น้อยใจ

กระทู้นี้อาจจะไม่ค่อยมีสาระอะไรนะคะ แค่อยากจะระบายความรู้สึกออกมาสักหน่อยเฉยๆ จากชื่อกระทู้น้อยใจในที่นี้คือน้อยใจตัวเองค่ะ น้อยใจในความไม่เท่าเทียมของชีวิต ทำไมเป็นเราที่ต้องเจอกับสิ่งแย่ๆ สิ่งที่ทำให้เจ็บปวดใจเสมอ มันเหนื่อยจริงค่ะที่ต้องแบกรับอะไรหลายๆอย่างพร้อมกัน ทั้งเรียน ทั้งงาน .. แต่ที่ทำให้ท้อที่สุดก็เป็นความรู้สึกของคนอื่น ความเกรงใจ ไม่อยากเป็นภาระ พยายามที่จะช่วยเหลือทุกอย่างเต็มความสามารถ แต่เขามองไม่เห็นค่าในสิ่งที่เราทำให้เลย เขาชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่นที่ทำได้ดีกว่าเรา ซึ่งเขาก็ไม่รู้เลยว่าเราพยายามแค่ไหน ทางครอบครัวก็เหมือนจะเข้าใจแต่สุดท้ายก็ไม่ .. ทำไมต้องเป็นเราที่ต้องยอมตลอด เราไม่สามารถพูดหรือระบายมันออกมาได้ไม่ว่าจะกับใคร ทำได้แค่ร้องไห้ แล้วรอให้ลืมมันให้ได้เหมือนทุกครั้ง เราจะผ่านเรื่องพวกนี้ไปได้ยังไง ทำไมทุกอย่างมันดูเลวร้ายไปหมด  😭😭😭