สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ
เราไม่แน่ใจว่าสิ่งที่กำลังพิมพ์อยู่ตอนนี้ มันควรจะถามหรือบอกคนอื่นรึเปล่า
แต่ มันผ่านมา1ปีแล้ว เรื่องทุกอย่างมีบทสรุปของมันแล้ว
แต่เรายังทำตัวไม่ถูกค่ะ กับเรื่องของความรู้สึก...
คือเรื่องมีอยู่ว่า
พ่อแม่เราเขาเลิกรากันไปนานแล้วค่ะ ต่างคนต่างมีชีวิตเส้นทางของตัวเอง
เลิกกันตั้งแต่เราช่วงวัยรุ่นตอนต้น เราโอเคเข้าใจว่าเป็นเรื่องของผู้ใหญ่
และจากนั้นมาเราก็อยุ่กับพ่อจนถึงม.5 ก็ย้ายไปอยู่กับแม่ เพราะสบายใจกว่า(บ้านของฝั่งพ่อเป็นครอบครัวใหญ่ญาติบางคนมีปัญหาในการชอบุ่นวายเรื่องส่วนตัวของเรา เราอึดอัด แต่เป็นเด็กไม่มีปากเสียง ประมาณนี้ค่ะ เลยออกมาอยู่กับแม่) พ่อเราก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะไม่ได้ห่างกันมาก
เรื่องอื่นๆ ค่าใช้ค่าค่าเรียนคือ ยังหารกันดูแลลูก2คน(เรามีพี่ชาย1คน)
ก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ ไม่ได้เดือดร้อนใจอะไรก็มีชีวิตได้ กินอิ่มนอนหลับ
จนวันนึงเราก็ได้ทราบว่าแม่มีคนรักใหม่มานานแล้วแต่ไม่ได้บอกเรา
เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เราเป็นผู้ใหญ่พอที่จะเข้าใจความสุขของพ่อแม่ได้โดยไม่จำเป็นว่าเขาต้องรักแต่เราดูแลแต่เรา
จนเวลาก็ผ่านไปแม่ก็ย้ายไปอยู่กับคนรักใหม่ของแม่(เราเรียกน้า เพราะเขาอ่อนกว่าแม่7ปี)
แบบย้ายไปเลยเพราะได้ลู่ทางทำมาหากินตรงนั้น เราเลยจำเป็นต้องอยู่คนเดียวตั้งแต่นั้นมา(เป็นคอนโดที่แม่ซื้อไว้ตอนออกจากบ้านพ่อเรา)
แต่หลายๆปีที่น้าคบกับแม่มา เราเห็นแต่เขาดูแลแม่ดีมาก จากที่เราไม่มั่นใจ เราก็ไว้ใจเขามาก
เพราะเขาดูแลแม่เราได้ดีมากจริงๆ ไม่เคยให้แม่ต้องไปไหนเองเลย ดูแลหมดทุกอย่าง และแม่รักเขามาก เรารู้ดี
เห็นมาหลายปี จนมันชิน กลายเป็นมองเขาเป็นคนในครอบครัว ประมาณนั้นค่ะ และเราก็โอเค ถึงจะรักแม่อยากอยู่กับแม่ แต่เราต้องยอมรับ ว่าเขาดูแลแม่ได้ทุกเรื่อง และทำให้แม่มีความสุข ไม่เหมือนตอนคบกับพ่อเรา(555) เวลาคิดถึงก็ไปหาแม่ แวะไปหาอะไรแบบนี้ค่ะ เป็นแบบนี้มาตลอด
จนหลายๆปีผ่านไป ยิ่งสนิทเหมือนคนในครอบครัว ไว้ใจอะไรทุกอย่างนะคะ แม่ก็ไว้ใจเค้า
ให้เค้ามาช่วยซ่อม ช่วยดูของอะไรที่มันพังในห้องเรา(คอนโดที่เราอยู่น่ะค่ะ) เป็นแบบนี้มาตลอดก็ไม่เคยมีปัญหาอะไร
อยู่มาวันนึง ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น อยู่ๆเขาก็จะมาใช้กำลังกับเรา จะมาทำร้าย แบบพ่อเลี้ยงในละครนั่นแหละมั้งคะ
แต่เราตกใจ และเราไม่ยอม ก็สู้จนสุดท้ายเรารอดมาได้ แต่ก็มีแผลจากการต่อสู้ค่ะ ตรงนี้ไม่ลงรายละเอียดละกันเนอะ
แต่เอาเป็นว่าปลอดภัยดี และเราก็ได้บอกทางพ่อ พี่ชาย แล้วก็แจ้งความดำเนินการไปตามเรื่อง
แต่สุดท้ายแล้ว ก็ไกล่เกลี่ยค่ะ ตำรวจบอกเรื่องเล็กรกศาล(พูดงี้จริงๆToT)
สุดท้ายเราก็ยอมไม่เอาเรื่อง เพราะเห็นแก่แม่ค่ะ พ่อเราเลยให้กราบเท้า ละก็จบไป
ตรงนั้นช่างมันค่ะ มันจบไปละ จริงๆรายละเอียดเยอะและกินเวลายาวนานเกือบ3เดือนค่ะกว่าจะจบ เราชีวิตวุ่นวายมากจากวันนั้น ต้องย้ายที่อยู่ หาบ้านใหม่หัวฟูเลย
แต่ก็บทสรุปตามนั้นค่ะ
ทีนี้เข้าเรื่อง นั่นแหละค่ะ ที่บอกยอมความเพราะเห็นแก่แม่...ใช่ค่ะ แม่เราไม่เลิกกับเขา
แม่มีเหตุผลของแม่... แต่คนรอบตัวก็ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกค่ะ
ว่ามันมีเหตุผลอะไรสำคัญกว่าคนเป็นลูกอีกหรอ?
ตามนั้นแหละค่ะ เราเองก็ไม่เข้าใจ ^^
แต่ เราก็ ต้องเคารพการตัดสินใจของแม่
ก่อนหน้านี้ เราเคยบอกแม่ไปแล้ว ว่า ถ้ามีเขาก็จะไม่มีหนูนะ
ถ้าจะเลือกเขา แม่จะไม่ได้เห็นหน้าหนูอีก
หนูทำใจไม่ได้หรอก ที่ต้องกลับไปเห็นหน้าคนที่ทำร้ายหนูอีก
แต่บทสรุป คือแม่ก็เลือกเขา มันผ่านมาปีนึงละค่ะ และแม่ก็ดูไม่เห็นจะโกรธเขานะ
ดูรักกันดี และแม่ดูมีความสุขดี ^^
เรายังรักแม่นะ เราไม่ได้โกรธแม่หรอก
แต่ในใจลึกๆ เราทำตัวไม่ถูกค่ะ คำถามเต็มหัว
เราควรจะวางตัวกับแม่แบบไหนกันนะ
เราไม่ได้เจอกันอยู่แล้ว เพราะแม่เปิดร้านชำ ไม่ออกไปไหน ถ้าอยากเจอต้องไปหา และเราต้องเจอเขาด้วย
อันนี้ตัดไปได้เลย เราไม่ไป
เวลาโทรไป ก็ต้องได้ยินเสียงคนนั้นแทรกเข้ามา เราก็อยากจะวางสาย
เราอยากได้แม่คืนมานะ แต่คนไม่มีวันนั้น ถ้าคนๆนั้นคือความสุขของแม่จริงๆ
เรายอมก็ได้
แต่ระยะห่างของเรากับแม่ ควรเป็นแบบไหนดีคะ
ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ เพื่อนๆจะทำตัวยังไง
จะสนิทกับแม่ได้เหมือนเดิมไหม
จะประคองความสัมพันธ์ยังไง
จริงๆเรื่องนี้ไม่น่าเกิดขึ้นเลย เรามีแม่อยู่คนเดียว
ทำไมต้องมีเหตุการณ์ที่ทำให้เข้าหน้ากันไม่ติด เรารักแม่มาก
ทุกๆเทศกาลเราชอบที่จะทำอะไรให้แม่เสมอ พอไม่ได้ทำมันก็แปลกๆ
ชีวิตเปลี่ยน มันว้าเหว่มากๆ เพราะเมื่อก่อนสนิทกับแม่มาก มีอะไรจะคุยกับแม่ได้เสมอ
แต่ตอนนี้มันไม่ได้แล้วค่ะ
ใจเราก็ไม่เหมือนเดิม มันแปลกๆ แต่ก็รักแม่คิดถึงแม่
นี่ครั้งแรกที่มาตั้งกระทู้พันทิพ เพราะเราไม่รุ้จะบอกใครจริงๆ 55 เรื่องนี้เพื่อนสนิทเราก็ไม่ได้บอก ไม่คิดจะบอกใครเลย บอกไปก็กลัวคนมองแม่ไม่ดี เลยไม่รู้จะควักไส้ให้กากินทำไม TvT ในนี้น่าจะมีคำตอบที่หลากหลาย เผื่อมุมมองที่แคบๆของเราจะกว้างขึ้นบ้าง
ผิดพลาดใดๆ ขออภัยไว้ ณ ที่นี้นะคะ ขอบคุณที่อ่านจนจบ ขอบคุณที่รับฟังนะคะ
อยากได้คำแนะนำเกี่ยวกับเรื่องการวางตัว แม่-พ่อเลี้ยงค่ะ ใครว่างเข้ามาหน่อยค่ะ
เราไม่แน่ใจว่าสิ่งที่กำลังพิมพ์อยู่ตอนนี้ มันควรจะถามหรือบอกคนอื่นรึเปล่า
แต่ มันผ่านมา1ปีแล้ว เรื่องทุกอย่างมีบทสรุปของมันแล้ว
แต่เรายังทำตัวไม่ถูกค่ะ กับเรื่องของความรู้สึก...
คือเรื่องมีอยู่ว่า
พ่อแม่เราเขาเลิกรากันไปนานแล้วค่ะ ต่างคนต่างมีชีวิตเส้นทางของตัวเอง
เลิกกันตั้งแต่เราช่วงวัยรุ่นตอนต้น เราโอเคเข้าใจว่าเป็นเรื่องของผู้ใหญ่
และจากนั้นมาเราก็อยุ่กับพ่อจนถึงม.5 ก็ย้ายไปอยู่กับแม่ เพราะสบายใจกว่า(บ้านของฝั่งพ่อเป็นครอบครัวใหญ่ญาติบางคนมีปัญหาในการชอบุ่นวายเรื่องส่วนตัวของเรา เราอึดอัด แต่เป็นเด็กไม่มีปากเสียง ประมาณนี้ค่ะ เลยออกมาอยู่กับแม่) พ่อเราก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะไม่ได้ห่างกันมาก
เรื่องอื่นๆ ค่าใช้ค่าค่าเรียนคือ ยังหารกันดูแลลูก2คน(เรามีพี่ชาย1คน)
ก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ ไม่ได้เดือดร้อนใจอะไรก็มีชีวิตได้ กินอิ่มนอนหลับ
จนวันนึงเราก็ได้ทราบว่าแม่มีคนรักใหม่มานานแล้วแต่ไม่ได้บอกเรา
เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เราเป็นผู้ใหญ่พอที่จะเข้าใจความสุขของพ่อแม่ได้โดยไม่จำเป็นว่าเขาต้องรักแต่เราดูแลแต่เรา
จนเวลาก็ผ่านไปแม่ก็ย้ายไปอยู่กับคนรักใหม่ของแม่(เราเรียกน้า เพราะเขาอ่อนกว่าแม่7ปี)
แบบย้ายไปเลยเพราะได้ลู่ทางทำมาหากินตรงนั้น เราเลยจำเป็นต้องอยู่คนเดียวตั้งแต่นั้นมา(เป็นคอนโดที่แม่ซื้อไว้ตอนออกจากบ้านพ่อเรา)
แต่หลายๆปีที่น้าคบกับแม่มา เราเห็นแต่เขาดูแลแม่ดีมาก จากที่เราไม่มั่นใจ เราก็ไว้ใจเขามาก
เพราะเขาดูแลแม่เราได้ดีมากจริงๆ ไม่เคยให้แม่ต้องไปไหนเองเลย ดูแลหมดทุกอย่าง และแม่รักเขามาก เรารู้ดี
เห็นมาหลายปี จนมันชิน กลายเป็นมองเขาเป็นคนในครอบครัว ประมาณนั้นค่ะ และเราก็โอเค ถึงจะรักแม่อยากอยู่กับแม่ แต่เราต้องยอมรับ ว่าเขาดูแลแม่ได้ทุกเรื่อง และทำให้แม่มีความสุข ไม่เหมือนตอนคบกับพ่อเรา(555) เวลาคิดถึงก็ไปหาแม่ แวะไปหาอะไรแบบนี้ค่ะ เป็นแบบนี้มาตลอด
จนหลายๆปีผ่านไป ยิ่งสนิทเหมือนคนในครอบครัว ไว้ใจอะไรทุกอย่างนะคะ แม่ก็ไว้ใจเค้า
ให้เค้ามาช่วยซ่อม ช่วยดูของอะไรที่มันพังในห้องเรา(คอนโดที่เราอยู่น่ะค่ะ) เป็นแบบนี้มาตลอดก็ไม่เคยมีปัญหาอะไร
อยู่มาวันนึง ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น อยู่ๆเขาก็จะมาใช้กำลังกับเรา จะมาทำร้าย แบบพ่อเลี้ยงในละครนั่นแหละมั้งคะ
แต่เราตกใจ และเราไม่ยอม ก็สู้จนสุดท้ายเรารอดมาได้ แต่ก็มีแผลจากการต่อสู้ค่ะ ตรงนี้ไม่ลงรายละเอียดละกันเนอะ
แต่เอาเป็นว่าปลอดภัยดี และเราก็ได้บอกทางพ่อ พี่ชาย แล้วก็แจ้งความดำเนินการไปตามเรื่อง
แต่สุดท้ายแล้ว ก็ไกล่เกลี่ยค่ะ ตำรวจบอกเรื่องเล็กรกศาล(พูดงี้จริงๆToT)
สุดท้ายเราก็ยอมไม่เอาเรื่อง เพราะเห็นแก่แม่ค่ะ พ่อเราเลยให้กราบเท้า ละก็จบไป
ตรงนั้นช่างมันค่ะ มันจบไปละ จริงๆรายละเอียดเยอะและกินเวลายาวนานเกือบ3เดือนค่ะกว่าจะจบ เราชีวิตวุ่นวายมากจากวันนั้น ต้องย้ายที่อยู่ หาบ้านใหม่หัวฟูเลย
แต่ก็บทสรุปตามนั้นค่ะ
ทีนี้เข้าเรื่อง นั่นแหละค่ะ ที่บอกยอมความเพราะเห็นแก่แม่...ใช่ค่ะ แม่เราไม่เลิกกับเขา
แม่มีเหตุผลของแม่... แต่คนรอบตัวก็ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกค่ะ
ว่ามันมีเหตุผลอะไรสำคัญกว่าคนเป็นลูกอีกหรอ?
ตามนั้นแหละค่ะ เราเองก็ไม่เข้าใจ ^^
แต่ เราก็ ต้องเคารพการตัดสินใจของแม่
ก่อนหน้านี้ เราเคยบอกแม่ไปแล้ว ว่า ถ้ามีเขาก็จะไม่มีหนูนะ
ถ้าจะเลือกเขา แม่จะไม่ได้เห็นหน้าหนูอีก
หนูทำใจไม่ได้หรอก ที่ต้องกลับไปเห็นหน้าคนที่ทำร้ายหนูอีก
แต่บทสรุป คือแม่ก็เลือกเขา มันผ่านมาปีนึงละค่ะ และแม่ก็ดูไม่เห็นจะโกรธเขานะ
ดูรักกันดี และแม่ดูมีความสุขดี ^^
เรายังรักแม่นะ เราไม่ได้โกรธแม่หรอก
แต่ในใจลึกๆ เราทำตัวไม่ถูกค่ะ คำถามเต็มหัว
เราควรจะวางตัวกับแม่แบบไหนกันนะ
เราไม่ได้เจอกันอยู่แล้ว เพราะแม่เปิดร้านชำ ไม่ออกไปไหน ถ้าอยากเจอต้องไปหา และเราต้องเจอเขาด้วย
อันนี้ตัดไปได้เลย เราไม่ไป
เวลาโทรไป ก็ต้องได้ยินเสียงคนนั้นแทรกเข้ามา เราก็อยากจะวางสาย
เราอยากได้แม่คืนมานะ แต่คนไม่มีวันนั้น ถ้าคนๆนั้นคือความสุขของแม่จริงๆ
เรายอมก็ได้
แต่ระยะห่างของเรากับแม่ ควรเป็นแบบไหนดีคะ
ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ เพื่อนๆจะทำตัวยังไง
จะสนิทกับแม่ได้เหมือนเดิมไหม
จะประคองความสัมพันธ์ยังไง
จริงๆเรื่องนี้ไม่น่าเกิดขึ้นเลย เรามีแม่อยู่คนเดียว
ทำไมต้องมีเหตุการณ์ที่ทำให้เข้าหน้ากันไม่ติด เรารักแม่มาก
ทุกๆเทศกาลเราชอบที่จะทำอะไรให้แม่เสมอ พอไม่ได้ทำมันก็แปลกๆ
ชีวิตเปลี่ยน มันว้าเหว่มากๆ เพราะเมื่อก่อนสนิทกับแม่มาก มีอะไรจะคุยกับแม่ได้เสมอ
แต่ตอนนี้มันไม่ได้แล้วค่ะ
ใจเราก็ไม่เหมือนเดิม มันแปลกๆ แต่ก็รักแม่คิดถึงแม่
นี่ครั้งแรกที่มาตั้งกระทู้พันทิพ เพราะเราไม่รุ้จะบอกใครจริงๆ 55 เรื่องนี้เพื่อนสนิทเราก็ไม่ได้บอก ไม่คิดจะบอกใครเลย บอกไปก็กลัวคนมองแม่ไม่ดี เลยไม่รู้จะควักไส้ให้กากินทำไม TvT ในนี้น่าจะมีคำตอบที่หลากหลาย เผื่อมุมมองที่แคบๆของเราจะกว้างขึ้นบ้าง
ผิดพลาดใดๆ ขออภัยไว้ ณ ที่นี้นะคะ ขอบคุณที่อ่านจนจบ ขอบคุณที่รับฟังนะคะ