ไม่เลิก วิชาเรียนก็ยากขึ้นทุกวันจากที่ไม่ชอบอยู่แล้วก็ไม่ชอบมากขึ้น เกรดตกแบบไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต มีแต่ความรู้สึกแย่ๆเต็มไปหมด หมดความภาคภูมิใจในตัวเอง เห็นเพื่อนคนอื่นที่เขาสอบไม่ติดได้ไปเรียนมเปิด มเอกชนในสิ่งที่อยากเรียนรู้สึกอิจฉา สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องบอกพ่อแม่แต่ก็โดนว่าให้เรียนต่ออีก
เคยเห็นพ่อแม่ทำงานแล้วอยากเรียนต่อเพื่อพ่อแม่ยอมกัดฟันทำสิ่งไม่ชอบเหมือนกันแต่ก็มาหักดังเปาะเพราะคำพูดของพวกเขาที่ไม่ได้สนใจความรู้สึกของคนเป็นลูกเลยจริงๆ ตอนนี้สภาพจิตใจก็แย่มาก ปรีกษาได้ไม่กี่คน พ่อแม่ไม่พร้อมที่จะรับฟังแล้วก็เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง
ทุกวันนี้เหมือนเป็นโรคอะไรสักอย่าง อารมณ์ขึ้นๆลงๆ รู้สึกแย่ที่ต้องมาเป็นแบบนี้ ตื่นมาหงุดหงิดวันละหลายรอบร้องไห้บ่อยๆ อยากซิ่วไปต่อที่อื่นจะได้หลุดจากความรู้สึกแบบนี้สักที ไปพูดกับที่บ้านก็ไม่มีใครเข้าใจ บอกว่าอดทนๆ อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวมาสามปีแล้ว