คือเรื่องมันเป็นมาแบบนี้ครับผมเนี่ยเป็นผู้ชายนะเป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียวทําไรไปไหนก็จะไปคนเดียวและเป็นลูกคนเดียวเป็นมานานแล้วแต่ก็ยังหาสาเหตุไม่ได้ว่าทําไมรู้แค่ว่ามันสบายใจอ่านแล้วผมอาจเหมือนคนที่เข้าหายากใช่ป่ะแต่จริงๆสบายๆคุยง่ายมากอีโก้ก็ไม่ค่อยมีกันเองกับทุกคนสุดๆแต่มันจะมีช่วงๆนึงที่ผมไม่ค่อยอยากจะสนทนาเท่าไรคือ เมือไรจะมีแฟน มีแฟนได้ยังจากญาติผู้ใหญ่พอปิดเทอมนัดเจอกลุ่มเพื่อนก็จะเหมือนแบบพูดเรื่องผู้หญิงคนนี้คนนั้นเป็นแบบนี้คนนี้เคยโดนมาตอนม.ไร คนนี้บ้านอยู่แถวนี้ กูรู้จักๆคือรู้ทุกเรื่องส่วนตัวของเขาหมดโอ้ยยยหลายอย่างสักพักก็แบบเหมือนจะอวดอ่ะไปดูหนังเรื่องนี้ยัง ผมนะยังๆเป็นไงสนุกป่ะ เพื่อนสนุกๆกูไปกับเด็กมา คือแบบกลุ่มผมจะเป็นประมาณนี่แทบทุกคนที่พูดป่าวอิจฉานะคือแบบนัดเจอกี่ทีก็ฟังเรื่องเดิมๆอวดอะไรเนี่ยแต่ผมก็ไม่ค่อยทําเสียมารยาทเพื่อนผมก็ฟังไปยิ้มไปถามกลับแต่แบบหรือจะเรียกอิจก็ได้มั้งไม่รู้งงตัวเอง555แต่ก็ไม่ได้อยากจะมีนะคือ เคยมีนะแฟนแต่ที่มีเพราะคนรอบๆตัวนี้ล่ะแบบกดดันผมก็ลองดูแถมมีอะไรกันอีกต่างหากสุดท้ายก็ไปกันไม่รอดผมก็ทําให้เขาเสียใจซึ่งผมก็เสียใจที่ทําลงไปคือยังไงอ่ะใจผมอ่ะอยากมีแต่อีกใจก็เสียดายความโสดอยู่คนเดียวสบายไม่ต้องคิดไรมากผมแค่อยากจะมั่นใจว่าคนๆนี้ใช่แน่ต้องพาไปให้แม่เจอเป็นคนแรกและคนเดียวไม่ชอบแบบพาไหว้เดี๋ยวเปลี่ยนคนอีกแล้วแบบผมพึ่ง19อ่ะจะรีบไปไหนเรายังต้องเจอไรได้ใช้ชีวิตอีกเยอะอืมมม ผมก็เลยคิดว่าที่เป็นแบบนี้เพราะผมมีความรักอยู่แล้วจากพ่อ แม่ ตา ยาย รึเปล่าเลยยังรู้สึกไม่ต้องการความรักเท่าไรคือแบบมีอยู่แล้วเพราะเพื่อนๆผมส่วนใหญ่บ้านจะมีปัญหากันทั้งนั้น ผมไม่ได้หมายถึงทุกคนนะครับความรักเป็นสิ่งที่สวยงามครับใครมีอ่านกระทู้แล้วมีความรักผมก็ขอให้โชคดีครับ ผมแค่อยากรู้ว่ามีคนเป็นแบบผมไหมชอบที่จะอยู่คนเดียวแต่ไม่ตลอดนะรู้ว่าสักวันต้องหาแต่ตอนนี้ยังก่อนใช้ชีวิตกับตัวเองก่อนอะไรประมาณนี้จริงๆเรื่องมีแค่นี้แต่เขียนมายาวเฉย555
ก็คนมันไม่อยากมีแฟนมันผิดเหรอประหลาดเหรอ คือมีอ่ะมีแน่แต่แค่รู้สึกตอนนี้ยังไม่ต้องการเท่าไร ปรึกษา