มีใครเป็นแบบนี้บ้างมั้ย...
เราเป็นคนนึง ที่เคยผิดหวังกับเรื่องของความรัก เจ็บ
อาย เสียใจ จนต้องปิดตัวเองอยู่ช่วงหนึ่ง แล้วเมื่อพอเราเริ่มรู้สึกว่าเราเข้มแข็งแล้ว ก็หายเจ็บปวด แต่ใจมันเหมือนยังไม่พร้อมเปิด 100% แต่ก็ยอมรับคนที่พร้อมจะเข้ามาคุย เรียนรู้กันและกัน จนกว่าเราจะมั่นใจแล้ว เราจะค่อยเปิดใจคบแบบพัฒนาความสัมพันธ์ต่อไป
แล้วมาวันนึง มีคนคนนึง ก้าวเข้ามาในชีวิตเรา เค้ามาจากการที่เราไปเปิดกระทู้นึงไว้ และเค้ามาด้วยเรื่องราวของเค้าที่เราอ่านแล้วเรารู้สึกว่า ความเจ็บช้ำของเรามันเบาไปเลย ตอนนั้น เรารู้สึกอยากคุยกับเค้า
เพื่อให้เค้ารู้สึกมีคนรับฟังและได้คุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวกัน โดยเราเองที่เป็นคนให้ไลน์เพื่อที่จะได้พูดคุยกับเค้าได้อย่างเต็มที่ ใจนึงคิดเสียใจกับเรื่องของเค้าไปด้วย อีกใจอยากจะทำยังไงก็ได้ให้เค้าได้รู้สึกว่า เค้าไม่โดดเดี่ยว และมีคนที่พร้อมจะพูดคุยและรับฟังปัญหาของเค้า
จากวันที่เราและเค้าได้พูดคุยกัน แลกเปลี่ยนเรื่องราวกัน ความรู้สึกทุกอย่างที่มีไม่ว่าจะเป็น ความสงสารกับสิ่งเค้าเจอ ความเป็นห่วงในความรู้สึกเสียใจของเค้า ความทึ่งในความรักที่เค้ามีให้ต่ออดีตแฟนของเค้า เรารู้สึกว่า ตอนนั้น เราอยากให้กำลังใจ อยากไปอยู่ข้างๆ ในฐานะเพื่อนที่เข้าใจคนนึง
หลังจากเราคุยกันทุกวัน จนเริ่มไม่ได้โฟกัสในเรื่องที่เค้าเสียใจมากเท่าไหร่แล้ว แต่เราเริ่มคุยถึงสิ่งต่างๆ
ในปัจจุบันว่าไปทำอะไรมาบ้าง เป็นยังไงบ้าง คุยกันด้วยความรู้สึกของคนที่มีอะไรชอบคล้ายๆกัน เข้าใจกัน มันเริ่มมาพร้อมกับคำพูดที่บอกว่ารู้สึกดีกับเรา รู้สึกชอบที่เราทำและเป็นอย่างนั้นอย่างนี้นะ บอกว่าเราน่ารัก บอกคิดถึงเรามากมาย และหลายครั้ง อยากทำโน่นนี่กับเราหลายอย่าง อยากไปไหนมาไหนด้วย โดยที่ยังไม่เคยได้เจอกันเลย ตัวเราเอง บอกได้เลยว่า ตอนนั้นเราชอบเค้าเหมือนกัน รู้สึกเค้าน่ารัก อ้อนเก่ง อบอุ่น ตลกและมีความสุขเวลาได้คุยด้วย แต่พอเราเริ่มมีความรู้สึกพวกนี้เมื่อไหร่ ต่อมความกลัวความผิดหวัง มันก็เริ่มทำงานเองโดยอัตโนมัติ เพราะมันรับรู้ถึงความรู้สึกว่า เค้าอาจจะไม่ได้ชอบเราจริงๆ เค้าอาจจะแค่เหงา พอมีเราไปอยู่ตรงนั้นเลยเหมือนมีที่ให้เค้าได้แสดงความรู้สึกออกมา เค้าอาจจะไม่ได้ชอบเราหากเค้าได้เจอตัวจริงกับเราแล้วก็ได้ ถามว่า ทำไมต้องรู้สึกแบบนั้น...ตอบเลย เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเราตอนนี้ มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งนึงกับรักที่ทำให้เราเจ็บปวด แล้วมันก็ทำให้เราเจ็บจนไม่รู้จะร้องออกมายังไง เมื่อมีเหตุการณ์และความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นอีก ต่อมความรู้สึกนี้มันก็ทำงานเอง เหมือนเป็นการสร้างปราการป้องกันหัวใจเพื่อไม่ให้เจ็บอีกครั้ง...เมื่อเรารู้สึกชอบเค้าเราไม่อยากให้ความชอบของเราแปรเปลี่ยนนเป็นรักเค้าก่อน เพราะเรากำลังจะนัดเจอเค้า เรากลัวว่า ความรู้สึกชอบของเราที่มีต่อเค้ามันจะทำให้เราต้องสารภาพความรู้สึกกับเค้าเหมือนที่เราเคยทำแล้วสุดท้ายก็เจ็บกลับมา...วันนึงเราจึงตัดสินใจพูดกับเค้าว่า...เราอยากคุยกันไปเรื่อยๆ ยังไม่อยากคิดคบกับใครแบบสถานะแฟนในตอนนี้...เค้ารับรู้และบอกเราว่า เค้าไม่เฟลกับสิ่งที่เราบอก...เราก็ยังรู้สึกแย่นะที่ต้องบอกออกไปแบบนั้น แต่เรากลัวมาก กลัวว่าถ้าวันนึงได้เจอกัน สิ่งที่เค้าเห็นและคิดรู้สึกกับเราก่อนหน้านี้จะเปลี่ยนไปเพราะตัวจริงเราอาจจะไม่ได้ดีไม่ได้สวยอย่างที่เค้าเคยคิดจากสิ่งที่คุยกันทางตัวอักษรก่อนหน้านี้...เราเลยต้องสร้างความรู้สึกแบบนี้มาป้องกันตัวเองเอาไว้
เราก็ไม่รู้นะ ว่าคิดถูกหรือคิดผิด แต่ก็ต้องยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ต่อไป ซึ่งเราก็เริ่มรู้สึกได้ว่า หลังจากนั้นแค่ไม่กี่วัน การพูดคุยของเค้าเหมือนจะเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือความห่างหายในการทัก จากเดิมที่ก่อนนอนคุยทัก ตื่นนอนคุยทัก แต่สองสามวันหลัง ตื่นนอนมาก็ไม่ได้ทักไม่ได้บอกว่าทำอะไร (เราไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องรายงานหรอก แค่รู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้มันเริ่มหายไป) คำพูดคิดถึงยังมีอยู่แต่น้อยลง การพูดคุยอัพเดทเริ่มห่างขึ้น จนวันนึงที่เราตั้งใจไปเจอเค้า บอกได้เลยว่า สิ่งที่เรารู้สึกก่อนหน้านี้มันเป็นจริงๆ ซึ่งเราก็ไม่รู้หรอกว่าเค้ารู้สึกยังไงกับเรา คือต้องบอกก่อนว่า อาชีพเค้าเป็นอาชีพเจอคนมากหน้าหลายตา เค้ามีเสน่ห์มากพอที่จะทำให้ผู้หญิงเข้าหาได้ไม่ยาก (การพูดจาของเค้ามีคารมมีมุกตลกที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบ นั่นเป็นเหตุที่ทำให้เราต้องกลัวใจตัวเองในตอนแรก)
การพบเจอกับเค้านี้เป็นครั้งแรก ซึ่งเราเองรู้สึกได้เลยว่า เค้า"ไม่ได้ชอบเรา" อย่างที่เค้าเหมือนจะรู้สึกก่อนหน้านี้ แต่การที่เค้าพาเราไปเดินเล่น ถึงแค่จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่เราก็รู้สึกดีและขอบคุณสำหรับการต้อนรับและพยายามเทคแคร์เรา
ถามว่าทำไมถึงรู้สึกว่าเค้าไม่ได้ชอบเราเหรอ...คือเราไม่ได้คาดหวังมากนะว่าเจอกันแล้วเค้าจะต้องทำยังไง แต่หลังจากที่เราเจอกัน เราก็แยกกันกลับบ้าน ส่วนเค้าก็ไปธุระต่อ เราขับรถกลับบ้าน ซึ่งทางก็ค่อนข้างไกลจากบ้านเราแต่ขับตอนกลางคืนรถไม่ติดหรอก แต่เราดันหลง เพราะมัวแต่ฟังเพลงที่เค้าให้มาเพลิน 😂
สิ่งที่มันไม่ปกติคือ...เค้าไม่ไลน์หรือโทรมาถามเราเลยว่า ถึงไหนแล้ว ถึงบ้านหรือยัง แล้วเค้าถึงไหนก็ไม่ได้บอก แล้วหลังจากเจอกัน ก็ไม่ได้มีข้อความหรือความรู้สึกอะไรกลับมา เค้าเงียบมากกว่าเดิมมาก ซึ่งมันผิดปกติจากการพบกันในครั้งแรกมาก จนเราคิดว่า...เค้าไม่ประทับใจหรือไม่รู้สึกอะไรเลยหลังจากที่ได้เจอตัวจริงกัน ได้พูดคุย ได้เห็นบุคลิกแล้ว...คือมันเงียบมากจากที่เคยเห็นฟีดแบกการคุยกับเค้าก่อนหน้านี้...นี่แหละ คือสิ่งที่เราคิดมาตลอดว่า คงจะเป็นแบบนี้จริงๆ😢
เรานอนหลับตอนตี 5:30 รู้สึกตัวตื่นตอน 7:00 ความคิดต่างๆ มันพรั่งพรูออกมา
จนทำให้เราต้องมานั่งพิมพ์กระทู้นี้จนถึงตอนนี้
เฮ้อออ....ต่อมความกลัวของเรานี่ มันก็คงทำงานตามหน้าที่มันได้ถูกต้องแล้วล่ะมั้ง
สงสัยคงต้องปิดตัวเองอีกต่อไป...ยาาาาาาวเลย😭
ก็เข้มแข็งและเดินหน้าต่อไป ผู้หญิงวัยนี้ เคยผ่านชีวิตแต่งงานมาแล้ว ผิดหวังมาก็เยอะ มันต้องสตรองให้มาก...จริงมั้ย
ขอบคุณนะคะพันทิป ที่มีที่ให้ได้ระบายและขอบคุณเพื่อนที่เข้ามาอ่านและทนอ่านจนจบ เราเชื่อว่า คงมีใครหลายคน เคยเจอและเป็นแบบที่เราเป็นอยู่
ด่าได้...แต่อย่าดัง...เด๋วฮ้องฮ้าาย...😂
เมื่อต่อมความกลัวความผิดหวังมันเริ่มทำงานเมื่อมีความรู้สึกดีๆ กับใครซักคนนึงที่เค้าเข้ามาในชีวิตเรา
เราเป็นคนนึง ที่เคยผิดหวังกับเรื่องของความรัก เจ็บ
อาย เสียใจ จนต้องปิดตัวเองอยู่ช่วงหนึ่ง แล้วเมื่อพอเราเริ่มรู้สึกว่าเราเข้มแข็งแล้ว ก็หายเจ็บปวด แต่ใจมันเหมือนยังไม่พร้อมเปิด 100% แต่ก็ยอมรับคนที่พร้อมจะเข้ามาคุย เรียนรู้กันและกัน จนกว่าเราจะมั่นใจแล้ว เราจะค่อยเปิดใจคบแบบพัฒนาความสัมพันธ์ต่อไป
แล้วมาวันนึง มีคนคนนึง ก้าวเข้ามาในชีวิตเรา เค้ามาจากการที่เราไปเปิดกระทู้นึงไว้ และเค้ามาด้วยเรื่องราวของเค้าที่เราอ่านแล้วเรารู้สึกว่า ความเจ็บช้ำของเรามันเบาไปเลย ตอนนั้น เรารู้สึกอยากคุยกับเค้า
เพื่อให้เค้ารู้สึกมีคนรับฟังและได้คุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวกัน โดยเราเองที่เป็นคนให้ไลน์เพื่อที่จะได้พูดคุยกับเค้าได้อย่างเต็มที่ ใจนึงคิดเสียใจกับเรื่องของเค้าไปด้วย อีกใจอยากจะทำยังไงก็ได้ให้เค้าได้รู้สึกว่า เค้าไม่โดดเดี่ยว และมีคนที่พร้อมจะพูดคุยและรับฟังปัญหาของเค้า
จากวันที่เราและเค้าได้พูดคุยกัน แลกเปลี่ยนเรื่องราวกัน ความรู้สึกทุกอย่างที่มีไม่ว่าจะเป็น ความสงสารกับสิ่งเค้าเจอ ความเป็นห่วงในความรู้สึกเสียใจของเค้า ความทึ่งในความรักที่เค้ามีให้ต่ออดีตแฟนของเค้า เรารู้สึกว่า ตอนนั้น เราอยากให้กำลังใจ อยากไปอยู่ข้างๆ ในฐานะเพื่อนที่เข้าใจคนนึง
หลังจากเราคุยกันทุกวัน จนเริ่มไม่ได้โฟกัสในเรื่องที่เค้าเสียใจมากเท่าไหร่แล้ว แต่เราเริ่มคุยถึงสิ่งต่างๆ
ในปัจจุบันว่าไปทำอะไรมาบ้าง เป็นยังไงบ้าง คุยกันด้วยความรู้สึกของคนที่มีอะไรชอบคล้ายๆกัน เข้าใจกัน มันเริ่มมาพร้อมกับคำพูดที่บอกว่ารู้สึกดีกับเรา รู้สึกชอบที่เราทำและเป็นอย่างนั้นอย่างนี้นะ บอกว่าเราน่ารัก บอกคิดถึงเรามากมาย และหลายครั้ง อยากทำโน่นนี่กับเราหลายอย่าง อยากไปไหนมาไหนด้วย โดยที่ยังไม่เคยได้เจอกันเลย ตัวเราเอง บอกได้เลยว่า ตอนนั้นเราชอบเค้าเหมือนกัน รู้สึกเค้าน่ารัก อ้อนเก่ง อบอุ่น ตลกและมีความสุขเวลาได้คุยด้วย แต่พอเราเริ่มมีความรู้สึกพวกนี้เมื่อไหร่ ต่อมความกลัวความผิดหวัง มันก็เริ่มทำงานเองโดยอัตโนมัติ เพราะมันรับรู้ถึงความรู้สึกว่า เค้าอาจจะไม่ได้ชอบเราจริงๆ เค้าอาจจะแค่เหงา พอมีเราไปอยู่ตรงนั้นเลยเหมือนมีที่ให้เค้าได้แสดงความรู้สึกออกมา เค้าอาจจะไม่ได้ชอบเราหากเค้าได้เจอตัวจริงกับเราแล้วก็ได้ ถามว่า ทำไมต้องรู้สึกแบบนั้น...ตอบเลย เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเราตอนนี้ มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งนึงกับรักที่ทำให้เราเจ็บปวด แล้วมันก็ทำให้เราเจ็บจนไม่รู้จะร้องออกมายังไง เมื่อมีเหตุการณ์และความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นอีก ต่อมความรู้สึกนี้มันก็ทำงานเอง เหมือนเป็นการสร้างปราการป้องกันหัวใจเพื่อไม่ให้เจ็บอีกครั้ง...เมื่อเรารู้สึกชอบเค้าเราไม่อยากให้ความชอบของเราแปรเปลี่ยนนเป็นรักเค้าก่อน เพราะเรากำลังจะนัดเจอเค้า เรากลัวว่า ความรู้สึกชอบของเราที่มีต่อเค้ามันจะทำให้เราต้องสารภาพความรู้สึกกับเค้าเหมือนที่เราเคยทำแล้วสุดท้ายก็เจ็บกลับมา...วันนึงเราจึงตัดสินใจพูดกับเค้าว่า...เราอยากคุยกันไปเรื่อยๆ ยังไม่อยากคิดคบกับใครแบบสถานะแฟนในตอนนี้...เค้ารับรู้และบอกเราว่า เค้าไม่เฟลกับสิ่งที่เราบอก...เราก็ยังรู้สึกแย่นะที่ต้องบอกออกไปแบบนั้น แต่เรากลัวมาก กลัวว่าถ้าวันนึงได้เจอกัน สิ่งที่เค้าเห็นและคิดรู้สึกกับเราก่อนหน้านี้จะเปลี่ยนไปเพราะตัวจริงเราอาจจะไม่ได้ดีไม่ได้สวยอย่างที่เค้าเคยคิดจากสิ่งที่คุยกันทางตัวอักษรก่อนหน้านี้...เราเลยต้องสร้างความรู้สึกแบบนี้มาป้องกันตัวเองเอาไว้
เราก็ไม่รู้นะ ว่าคิดถูกหรือคิดผิด แต่ก็ต้องยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ต่อไป ซึ่งเราก็เริ่มรู้สึกได้ว่า หลังจากนั้นแค่ไม่กี่วัน การพูดคุยของเค้าเหมือนจะเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือความห่างหายในการทัก จากเดิมที่ก่อนนอนคุยทัก ตื่นนอนคุยทัก แต่สองสามวันหลัง ตื่นนอนมาก็ไม่ได้ทักไม่ได้บอกว่าทำอะไร (เราไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องรายงานหรอก แค่รู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้มันเริ่มหายไป) คำพูดคิดถึงยังมีอยู่แต่น้อยลง การพูดคุยอัพเดทเริ่มห่างขึ้น จนวันนึงที่เราตั้งใจไปเจอเค้า บอกได้เลยว่า สิ่งที่เรารู้สึกก่อนหน้านี้มันเป็นจริงๆ ซึ่งเราก็ไม่รู้หรอกว่าเค้ารู้สึกยังไงกับเรา คือต้องบอกก่อนว่า อาชีพเค้าเป็นอาชีพเจอคนมากหน้าหลายตา เค้ามีเสน่ห์มากพอที่จะทำให้ผู้หญิงเข้าหาได้ไม่ยาก (การพูดจาของเค้ามีคารมมีมุกตลกที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบ นั่นเป็นเหตุที่ทำให้เราต้องกลัวใจตัวเองในตอนแรก)
การพบเจอกับเค้านี้เป็นครั้งแรก ซึ่งเราเองรู้สึกได้เลยว่า เค้า"ไม่ได้ชอบเรา" อย่างที่เค้าเหมือนจะรู้สึกก่อนหน้านี้ แต่การที่เค้าพาเราไปเดินเล่น ถึงแค่จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่เราก็รู้สึกดีและขอบคุณสำหรับการต้อนรับและพยายามเทคแคร์เรา
ถามว่าทำไมถึงรู้สึกว่าเค้าไม่ได้ชอบเราเหรอ...คือเราไม่ได้คาดหวังมากนะว่าเจอกันแล้วเค้าจะต้องทำยังไง แต่หลังจากที่เราเจอกัน เราก็แยกกันกลับบ้าน ส่วนเค้าก็ไปธุระต่อ เราขับรถกลับบ้าน ซึ่งทางก็ค่อนข้างไกลจากบ้านเราแต่ขับตอนกลางคืนรถไม่ติดหรอก แต่เราดันหลง เพราะมัวแต่ฟังเพลงที่เค้าให้มาเพลิน 😂
สิ่งที่มันไม่ปกติคือ...เค้าไม่ไลน์หรือโทรมาถามเราเลยว่า ถึงไหนแล้ว ถึงบ้านหรือยัง แล้วเค้าถึงไหนก็ไม่ได้บอก แล้วหลังจากเจอกัน ก็ไม่ได้มีข้อความหรือความรู้สึกอะไรกลับมา เค้าเงียบมากกว่าเดิมมาก ซึ่งมันผิดปกติจากการพบกันในครั้งแรกมาก จนเราคิดว่า...เค้าไม่ประทับใจหรือไม่รู้สึกอะไรเลยหลังจากที่ได้เจอตัวจริงกัน ได้พูดคุย ได้เห็นบุคลิกแล้ว...คือมันเงียบมากจากที่เคยเห็นฟีดแบกการคุยกับเค้าก่อนหน้านี้...นี่แหละ คือสิ่งที่เราคิดมาตลอดว่า คงจะเป็นแบบนี้จริงๆ😢
เรานอนหลับตอนตี 5:30 รู้สึกตัวตื่นตอน 7:00 ความคิดต่างๆ มันพรั่งพรูออกมา
จนทำให้เราต้องมานั่งพิมพ์กระทู้นี้จนถึงตอนนี้
เฮ้อออ....ต่อมความกลัวของเรานี่ มันก็คงทำงานตามหน้าที่มันได้ถูกต้องแล้วล่ะมั้ง
สงสัยคงต้องปิดตัวเองอีกต่อไป...ยาาาาาาวเลย😭
ก็เข้มแข็งและเดินหน้าต่อไป ผู้หญิงวัยนี้ เคยผ่านชีวิตแต่งงานมาแล้ว ผิดหวังมาก็เยอะ มันต้องสตรองให้มาก...จริงมั้ย
ขอบคุณนะคะพันทิป ที่มีที่ให้ได้ระบายและขอบคุณเพื่อนที่เข้ามาอ่านและทนอ่านจนจบ เราเชื่อว่า คงมีใครหลายคน เคยเจอและเป็นแบบที่เราเป็นอยู่
ด่าได้...แต่อย่าดัง...เด๋วฮ้องฮ้าาย...😂