ตอนนี้ผมกินแต่ยาจิตเวช ยาคลายเครียด ยาแก้หูแว่ว ยาคลายกังวล คนละแลกนี้ยังรับรู้ถึงความเครียดของผม บ้างเข้าใจ บ้างหัวเราะ นินทา ผมทานยามา8ปีแล้ว ยังไม่สามรถหยุดทานได้เสียที สาเหตุมันมาจากดังนี้ครับ
-พ่อแม่ชอบทะเลาะกันทุกวัน เราเป็นลูก เรารับข้อมูลลบๆมาทุกวันๆ บางทีใช้คำพูดแรงๆ บางทีผมเป็นแพะรับบาปไปด้วย ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย
-พี่ชายเอาปืนจ่อหัวผม สมัยที่ผมทานยาใหม่ๆ เขาไม่เข้าใจเรื่องปัญหาชีวิตของผม เขามองว่าผมเลว ทั้งๆที่ผมก็เป็นคนใจบุญ ยอมรับบาปที่ตัวเองไม่ได้ก่อตลอด พูดง่ายๆเขาเป็นคนที่เข้าใจแต่ความรู้สึกตัวเอง
-เมื่อสมัยวัยรุ่น ผมสอบชิงทุนไปเรียนที่ประเทศเยอรมันได้แล้ว แต่ แต่ แต่พ่อแม่ไม่ให้ไป ผมช้ำใจมาก ผมตั้งใจอ่านหนังสือมากจริงๆ แต่ทำไมอะ อะไรกัน ผมท้อแท้ สมองเริ่มไม่รับการเรียน จนผมต้องซิ่วม.4ออกมา แล้วเรียนต่อจนจบที่ปวช.
-พ่อแม่ชอบใช้คำพูดแรงๆกับผมบ่อยครั้ง ทำไมผมต้องจำ จำทำไม ห้ามไม่ได้ ท่านชอบเน้นเสียงหนักที่ท้ายประโยคบ้าง เน้นเสียงหนักทั้งประโยคบ้าง ด้วยคำพูดทิ่มแทง นี่ผมทำอะไรผิด บอกก่อนว่าผมเป็นคนที่พูดเพราะมาก มีแต่คนมาชอบผม แต่พวกท่าน กลับไม่สื่อสารในสิ่งที่ผมสื่อกับท่านเลย บ้างไม่ฟัง ไม่ตอบเอาดื้อๆ ผมต้องมานั่งคิดต่อทุกครั้ง ทำไมๆๆๆ วนเวียนอยู่ในหัวแบบนี้
-ผมไม่มีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ ครอบครัวอาศัยบ้านญาติเขาอยู่ และญาติคนนี้ได้เสียไปแล้ว มรดกตกทอดมาเป็นลูกของญาติคนนั้น ซึ่งเป็นปัญหาให้บ้านผมลุกเป็นไฟ ไม่มีใครคิดหาหนทางด้วยใจที่สงบนิ่งสักคน มีแต่ความรุนแรง รุ่มร้อนในจิตใจ ผมทรมานเหลือเกิน
สุดท้ายนี้ ผมศึกษาธรรมะก็แล้ว ปฏิบัติจริงจังตั้งแต่อายุ22ก็แล้ว ตอนนี้ผมอายุ30 ผมหัดฟังข้อคิด คติเตือนใจก็แล้ว หัดคิดได้คิดเป็น ทำตามคำแนะนำของหมอและพัฒนาตัวเองอย่างสม่ำเสมอ แต่ปัญหาเหล่านี้มันติดตรึงอย่างแน่นเหนียวไปทั่วทุกอณูร่างกาย เข้าระบบเซลล์ไปแล้ว
ผมควรทำยังไงดีครับ ผมควรหนี หรือควรอยู่เพื่อชดใช้กรรมจนกว่าจะหมดครับ จึงจะพ้นทุกข์เสียที
ผมไม่ควรมีชีวิตต่อไปจากโลกนี้แล้วใช่ไหม
-พ่อแม่ชอบทะเลาะกันทุกวัน เราเป็นลูก เรารับข้อมูลลบๆมาทุกวันๆ บางทีใช้คำพูดแรงๆ บางทีผมเป็นแพะรับบาปไปด้วย ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย
-พี่ชายเอาปืนจ่อหัวผม สมัยที่ผมทานยาใหม่ๆ เขาไม่เข้าใจเรื่องปัญหาชีวิตของผม เขามองว่าผมเลว ทั้งๆที่ผมก็เป็นคนใจบุญ ยอมรับบาปที่ตัวเองไม่ได้ก่อตลอด พูดง่ายๆเขาเป็นคนที่เข้าใจแต่ความรู้สึกตัวเอง
-เมื่อสมัยวัยรุ่น ผมสอบชิงทุนไปเรียนที่ประเทศเยอรมันได้แล้ว แต่ แต่ แต่พ่อแม่ไม่ให้ไป ผมช้ำใจมาก ผมตั้งใจอ่านหนังสือมากจริงๆ แต่ทำไมอะ อะไรกัน ผมท้อแท้ สมองเริ่มไม่รับการเรียน จนผมต้องซิ่วม.4ออกมา แล้วเรียนต่อจนจบที่ปวช.
-พ่อแม่ชอบใช้คำพูดแรงๆกับผมบ่อยครั้ง ทำไมผมต้องจำ จำทำไม ห้ามไม่ได้ ท่านชอบเน้นเสียงหนักที่ท้ายประโยคบ้าง เน้นเสียงหนักทั้งประโยคบ้าง ด้วยคำพูดทิ่มแทง นี่ผมทำอะไรผิด บอกก่อนว่าผมเป็นคนที่พูดเพราะมาก มีแต่คนมาชอบผม แต่พวกท่าน กลับไม่สื่อสารในสิ่งที่ผมสื่อกับท่านเลย บ้างไม่ฟัง ไม่ตอบเอาดื้อๆ ผมต้องมานั่งคิดต่อทุกครั้ง ทำไมๆๆๆ วนเวียนอยู่ในหัวแบบนี้
-ผมไม่มีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ ครอบครัวอาศัยบ้านญาติเขาอยู่ และญาติคนนี้ได้เสียไปแล้ว มรดกตกทอดมาเป็นลูกของญาติคนนั้น ซึ่งเป็นปัญหาให้บ้านผมลุกเป็นไฟ ไม่มีใครคิดหาหนทางด้วยใจที่สงบนิ่งสักคน มีแต่ความรุนแรง รุ่มร้อนในจิตใจ ผมทรมานเหลือเกิน
สุดท้ายนี้ ผมศึกษาธรรมะก็แล้ว ปฏิบัติจริงจังตั้งแต่อายุ22ก็แล้ว ตอนนี้ผมอายุ30 ผมหัดฟังข้อคิด คติเตือนใจก็แล้ว หัดคิดได้คิดเป็น ทำตามคำแนะนำของหมอและพัฒนาตัวเองอย่างสม่ำเสมอ แต่ปัญหาเหล่านี้มันติดตรึงอย่างแน่นเหนียวไปทั่วทุกอณูร่างกาย เข้าระบบเซลล์ไปแล้ว
ผมควรทำยังไงดีครับ ผมควรหนี หรือควรอยู่เพื่อชดใช้กรรมจนกว่าจะหมดครับ จึงจะพ้นทุกข์เสียที