ขอเกริ่นนำก่อนว่าตั้งแต่วัยเด็กมาไม่ได้อยู่กับพ่อแม่(พ่อแม่หย่ากันแล้วไม่เคยพบกับทางบ้านพ่อ)แม่ฝากไว้กับตายายที่กดขี่มาตลอดและโดนพูดใส่ว่าเลว ชีวิตไม่มีค่ามาตั้งแต่เด็กๆหรือว่าเป็นส่วนเกินของครอบครัวตอนแรกก็ไม่คิดอะไรก็คิดแต่ว่าเราต้องอยู่เพื่อแม่ต้องเป็นคนที่สดใสเฮฮาไปไหนไปกันกับเพื่อนก็แล้วกันถ้าครอบครัวไม่ดีแล้วก็ต้องเป็นคนดีจนมาเคยมีความรักวัยรุ่นมันกลายเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตของเราเรากับแฟนไม่ค่อยจะคบกันด้วยดีซักเท่าไหร่แต่เรารักเค้ามากจนวันนึงมีปัญหากันเราก็จำได้ไม่มากว่ามันอะไรแต่เหมือนเรากลายเป็นคนที่ตีตัวออกห่างจากสังคมออกจากเพื่อนไประยะนึงไม่ได้รู้สึกแย่กับใครจนกระทั่ง2-3ปีที่ผ่านมาอาการเหล่านี้มันเพิ่มมากขึ้นมันหดหู่มันล้ามันเหนื่อยแม่ก็ไม่เข้าใจทำเหมือนเราเป็นส่วนเกินในชีวิตแล้วก็เอาแต่พูดว่าถ้าไม่มีแกก็คงไม่มีพาละตัดสินใจพลาดที่มีแกมันทำให้รู้สึกแย่มากๆเหมือนคนที่ทำให้เราอยากมีชีวิตต่อไปผลักเราออกจากตัวของเค้าตอนนี้รู้สึกอยากฆ่าตัวตายแต่ก็ยังมีห่วงอยู่รู้สึกว่าเข้ากับโลกนี้ไม่ได้รู้สึกเหมือนชีวิตแย่ไปหมดเวลาอยู่เฉยๆเหมือนจะหน้างอตลอดเหมือนคนโกรธตลอดทั้งหดหู่ทั้งเจ็บปวดอยากทราบว่าควรพบกับจิตรแพทย์ไหมมีอะไรที่พอจะทุเลาเรื่องราวพวกนี้ได้บ้างเราพร้อมจะเปิดใจต้องการความรักของครอบครัวซักครั้ง
อยากทราบว่าที่เป็นอยู่คืออะไร