เรากับเพื่อน คบกันมา 10 ปี ตั้งแต่เราเรียน ปวส.
แต่มาห่างกัน ตอน จบ ปริญญาตรี ต่างคนต่างทำงาน
เมื่อก่อน สมัยเรียน ปวส. เราทำโปรเจคด้วยกัน กินนอน อด อยาก มาด้วยกัน เรามีเพื่อนน้อย ทุกวันนี้ ที่ยังติดต่อกัน มีแต่เพื่อนคนนี้ ชื่อ “ภัทร” กับ “สา”
เรานิสัย เหมือนสองคนนี้ บางมุมเหมือนสา บางมุม เหมือนภัทร ตอนนี้ เราอายุ 29 แต่งงานแล้ว แต่งงานได้ 2 ปี ยังไม่มีลูก
ภัทร มีแฟนแล้ว แต่ยังไม่ได้แต่งงาน สาก็เช่นกัน เราก็เข้าใจว่า เมื่อมีแฟน เวลาให้เพื่อนก็จะน้อยลง เหมือนเรา ที่มีครอบครัว
เวลาจะออกไปเจอกันกับเพื่อนก็แทบจะไม่มี เราทำงาน 6 วัน ต่อสัปดาห์ มีวันหยุด วันอาทิตย์วันเดียว ซึ่งเวลาที่จะนัดเจอเพื่อน ก็ไม่ตรงกัน
อาทิตย์นี้เราว่าง เพื่อนไม่ว่าง. เพราะเพื่อนมีแฟน ต้องเจอแฟน เราเหงา แต่ก็พยายามเข้าใจ เพราะโตโตกันแล้ว
ปัญหามันอยู่ที่ เราเป็นโรคเครียด และมีภาวะซึมเศร้าเรายอมรับว่า ในหลาย ๆ สถานะการณ์ เราวางตัวไม่ถูก
เรามักจะละเลยบุคคลรอบตัวเสมอ โดยเป็นนิสัย แต่เราไม่เคยคิด ที่จะให้ใครเดินออกไปจากชีวิตเรา
แต่มันก็เป็นไปแล้ว โดยที่เราเข้าใจเอง ว่า เราไม่ค่อยว่าง เพื่อนจะเข้าใจเรา เหมือนที่เราเข้าใจเพื่อน
แค่มันกลายเป็น เราทอดทิ้ง และละเลยเพื่อน
วันนี้ เพื่อนส่งข้อความมาตัดขาดเรา เราเสียใจมาก มันเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาแล้ว เมื่อ 3 ปีก่อน
เรากลับมาคุยกัน แล้วก็มาเกิดเหตุการณ์วันนี้
เราไม่รู้ ว่าควรทำยังไงด่อดี
เราพยามโทรหา ภัทรก็ไม่รับสาย
เราโทรไปถามสา สาก็บอกว่า เราอินดี้เกินไป
เราควรทำยังไงดี?
นี่เป็นข้อความที่ภัทร ส่งหาเราวันนี้
เพื่อนคำเดียวสั้นๆ แต่มีความหมายสำหรับฉัน แต่ถ้าฉันไม่มีความหมายสำหรับเพื่อนก็ต่างคนต่างอยู่ เพราะเพื่อนบ้างคนปากก็บอกว่าเพื่อนแต่การกระทำไม่ใช่เพื่อนที่จะกระทำต่อกันวันนี้ถามว่าฉันนะใจกับคุณ แล้วคุณนะใจกับฉันหรือยัง แต่ก่อนถามว่าทำไมฉันถึงไม่ติดต่อคุณเพราะบางทีฉันส่งไลน์ไปหาคุณคุณก็ไม่ตอบกลับมา โทรหาคุณคุณก็ไม่รับ แล้ววันนี้มันกลับไปเป็นแบบนั้นอีก แต่ครั้งนี้คุณตัดสายฉันทิ้งด้วย หลายครั้งที่ฉันคิดว่าคุณอาจติดธุระสำคัญอยู่ ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่การที่คุณไม่ติดต่อกลับมานั้นเป็นการแสดงชัดเจนว่าฉันมีแค่ประโยชน์ให้คุณใช้เมื่อต้องการเท่านั้นเพราะฉะนั้น คงไม่เป็นไรถ้าเราจะแค่รู้จัก ส่วนแม่ฉันยังรักแม่เหมือนเดิม ยังไม่เคยลืมว่าแม่มีบุญคุณกับฉันกับข้าวทุกจานอาหารทุกมื้อที่แม่ทำให้กินฉันไม่เคยลืม ถ้ามีโอกาสจะทดแทนคุณที่ไม่มีวันหมดนี้ให้กับแม่ ส่วนตัวฉันกับคุณไม่ต้องมาพูดอีกว่าฉันดีกับคุณแค่ไหนดียังไง เพราะวันนั้นที่ฉันทำเพราะคำว่าเพื่อนไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ส่วนวันนี้คำนั้นได้หมดไปจากใจฉันแล้ว แล้วคุณก็ไม่ต้องคิดมากว่าฉันจะโกรธคุณ ฉันไม่ได้โกรธ ถ้ามีโอกาสเจอกันแบบบังเอิญฉันสามารถทักคุณได้แบบคนรู้จักกัน แต่คงไม่ใช่แบบเพื่อนอีกแล้ว ทุกสิ่งในวันนี้ที่ฉันทำเป็นเพราะการกระทำของตัวคุณเองทั้งหมด ส่วนเรื่องไหมพรหม ฉันจะส่งให้คุณแต่อาจจะช้าหน่อยเป็นของชิ้นสุดท้ายที่จะให้โดยไม่เอาอะไรคืน
เพื่อนเลิกคบ ทำยังไงดี
แต่มาห่างกัน ตอน จบ ปริญญาตรี ต่างคนต่างทำงาน
เมื่อก่อน สมัยเรียน ปวส. เราทำโปรเจคด้วยกัน กินนอน อด อยาก มาด้วยกัน เรามีเพื่อนน้อย ทุกวันนี้ ที่ยังติดต่อกัน มีแต่เพื่อนคนนี้ ชื่อ “ภัทร” กับ “สา”
เรานิสัย เหมือนสองคนนี้ บางมุมเหมือนสา บางมุม เหมือนภัทร ตอนนี้ เราอายุ 29 แต่งงานแล้ว แต่งงานได้ 2 ปี ยังไม่มีลูก
ภัทร มีแฟนแล้ว แต่ยังไม่ได้แต่งงาน สาก็เช่นกัน เราก็เข้าใจว่า เมื่อมีแฟน เวลาให้เพื่อนก็จะน้อยลง เหมือนเรา ที่มีครอบครัว
เวลาจะออกไปเจอกันกับเพื่อนก็แทบจะไม่มี เราทำงาน 6 วัน ต่อสัปดาห์ มีวันหยุด วันอาทิตย์วันเดียว ซึ่งเวลาที่จะนัดเจอเพื่อน ก็ไม่ตรงกัน
อาทิตย์นี้เราว่าง เพื่อนไม่ว่าง. เพราะเพื่อนมีแฟน ต้องเจอแฟน เราเหงา แต่ก็พยายามเข้าใจ เพราะโตโตกันแล้ว
ปัญหามันอยู่ที่ เราเป็นโรคเครียด และมีภาวะซึมเศร้าเรายอมรับว่า ในหลาย ๆ สถานะการณ์ เราวางตัวไม่ถูก
เรามักจะละเลยบุคคลรอบตัวเสมอ โดยเป็นนิสัย แต่เราไม่เคยคิด ที่จะให้ใครเดินออกไปจากชีวิตเรา
แต่มันก็เป็นไปแล้ว โดยที่เราเข้าใจเอง ว่า เราไม่ค่อยว่าง เพื่อนจะเข้าใจเรา เหมือนที่เราเข้าใจเพื่อน
แค่มันกลายเป็น เราทอดทิ้ง และละเลยเพื่อน
วันนี้ เพื่อนส่งข้อความมาตัดขาดเรา เราเสียใจมาก มันเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาแล้ว เมื่อ 3 ปีก่อน
เรากลับมาคุยกัน แล้วก็มาเกิดเหตุการณ์วันนี้
เราไม่รู้ ว่าควรทำยังไงด่อดี
เราพยามโทรหา ภัทรก็ไม่รับสาย
เราโทรไปถามสา สาก็บอกว่า เราอินดี้เกินไป
เราควรทำยังไงดี?
นี่เป็นข้อความที่ภัทร ส่งหาเราวันนี้
เพื่อนคำเดียวสั้นๆ แต่มีความหมายสำหรับฉัน แต่ถ้าฉันไม่มีความหมายสำหรับเพื่อนก็ต่างคนต่างอยู่ เพราะเพื่อนบ้างคนปากก็บอกว่าเพื่อนแต่การกระทำไม่ใช่เพื่อนที่จะกระทำต่อกันวันนี้ถามว่าฉันนะใจกับคุณ แล้วคุณนะใจกับฉันหรือยัง แต่ก่อนถามว่าทำไมฉันถึงไม่ติดต่อคุณเพราะบางทีฉันส่งไลน์ไปหาคุณคุณก็ไม่ตอบกลับมา โทรหาคุณคุณก็ไม่รับ แล้ววันนี้มันกลับไปเป็นแบบนั้นอีก แต่ครั้งนี้คุณตัดสายฉันทิ้งด้วย หลายครั้งที่ฉันคิดว่าคุณอาจติดธุระสำคัญอยู่ ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่การที่คุณไม่ติดต่อกลับมานั้นเป็นการแสดงชัดเจนว่าฉันมีแค่ประโยชน์ให้คุณใช้เมื่อต้องการเท่านั้นเพราะฉะนั้น คงไม่เป็นไรถ้าเราจะแค่รู้จัก ส่วนแม่ฉันยังรักแม่เหมือนเดิม ยังไม่เคยลืมว่าแม่มีบุญคุณกับฉันกับข้าวทุกจานอาหารทุกมื้อที่แม่ทำให้กินฉันไม่เคยลืม ถ้ามีโอกาสจะทดแทนคุณที่ไม่มีวันหมดนี้ให้กับแม่ ส่วนตัวฉันกับคุณไม่ต้องมาพูดอีกว่าฉันดีกับคุณแค่ไหนดียังไง เพราะวันนั้นที่ฉันทำเพราะคำว่าเพื่อนไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ส่วนวันนี้คำนั้นได้หมดไปจากใจฉันแล้ว แล้วคุณก็ไม่ต้องคิดมากว่าฉันจะโกรธคุณ ฉันไม่ได้โกรธ ถ้ามีโอกาสเจอกันแบบบังเอิญฉันสามารถทักคุณได้แบบคนรู้จักกัน แต่คงไม่ใช่แบบเพื่อนอีกแล้ว ทุกสิ่งในวันนี้ที่ฉันทำเป็นเพราะการกระทำของตัวคุณเองทั้งหมด ส่วนเรื่องไหมพรหม ฉันจะส่งให้คุณแต่อาจจะช้าหน่อยเป็นของชิ้นสุดท้ายที่จะให้โดยไม่เอาอะไรคืน