สวัสดีค่ะ เรามีคำถามค่ะ แต่เราขอเล่าเรื่องของเราสักหน่อยนะคะ อย่าเพิ่งเบื่อกันเสียก่อนนะคะ เรื่องมันเริ่มมาจากตอนแรกๆม.ต้นค่ะคือว่าเราเป็นคนที่เรียนดีอยู่แล้วค่ะ(ในอดีตTT)พวกวิทย์ๆคณิตๆถึงไม่อ่านหนังสือก็จะได้คะแนนท้อป,เต็มเรื่อยมาค่ะ ทำให้เราเลือกเรียนสายวิทย์-คณิต เพราะเรารู้สึกว่าท้าทายดี ต่อมาเราเรียนชิลๆค่ะ ฟังครูบ้าง งงบ้าง แต่ก็ทำโจทย์จนได้มาเรื่อยๆค่ะ แรกๆคะเเนนก็ดีเลยค่ะ ไม่เต็มก็เกือบเต็มพลาดคะแนนสองคะแนนไม่เกินนี้ ครูมักบอกว่าเราเก่ง แต่มาบอกส่วนตัวนะคะ เราก็จะสนิทกับครูที่สอนคณิตที่เคยสอนเราหมดค่ะ จนกระทั่งเรามาเหลวแหลก(ด้วยตัวเอง)เรื่องก็เริ่มต้นขึ้น คือ เรามีปัญหากับเพื่อนคนนึงในกลุ่มใหม่ตอนขึ้นม.4 เพราะเพื่อนมันจะพูดเสมอว่า
"เราจะต้องสอบตกไปด้วยกัน" ทั้งๆที่เราไม่เคยมีความคิดนี้เลยค่ะ ทำให้เราไม่ชอบเพื่อนคนนี้และเพื่อนในกลุ่มเราก็พยายามยื้อเราเอาไว้ แต่เราก็ปฎิเสธและเลือกที่จะอยู่คนเดียวค่ะ เพราะม.ต้นเราก็อยู่คนเดียวแต่ก็มีเพื่อนนะคะ คือเพื่อนไม่ได้รังเกียจอะไรนะคะ มีงานกลุ่มก็มีกลุ่มเสมอ แต่พอขึ้นม.ปลายและเราเลือกที่จะไม่อยู่กับเพื่อนเพราะเราไม่ชอบที่เพื่อนชอบพูดให้สอบตกไปด้วยกันเสมอ เราคิดว่า(อยากตกก็ตกไปคนเดียวสิ เหมือนมาแช่งเราเลย) แล้วพอเราได้เต็ม เพื่อนเราคนนี้มันจะทั้งประชดทั้งนินทา จนเราทนไม่ได้แทบบ้าค่ะ(เรารำคาญมาก)เลยต้องออกมา และบอกเพื่อนคนนั้นว่าเราเกลียดเขา กลายเป็นว่าเพื่อนคนนั้นร้องไห้ ทั้งที่เรารู้ว่าเขาเสแสร้งและเราไม่เคยรับมือกับอะไรอย่างนี้มาก่อนเลยค่ะ หลังจากที่เพื่อนร้องไห้จนเสร็จ (ร้องกลางห้องเลยค่ะ)เพื่อนๆคนอื่นจึงไม่มีใครชอบเรานัก เราทำงานกลุ่มคนเดียวมาตลอด บางงานมันดูหนักค่ะ แต่เราก็คิดว่า"ไม่เป็นไร ท้าทายดีน่า"เรื่อยมาค่ะ แต่ก็ตามนั้นเลยค่ะ คนที่ทำงานคนเดียวแบบนี้มันไม่มีคะแนนสามัคคีอะไรนั่นอยู่แล้วค่ะ คะแนนเราเลยแย่มาก ยังไม่พอค่ะแย่กว่านี้คือเวลาเราเข้าห้องเพื่อนบางคนก็พูดประจานเราให้ครูฟังต่อหน้าต่อตาเราเลยค่ะ ส่วนคนที่อยู่ข้างเรานั้น(เพื่อนคนที่ร้องไห้อะค่ะ)มันยื้อเราตลอดเวลาที่เราเป็นเพื่อนกับมัน แต่เราก็ดื้อแพ่งค่ะ ทนมันไม่ได้เลยออกมา โดยการนั่งคนเดียวเด่นเลยค่ะ เพื่อนในห้องที่เริ่มออกอาการไม่ชอบเราก็ยิ่งแรงขึ้นทุกๆวัน นอกจากจะตะโกนบอกครูแล้วว่าที่เรานั่งคนเดียวเพราะ"ไม่มีใครคบ"ตามด้วยเสียงหัวเราะสะใจ แล้วยังป่าวประกาศไปยังเพื่อนร่วมชั้นห้องอื่นๆอีก ทำให้บางชม.เรานั่งเรียนอยู่ถึงกับมีคนมายืนดูหน้าเราว่าคนไหน(เหมือนนิยายเลยค่ะ)มันแย่มาก สังคมจริงๆที่ไม่มีใครเห็นใจและคิดถึงความรู้สึกเราบ้าง ว่าเราเสียใจมั้ยที่ทำแบบนี้กัน คงเพราะเหตุที่ว่า[แล้วไง ใครแคร์]นี่แหละค่ะ ทำให้ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจความรู้สึกของเราเลย ถึงจะบอกให้เข้มแข็งแต่มันก็ยากจริงๆค่ะ เราไม่กล้าเข้าห้องเรียน บางชม.ที่รู้ว่าครูให้เพื่อนเล่นเกมเป็นกลุ่มๆ เรารู้สึกเหมือนชม.นรกเลยค่ะ ไม่มีใครอยากให้เราอยู่ด้วยเลยค่ะ ถ้าถามว่าเรารู้ได้ไง เพราะเวลาเราถามเพื่อนว่า"กลุ่มครบหรือยัง ขออยู่ด้วยได้มั้ย"เราถามแทบทุกคนค่ะ แต่เพื่อนบอกเต็มแล้ว,บางกลุ่มที่ไม่เต็มก็บอกว่า ขอคุยกับเพื่อนคนอื่นในกลุ่มก่อนนะ และก็เงียบเลยค่ะทุกกลุ่ม บางครั้งถึงกับตะโกนว่าเราไม่ใส่ใจเอง-_-'คือเราใส่ใจค่ะ แต่ไม่มีใครสนใจ ต่างหากค่ะ เราบอกตัวเองเสมอว่า(จะอ่อนแอไม่ได้นะ ถ้าล้มคนรอเหยียบเพียบ!!)เราพยุงตัวเองเต็มที่แต่ก็ไม่ถึงฝั่งค่ะ เพราะว่าเราโดนอย่างนี้ตลอดเทอมแหละค่ะ ไม่มีกระใจคิดเรื่องเรียนทั้งสิ้น เกรดก็ไม่ต้องพูดถึงค่ะ สอบได้ที่สุดท้าย!!เปิดตัวมาอย่างสวยแต่ตายอย่างอนาถค่ะ เรารู้ตัวดี พยายามทำหน้าให้นิ่งที่สุด จริงๆแล้วเราเป็นคนร่าเริงนะคะ ถึงจะไม่ค่อยคบเพื่อนไปไหนมาไหนด้วยตอนม.ต้น แต่เราก็เป็นที่รักของเพื่อนและฉายามากมายเพราะเราร่าเริงค่ะ ตลกฮาด้วยค่ะ และเรียนดี ทุกอย่างดูเหมาะเจาะมาก^^...แต่ปัจจุบันก็คือปัจจุบันค่ะ เพื่อนใหม่ๆที่ไม่เป็นมิตรกับเราแถมค่อนไปทางศัตรูแบบสงครามเย็นอีกต่างหาก เคยโดนบุกถึงโต๊ะก็มีค่ะ รายละเอียดค่อนข้างเยอะเลยทีเดียวค่ะ แต่หลักๆคือ เพื่อนไม่ค่อยชอบเรากันค่ะ คะแนนเราตกต่ำปานนี้มีหรือจะไม่ถูกซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะทุกๆอย่างยิ่งแย่ๆๆๆและก็แย่ เราเหมือนตัวประหลาดที่ไม่ควรอยู่ในห้องยังไงไม่รู้ค่ะ(ความคิดส่วนตัว)เรารู้สึกแย่ถึงขนาดอยากตายหลายหน เราปรึกษาครู แต่ครูให้เราสู้ เรารู้สึกทุกอย่างยากค่ะ คะแนนตกลงเรื่อยๆเริ่มเปลี่ยนจุดสนใจจากการเรียนเป็นการเล่นเฟซบุ้คแทบจะตลอดเวลา ทำอะไรน่ะเหรอคะ? คำตอบคือช้อปปิ้งค่ะ เราช้อปและขายของออนไลน์ เดือนๆนึงช้องสองหมื่นอัพค่ะ คะแนนไม่เคยสนใจ จนกระทั่งครูถามเราว่า "ครูประหลาดใจ ทำไมเราถึงเป็นคนเดียวที่สอบตก(อย่างยับเยิน)"และที่ประหลาดใจกว่านั้นคือ เป็นเราซึ่งครูเคยคุยกับเราเรื่องเพื่อนแล้วหลายท่าน ว่าอย่าใส่ใจหรือครูบางคนจะช่วยพูดให้ แต่มันไม่เคยได้ผลค่ะ ตอนนี้เราได้คะแนนแทบเป็นศูนย์ในทุกครั้งและทุกวิชา เราไม่เคยคิดว่าต้องมีวันนี้ สิ่งที่เราทำมันแย่ ทั้งช้อปทั้งเพื่อน ทั้งเคยโดดเรียน(อยู่ในรร.ค่ะไม่กล้าเข้าห้อง)ทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้น ตอนนี้ทุกอย่างเหมือนทรงตัวแล้วค่ะ เรามีเพื่อนในห้องราวๆสองสามคน เพื่อนต่างห้องหลายคนมาบอกเราว่า"ถ้าเป็นเรา อยู่ไม่ได้หรอก" เรายังคงคะแนนแย่มาก และมันสะสมมานาน เราคุยเรื่องเรียนไม่ปร๋อเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เราควรเริ่มใหม่อย่างไรดีคะ?ในทุกๆเรื่อง? เราเศร้าใจและท้อแท้เต็มทีแต่เราถอยไม่ได้ค่ะเราตัดสินใยแน่วแน่ว่าจะปิดเฟซ แต่เรื่องอื่นเราไม่รู้จะทำยังไงค่ะ เรารู้สึกเหมือนสิ่งที่เราเคยทำมาดีๆมันพังเพราะน้ำมือเรา และเราไม่รู้จะเริ่มสร้างมันอีกครั้งได้ยังไงค่ะ
ช่วยหาทางออกหน่อยค่ะ เพื่อนเกลียด คะแนนตก
"เราจะต้องสอบตกไปด้วยกัน" ทั้งๆที่เราไม่เคยมีความคิดนี้เลยค่ะ ทำให้เราไม่ชอบเพื่อนคนนี้และเพื่อนในกลุ่มเราก็พยายามยื้อเราเอาไว้ แต่เราก็ปฎิเสธและเลือกที่จะอยู่คนเดียวค่ะ เพราะม.ต้นเราก็อยู่คนเดียวแต่ก็มีเพื่อนนะคะ คือเพื่อนไม่ได้รังเกียจอะไรนะคะ มีงานกลุ่มก็มีกลุ่มเสมอ แต่พอขึ้นม.ปลายและเราเลือกที่จะไม่อยู่กับเพื่อนเพราะเราไม่ชอบที่เพื่อนชอบพูดให้สอบตกไปด้วยกันเสมอ เราคิดว่า(อยากตกก็ตกไปคนเดียวสิ เหมือนมาแช่งเราเลย) แล้วพอเราได้เต็ม เพื่อนเราคนนี้มันจะทั้งประชดทั้งนินทา จนเราทนไม่ได้แทบบ้าค่ะ(เรารำคาญมาก)เลยต้องออกมา และบอกเพื่อนคนนั้นว่าเราเกลียดเขา กลายเป็นว่าเพื่อนคนนั้นร้องไห้ ทั้งที่เรารู้ว่าเขาเสแสร้งและเราไม่เคยรับมือกับอะไรอย่างนี้มาก่อนเลยค่ะ หลังจากที่เพื่อนร้องไห้จนเสร็จ (ร้องกลางห้องเลยค่ะ)เพื่อนๆคนอื่นจึงไม่มีใครชอบเรานัก เราทำงานกลุ่มคนเดียวมาตลอด บางงานมันดูหนักค่ะ แต่เราก็คิดว่า"ไม่เป็นไร ท้าทายดีน่า"เรื่อยมาค่ะ แต่ก็ตามนั้นเลยค่ะ คนที่ทำงานคนเดียวแบบนี้มันไม่มีคะแนนสามัคคีอะไรนั่นอยู่แล้วค่ะ คะแนนเราเลยแย่มาก ยังไม่พอค่ะแย่กว่านี้คือเวลาเราเข้าห้องเพื่อนบางคนก็พูดประจานเราให้ครูฟังต่อหน้าต่อตาเราเลยค่ะ ส่วนคนที่อยู่ข้างเรานั้น(เพื่อนคนที่ร้องไห้อะค่ะ)มันยื้อเราตลอดเวลาที่เราเป็นเพื่อนกับมัน แต่เราก็ดื้อแพ่งค่ะ ทนมันไม่ได้เลยออกมา โดยการนั่งคนเดียวเด่นเลยค่ะ เพื่อนในห้องที่เริ่มออกอาการไม่ชอบเราก็ยิ่งแรงขึ้นทุกๆวัน นอกจากจะตะโกนบอกครูแล้วว่าที่เรานั่งคนเดียวเพราะ"ไม่มีใครคบ"ตามด้วยเสียงหัวเราะสะใจ แล้วยังป่าวประกาศไปยังเพื่อนร่วมชั้นห้องอื่นๆอีก ทำให้บางชม.เรานั่งเรียนอยู่ถึงกับมีคนมายืนดูหน้าเราว่าคนไหน(เหมือนนิยายเลยค่ะ)มันแย่มาก สังคมจริงๆที่ไม่มีใครเห็นใจและคิดถึงความรู้สึกเราบ้าง ว่าเราเสียใจมั้ยที่ทำแบบนี้กัน คงเพราะเหตุที่ว่า[แล้วไง ใครแคร์]นี่แหละค่ะ ทำให้ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจความรู้สึกของเราเลย ถึงจะบอกให้เข้มแข็งแต่มันก็ยากจริงๆค่ะ เราไม่กล้าเข้าห้องเรียน บางชม.ที่รู้ว่าครูให้เพื่อนเล่นเกมเป็นกลุ่มๆ เรารู้สึกเหมือนชม.นรกเลยค่ะ ไม่มีใครอยากให้เราอยู่ด้วยเลยค่ะ ถ้าถามว่าเรารู้ได้ไง เพราะเวลาเราถามเพื่อนว่า"กลุ่มครบหรือยัง ขออยู่ด้วยได้มั้ย"เราถามแทบทุกคนค่ะ แต่เพื่อนบอกเต็มแล้ว,บางกลุ่มที่ไม่เต็มก็บอกว่า ขอคุยกับเพื่อนคนอื่นในกลุ่มก่อนนะ และก็เงียบเลยค่ะทุกกลุ่ม บางครั้งถึงกับตะโกนว่าเราไม่ใส่ใจเอง-_-'คือเราใส่ใจค่ะ แต่ไม่มีใครสนใจ ต่างหากค่ะ เราบอกตัวเองเสมอว่า(จะอ่อนแอไม่ได้นะ ถ้าล้มคนรอเหยียบเพียบ!!)เราพยุงตัวเองเต็มที่แต่ก็ไม่ถึงฝั่งค่ะ เพราะว่าเราโดนอย่างนี้ตลอดเทอมแหละค่ะ ไม่มีกระใจคิดเรื่องเรียนทั้งสิ้น เกรดก็ไม่ต้องพูดถึงค่ะ สอบได้ที่สุดท้าย!!เปิดตัวมาอย่างสวยแต่ตายอย่างอนาถค่ะ เรารู้ตัวดี พยายามทำหน้าให้นิ่งที่สุด จริงๆแล้วเราเป็นคนร่าเริงนะคะ ถึงจะไม่ค่อยคบเพื่อนไปไหนมาไหนด้วยตอนม.ต้น แต่เราก็เป็นที่รักของเพื่อนและฉายามากมายเพราะเราร่าเริงค่ะ ตลกฮาด้วยค่ะ และเรียนดี ทุกอย่างดูเหมาะเจาะมาก^^...แต่ปัจจุบันก็คือปัจจุบันค่ะ เพื่อนใหม่ๆที่ไม่เป็นมิตรกับเราแถมค่อนไปทางศัตรูแบบสงครามเย็นอีกต่างหาก เคยโดนบุกถึงโต๊ะก็มีค่ะ รายละเอียดค่อนข้างเยอะเลยทีเดียวค่ะ แต่หลักๆคือ เพื่อนไม่ค่อยชอบเรากันค่ะ คะแนนเราตกต่ำปานนี้มีหรือจะไม่ถูกซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะทุกๆอย่างยิ่งแย่ๆๆๆและก็แย่ เราเหมือนตัวประหลาดที่ไม่ควรอยู่ในห้องยังไงไม่รู้ค่ะ(ความคิดส่วนตัว)เรารู้สึกแย่ถึงขนาดอยากตายหลายหน เราปรึกษาครู แต่ครูให้เราสู้ เรารู้สึกทุกอย่างยากค่ะ คะแนนตกลงเรื่อยๆเริ่มเปลี่ยนจุดสนใจจากการเรียนเป็นการเล่นเฟซบุ้คแทบจะตลอดเวลา ทำอะไรน่ะเหรอคะ? คำตอบคือช้อปปิ้งค่ะ เราช้อปและขายของออนไลน์ เดือนๆนึงช้องสองหมื่นอัพค่ะ คะแนนไม่เคยสนใจ จนกระทั่งครูถามเราว่า "ครูประหลาดใจ ทำไมเราถึงเป็นคนเดียวที่สอบตก(อย่างยับเยิน)"และที่ประหลาดใจกว่านั้นคือ เป็นเราซึ่งครูเคยคุยกับเราเรื่องเพื่อนแล้วหลายท่าน ว่าอย่าใส่ใจหรือครูบางคนจะช่วยพูดให้ แต่มันไม่เคยได้ผลค่ะ ตอนนี้เราได้คะแนนแทบเป็นศูนย์ในทุกครั้งและทุกวิชา เราไม่เคยคิดว่าต้องมีวันนี้ สิ่งที่เราทำมันแย่ ทั้งช้อปทั้งเพื่อน ทั้งเคยโดดเรียน(อยู่ในรร.ค่ะไม่กล้าเข้าห้อง)ทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้น ตอนนี้ทุกอย่างเหมือนทรงตัวแล้วค่ะ เรามีเพื่อนในห้องราวๆสองสามคน เพื่อนต่างห้องหลายคนมาบอกเราว่า"ถ้าเป็นเรา อยู่ไม่ได้หรอก" เรายังคงคะแนนแย่มาก และมันสะสมมานาน เราคุยเรื่องเรียนไม่ปร๋อเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เราควรเริ่มใหม่อย่างไรดีคะ?ในทุกๆเรื่อง? เราเศร้าใจและท้อแท้เต็มทีแต่เราถอยไม่ได้ค่ะเราตัดสินใยแน่วแน่ว่าจะปิดเฟซ แต่เรื่องอื่นเราไม่รู้จะทำยังไงค่ะ เรารู้สึกเหมือนสิ่งที่เราเคยทำมาดีๆมันพังเพราะน้ำมือเรา และเราไม่รู้จะเริ่มสร้างมันอีกครั้งได้ยังไงค่ะ