ของหายแล้วได้คืน เพราะเราไม่เอาของคนอื่น

หนหนึ่งเคยเขาไปในสถานที่ที่ต้องใช้ล๊อกเกอร์เก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัว และไปไขกุญแจผิดตู้ แต่กุญแจไขกันได้ เปิดออกมาเจอสร้อยกับพระเลี่ยมทองพวงใหญ่ กับเลสทองฝังเพชร มูลค่าน่าจะหลายแสนบาท ก็รีบปิดแล้วไปตามหาว่าใครเป็นเจ้าของลีอกเกอรืหมายเลขนี้ คุณรีบไปเก็บของให้เรียบร้อยเพราะกุญแจมันไขกันได้

เคยลืมมือถือในแทกซี่ โทรตามไปคนขับก็เอามาคืน ให้ค่าเสียเวลาไปพันหนึ่ง
  
อีกหนขับรถออกไปยี่สิบนาที หาโทรศัพท์ไม่เจอ ขับรถกลับไปบ้าน ปรากกฏว่ามือถือวางอยู่บนหลังคารถ ไม่หล่น เพราะเพิ่งซื้อปลอกหนังมาสวม

อีกหนไปต่างจังหวัด แวะจอดรถปัสสวะข้างทาง กลับมาบ้านหาโทรศัพท์ไม่เจอ โทรไปก็ติด วันรุ่งขึ้นดทรไปก็ยังติด แต่ไม่มีคนรับ เลยขับรถกลับดูจุดที่แวะ โทรศัพท์หล่นอยู่บนพื้นหญ้า มีคนมาตัดหญ้าสั้นลงกว่าวันที่ทำหล่น แต่คงไม่เห็นโทรศัพท์

เคยทำพลอยหล่นจากแหวน รู้ตัวตอนเดินออกไปนอกโรงแรม พอกลับมาที่ห้องเจอหล่นอยู่บนพรมในห้อง

อีกทีไปเดินเล่นคลองถม ซื้อถังมาหนึ่งใบ กลับมาถึงบ้านถึงรู้ว่าพลอยหัวแหวนหล่นหาย ราคาหลายหมื่นบาท มองลงไปในถัง หล่นอยู่ในถ้ง

อีกหนตอนอยู่ต่างประเทศ เดินไปซื้อของซูเปอร์ ประมาณสองสามป้ายรถเมล์  เอาแบงค์ใหญ่ คิดเป็นเงินไทยสองพันกว่าบาท พับเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ พอไปถึงซุปเปอร์หาเงินไม่เจอ เลยเดินกลับ ก้มมองไปตามฟุตบาท มาเจอหล่นอยู่กลางทาง ถ้าไม่พับเล็ก็คงมีคนอื่นเห็นแล้วเก็บไป

หลังสุดไปเที่ยวยุโรป เข้าไปทานอาหารในรถเสบียง แล้เอากระเป๋าใส่ทุกอย่าง เงิน พาสปอร์ต วางไว้ใต้ที่นั้ง กินเสร็จก็เดินกลับมาที่นั่งตัวเอง สักพักใหญ่ถึงนึกได้ วิ่งกลับไปถาม มีคนบอกว่าเจ้าหน้าที่รถไฟเก็บไป ใจหายเลย ถ้าพาสปอร์ตหาย อาจต้องรอสองอาทิตย์เพื่อจัดการเรื่อง

เป็นเรื่องแปลก รับประกันว่าทั้งหมดเป็นเรื่องจริง