เราเป็นคนที่เรียบเรียงคำไม่ค่อยเก่งเลยอ่านจะอ่านยากไปหน่อยนะคะ
คือเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นหลายปีแล้วนั่นแหละค่ะแต่จนถึงตอนนี้ก็ยังเอาเก็บไปฝันหรือบ้างครั้งอยู่ๆมันก็นึงขึ้นมาเอง จนหลายๆครั้งก็อยากจะตบหน้าตัวเองหลายๆครั้งเลยล่ะค่ะ มันเกิดขึ้นตอนเราอยู่.4เราสอบได้ห้องวิทย์คณิต ตอนนั้นก็ดีใจใหญ่เลยแบบแหม่เก่งเหมือนกันนะเรา ตอนเข้าไปก็นึงว่าจะเข้ากับคนในห้องได้สรุปเป็นไงจำไม่ค่อยได้ว่าทำไมแต่รู้สึกคนที่เราคิดว่าสนิทกับทำเหมือนจะไม่ได้คิดแบบนั้นเลย แล้วจุดที่ทำให้คนในห้องเริ่มมองเราแย่ลงก็คือคาบที่ครูต่างชาติสอน ซึ่งจะสอนคณิต วิทย์และอังกฤษ ver eng อะค่ะและหนังสือเรียนทั้งหมดไม่มีภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษอย่างเดียว ซึ่งเราเป็นคนที่ไม่เก่งอังกฤษมากๆ ซึ่งเรียนไปเรียนมา โอ้ มาย พระเจ้า เราได้คะแนนน้อยแบบอยากจะลาออกจะรรนะตอนนั้น แล้วรรเราคือครูจะเรียกเลขที่แล้วให้ตะโกนบอกคะแนนแบบให้ได้ยินทั้งห้องและนี่คือจุดแรกที่สร้างรอยร้าวในจิตใจเราค่ะ เพราะครูคนนั้นหลังจากได้รู้คะแนนอันแสนน้อยนิดของเราครูก็เริ่มเรียกเราไปพูดหน้าห้องซึ่งเราพูดไม่ได้และครูก็ไม่ได้ให้เวลาเตรียมเราเลย ยืนหน้าห้องพูดแค่ชื่อนามสกุลชั้นและเลขที่แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อที่รู้ๆคือตอนนั้นเสียงสั่นแล้วตอนนั้นไม่รู้ผ่านไปกี่นาทีแต่สำหรับเรามันนานมากๆเรารู้สึกถึงสายตาของคนในห้องได้เลยจนอยากจะร้องไห้เลยแน่นอนว่าทุกๆคาบครูคนนี้ก็จะเรียกเราทุกครั้งและถามคะแนนจากเราทุกครั้งเลย ชอบทำให้เราเป็นตอนตลกของห้อง ให้ไปยืนขาเดียวหลังห้องทั้งๆที่ยังไม่ได้เล่นอะไรเลยล่ะหัวเราะเราและจำคำของครูคนนั้นได้ขึ้นใจเลยเขาถามเราเป็นภาษาอังกฤษว่า"มีความสุขไหม"คือตอนนั้นเรายิ้มเพื่อกลบความอายของตัวเองเฉยๆค่ะไม่อยากจะร้องไห้เราก็หัวเราะแห้งๆใส่ พวกผู้ชายที่เป็นลูกรักครูต่างชาติคนนี้เล่นกันก็ไม่เห็นโดยอะไรเลยสงสัยเพราะเก่งรึเปล่า แล้วอีกตอนนึงที่ครูถามว่าเลี้ยงสัตว์เลี้ยงไหมแล้วตั้งชื่อว่าอะไรเราก็ตอบเป็นภาษาอังกฤษว่าเมี้ยวๆ ซึ่งครูก็หัวเราะแล้วตอบกลับมาเป็นภาษาอังกฤษว่า"ใครเขาตั้งชื่อแมวว่าเหมี้ยวๆกัน"เราก็หัวเราะกลบความอายอีกครั้งเพราะเราไม่มั่นใจในการพูดภาษาอังกฤษ พอเป็นแบบนี้ก็กลายเป็นภาพลักษณ์เราคือคนที่อยู่กลุ่มด้วยแล้วน่าจะมีปัญหาจนไม่มีใครอยากจับกลุ่มกับเราตอนทำงานเลยค่ะ แล้วคือเราต้องเรียนกับครูคนนี้จนถึงป.6 แน่นอนว่าครูต่างชาติคนนี้ทำให้เรากลายเป็นคนที่มองโลกในแง่ร้ายไปเลยทั้งที่จริงเราเป็นคนร่าเริงมากๆ แต่ตอนนี้คือไม่กล้ามองหน้ามองตาใครเลยกลัวคนในห้องจะรู้สึกยังไงกับเราเวลาจะถึงตาเรานำเสนอหน้าห้องเรียนก็จะมีอาการมือปากสั่นใจเต้นแรกมากจนนึงว่าจะหลุดออกจากอกเหงื่อไหลรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง รู้สึกว่าเรายังเก่งไม่พอเราไม่คู่ควรที่จะมาเรียนห้องนี้แล้วก็เริ่มคิดแย่กว้างขึ้นเราเนี่ยไม่ค่อยสวยเหมือนเพื่อในห้องเลยที่ทั้งสวยและเก่งอีก พวกผู้ชายในห้องก็มีแต่คนที่ไม่ชอบหน้าเราแน่ๆ จนกลายเป็นคิดว่าเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ การเรียนเริ่มแย่ เราเริ่มนำเสนอหน้าห้องวิชาอื่นไม่ได้ตามไปด้วยครูวิชาอื่นก็เริ่มว่าเราไปด้วยถึงจะไม่ค่อยแปลกใจก็เถอะ เราเลยไปเรียนพิเศษอังกฤษที่นึงเป็นแบบพูดภาษาอังกฤษสื่อสารสุดท้ายก็ลาออกเพราะเราไม่สามารถรับสายตาของคนในห้องที่มองมาได้ ส่วนครูต่างชาติคนนั้นก็จะค่อยกดเราให้ต่ำไว้เสมอและก็ดูถูกกัน จนสุดท้ายก็จบป.6แล้วไปสอบรรประจำจังหวัดถึงจะไม่ติดห้องวิทย์คณิตแต่ติดห้องธรรมดาแต่ก็ทำให้รู้ว่าห้องที่เราเคยเรียนมามันคงจะหนักไปสำหรับเรา สอบป.6เสร็จเราถึงจะบอกพ่อแม่เรื่องที่ผ่านมาแรกๆก็ปลอดแต่หลังพ่อแม่ก็บอกว่าไม่เห็นต้องเอามาใส่ใจเลยก็เลยคิดว่าโดนมาตั้ง3ปีทุกวันจะให้ลืมได้ไง แต่เอาจริงแม่ก็พูดถูกตอนนี้อาการมือปากสั่นกับใจเต้นแรงก็ดีขึ้นมากแล้วก็มองหน้าคนอื่นแล้วแต่ก็ยังมองนานๆไม่ได้ ใครมีประสบการเหมือนกันก็มาเล่าได้นะขอบคุณที่มาอ่านนะคะ
เรียนตอนประถมที่ยังเป็นปมมาถึงปัจจุบัน
คือเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นหลายปีแล้วนั่นแหละค่ะแต่จนถึงตอนนี้ก็ยังเอาเก็บไปฝันหรือบ้างครั้งอยู่ๆมันก็นึงขึ้นมาเอง จนหลายๆครั้งก็อยากจะตบหน้าตัวเองหลายๆครั้งเลยล่ะค่ะ มันเกิดขึ้นตอนเราอยู่.4เราสอบได้ห้องวิทย์คณิต ตอนนั้นก็ดีใจใหญ่เลยแบบแหม่เก่งเหมือนกันนะเรา ตอนเข้าไปก็นึงว่าจะเข้ากับคนในห้องได้สรุปเป็นไงจำไม่ค่อยได้ว่าทำไมแต่รู้สึกคนที่เราคิดว่าสนิทกับทำเหมือนจะไม่ได้คิดแบบนั้นเลย แล้วจุดที่ทำให้คนในห้องเริ่มมองเราแย่ลงก็คือคาบที่ครูต่างชาติสอน ซึ่งจะสอนคณิต วิทย์และอังกฤษ ver eng อะค่ะและหนังสือเรียนทั้งหมดไม่มีภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษอย่างเดียว ซึ่งเราเป็นคนที่ไม่เก่งอังกฤษมากๆ ซึ่งเรียนไปเรียนมา โอ้ มาย พระเจ้า เราได้คะแนนน้อยแบบอยากจะลาออกจะรรนะตอนนั้น แล้วรรเราคือครูจะเรียกเลขที่แล้วให้ตะโกนบอกคะแนนแบบให้ได้ยินทั้งห้องและนี่คือจุดแรกที่สร้างรอยร้าวในจิตใจเราค่ะ เพราะครูคนนั้นหลังจากได้รู้คะแนนอันแสนน้อยนิดของเราครูก็เริ่มเรียกเราไปพูดหน้าห้องซึ่งเราพูดไม่ได้และครูก็ไม่ได้ให้เวลาเตรียมเราเลย ยืนหน้าห้องพูดแค่ชื่อนามสกุลชั้นและเลขที่แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อที่รู้ๆคือตอนนั้นเสียงสั่นแล้วตอนนั้นไม่รู้ผ่านไปกี่นาทีแต่สำหรับเรามันนานมากๆเรารู้สึกถึงสายตาของคนในห้องได้เลยจนอยากจะร้องไห้เลยแน่นอนว่าทุกๆคาบครูคนนี้ก็จะเรียกเราทุกครั้งและถามคะแนนจากเราทุกครั้งเลย ชอบทำให้เราเป็นตอนตลกของห้อง ให้ไปยืนขาเดียวหลังห้องทั้งๆที่ยังไม่ได้เล่นอะไรเลยล่ะหัวเราะเราและจำคำของครูคนนั้นได้ขึ้นใจเลยเขาถามเราเป็นภาษาอังกฤษว่า"มีความสุขไหม"คือตอนนั้นเรายิ้มเพื่อกลบความอายของตัวเองเฉยๆค่ะไม่อยากจะร้องไห้เราก็หัวเราะแห้งๆใส่ พวกผู้ชายที่เป็นลูกรักครูต่างชาติคนนี้เล่นกันก็ไม่เห็นโดยอะไรเลยสงสัยเพราะเก่งรึเปล่า แล้วอีกตอนนึงที่ครูถามว่าเลี้ยงสัตว์เลี้ยงไหมแล้วตั้งชื่อว่าอะไรเราก็ตอบเป็นภาษาอังกฤษว่าเมี้ยวๆ ซึ่งครูก็หัวเราะแล้วตอบกลับมาเป็นภาษาอังกฤษว่า"ใครเขาตั้งชื่อแมวว่าเหมี้ยวๆกัน"เราก็หัวเราะกลบความอายอีกครั้งเพราะเราไม่มั่นใจในการพูดภาษาอังกฤษ พอเป็นแบบนี้ก็กลายเป็นภาพลักษณ์เราคือคนที่อยู่กลุ่มด้วยแล้วน่าจะมีปัญหาจนไม่มีใครอยากจับกลุ่มกับเราตอนทำงานเลยค่ะ แล้วคือเราต้องเรียนกับครูคนนี้จนถึงป.6 แน่นอนว่าครูต่างชาติคนนี้ทำให้เรากลายเป็นคนที่มองโลกในแง่ร้ายไปเลยทั้งที่จริงเราเป็นคนร่าเริงมากๆ แต่ตอนนี้คือไม่กล้ามองหน้ามองตาใครเลยกลัวคนในห้องจะรู้สึกยังไงกับเราเวลาจะถึงตาเรานำเสนอหน้าห้องเรียนก็จะมีอาการมือปากสั่นใจเต้นแรกมากจนนึงว่าจะหลุดออกจากอกเหงื่อไหลรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง รู้สึกว่าเรายังเก่งไม่พอเราไม่คู่ควรที่จะมาเรียนห้องนี้แล้วก็เริ่มคิดแย่กว้างขึ้นเราเนี่ยไม่ค่อยสวยเหมือนเพื่อในห้องเลยที่ทั้งสวยและเก่งอีก พวกผู้ชายในห้องก็มีแต่คนที่ไม่ชอบหน้าเราแน่ๆ จนกลายเป็นคิดว่าเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ การเรียนเริ่มแย่ เราเริ่มนำเสนอหน้าห้องวิชาอื่นไม่ได้ตามไปด้วยครูวิชาอื่นก็เริ่มว่าเราไปด้วยถึงจะไม่ค่อยแปลกใจก็เถอะ เราเลยไปเรียนพิเศษอังกฤษที่นึงเป็นแบบพูดภาษาอังกฤษสื่อสารสุดท้ายก็ลาออกเพราะเราไม่สามารถรับสายตาของคนในห้องที่มองมาได้ ส่วนครูต่างชาติคนนั้นก็จะค่อยกดเราให้ต่ำไว้เสมอและก็ดูถูกกัน จนสุดท้ายก็จบป.6แล้วไปสอบรรประจำจังหวัดถึงจะไม่ติดห้องวิทย์คณิตแต่ติดห้องธรรมดาแต่ก็ทำให้รู้ว่าห้องที่เราเคยเรียนมามันคงจะหนักไปสำหรับเรา สอบป.6เสร็จเราถึงจะบอกพ่อแม่เรื่องที่ผ่านมาแรกๆก็ปลอดแต่หลังพ่อแม่ก็บอกว่าไม่เห็นต้องเอามาใส่ใจเลยก็เลยคิดว่าโดนมาตั้ง3ปีทุกวันจะให้ลืมได้ไง แต่เอาจริงแม่ก็พูดถูกตอนนี้อาการมือปากสั่นกับใจเต้นแรงก็ดีขึ้นมากแล้วก็มองหน้าคนอื่นแล้วแต่ก็ยังมองนานๆไม่ได้ ใครมีประสบการเหมือนกันก็มาเล่าได้นะขอบคุณที่มาอ่านนะคะ