ที่บ้านเราค้าขายแล้วจะมีห้องๆนึงในร้านที่แม่จะเก็บของเก็บเงินไว้ แล้วในห้องนั้นมีแค่แม่ เราและก็ลูกน้องอีกคนนึงที่สามารถเข้าได้
วันนั้นแม่เรียกเราไปถามว่า…
แม่:ได้หยิบเงินแบงค์พันไปมั้ย มันหายไปใบนึง
เรา:ไม่ได้หยิบนะแม่ แม่หาดียัง
แม่:แล้วมันจะหายไปได้ไง ถ้าไม่มีใครเอาไป
เรา:แม่หาดีๆ หนูไม่ได้เอาไปแน่ๆแหละ (เราไม่เคยขโมยอะไรนะแต่แม่จะชอบโบ้ยเราเป็นคนแรก)
พอเราพูดจบ แม่บอกเราว่า… สาบานเลย ให้ตายใน3วัน7วันถ้าเอาเงินแม่ไป
เรา:สาบานให้ตายเลย เสร็จแล้วเราก็เดินออกมาข้างนอก
สักพักแม่ก็เดินออกมาบอกเราว่า... แม่หาเจอแล้วใบมันซ้อนกัน
เราไปเล่าเรื่องนี้ให้พ่อฟัง พ่อตำหนิแม่ว่า...ทำไมพูดกับลูกแบบนี้ ไว้ใจคนอื่นมากกว่าคนในครอบครัว แล้วยังให้ลูกมาสาบานให้ตายอีก มันสมควรมั้ย? อย่างน้อยก็ต้องขอโทษลูก
ตอนแรกเราไม่ได้คิดอะไร แต่พอพ่อพูดแบบนี้เราก็รู้สึก ไม่คิดว่าแม่จะพูดและคิดกับเราแบบนี้
มีใครเคยเจอแบบเราหรือคล้ายๆเราบ้างมั้ย
แม่ให้ลูกสาบานว่าให้ตายใน3วัน7วัน...
วันนั้นแม่เรียกเราไปถามว่า…
แม่:ได้หยิบเงินแบงค์พันไปมั้ย มันหายไปใบนึง
เรา:ไม่ได้หยิบนะแม่ แม่หาดียัง
แม่:แล้วมันจะหายไปได้ไง ถ้าไม่มีใครเอาไป
เรา:แม่หาดีๆ หนูไม่ได้เอาไปแน่ๆแหละ (เราไม่เคยขโมยอะไรนะแต่แม่จะชอบโบ้ยเราเป็นคนแรก)
พอเราพูดจบ แม่บอกเราว่า… สาบานเลย ให้ตายใน3วัน7วันถ้าเอาเงินแม่ไป
เรา:สาบานให้ตายเลย เสร็จแล้วเราก็เดินออกมาข้างนอก
สักพักแม่ก็เดินออกมาบอกเราว่า... แม่หาเจอแล้วใบมันซ้อนกัน
เราไปเล่าเรื่องนี้ให้พ่อฟัง พ่อตำหนิแม่ว่า...ทำไมพูดกับลูกแบบนี้ ไว้ใจคนอื่นมากกว่าคนในครอบครัว แล้วยังให้ลูกมาสาบานให้ตายอีก มันสมควรมั้ย? อย่างน้อยก็ต้องขอโทษลูก
ตอนแรกเราไม่ได้คิดอะไร แต่พอพ่อพูดแบบนี้เราก็รู้สึก ไม่คิดว่าแม่จะพูดและคิดกับเราแบบนี้
มีใครเคยเจอแบบเราหรือคล้ายๆเราบ้างมั้ย