"คนดีๆอย่างเธอไม่หน้ามาเจอกับเรา" แล้วคนอย่างเธอทำไมไม่รู้จักรักษาคนดีๆไว้

ตามหัวข้อเลยนะคะ คือเรากับเค้าคบกันมาได้2-3ปี ด้วยความที่เราเรียนไกล แรกๆมันไม่มีปัณหานะ เค้าค่อยไปรับ-ส่งตอนไปเรียน เรากลับบ้านทุกอาทิตย์ เราจะได้เจอกันอาทิตย์ละครั้งเราเทียบจะไม่ทะเลาะกันเลยหรือทะเลาะมีแค่(เถียงๆกันเรื่องเล็กๆ) ทั้งเค้าและเราก็จะขอโทษกัน เค้าเป็นคนมีโลกส่วนตัวนิดหนึ่งมั้ง อันนี้เราเค้าใจทุกคนมีโลกเป็นของตังเองแต่บางครั้งเค้ามีเรื่องไม่สบายใจชอบเก็บมาคิดแล้วคือเราดูออกไงว่าเค้าไม่สบายใจ เราถามเค้าว่าเป็นไรรึเปล่า มีไรก็บอกเราได้นะ คือเราไม่อยากเห็นเค้าเป็นอย่างนี้อ่ะ เวลาเราไม่สบายใจเราก็บอกกับเค้า ถ้าเค้ามีให้คิดมากเค้าก็จะหายไปอาทิตย์สองอาทิตย์ หรือไม่ก็บอกเลิกเรา พอดีขึ้นเค้าก็กลับมา เราทั้งสองคนไม่เคยมีมื้อทีสาม ไม่เคยมีเรื่องพวกนี้เลย (เข้าเรื่องแล้วกัน) เค้าเรื่องไม่สบายใจ (เรื่องอะไรก็ไม่รู้ถามแล้วไม่บอกเงียบอยู่คนเดียว)เราก็ไม่อยากถามมากกลัวจะลำคาน เราบอกเค้าตลอด มีอะไรบอกได้นะ อาจจะให้คำปรึกษาได้ไม่เก่งเท่าไรแต่รับฟังได้ เค้าก็เลยบอกเลิกเรา (เอ้าอะไรว่ะ) เค้าบอกเค้าไม่อยากให้เรามาเสียเวลากับเค้า เค้าบอกคนดีอย่างเราไม่น่ามาเจอเค้า เค้าบอกเค้ารักเรานะ รักมาก แต่เค้าเราเลิกกันแหละดีสุดแล้ว แค่นี้แหละคะ😟😟  ถามเราไหมว่าว่าเราโอเคไหม คิดชอบคิดมาก บอกเลิกอย่างงี้จะให้ทำใจยังไงว่ะ บอกว่ามีคนใหม่ยังเลิกรักได้ง่ายกว่าอีก มีโครเคยโดนแบบเราไหม นึกกว่าละครน้ำเน่า ทำยังไงถึงจะไม่คิดถึงเค้า เราพยายามนึกถึงข้อเสียๆของเค้านะ กลัยนึกถึงแต่ข้อดี จะให้เกลียดก็เกลียดไม่ลง เป็นอย่างนี้มา2-3ปีแล้วค่ะ