ตอนนี้..ดิฉันคิดว่าเหมือน ไม่มีใครแล้วที่ให้ระบาย นอกจากโลกออนไลน์ ที่อยู่เป็นเพื่อนดิฉัน
ตอนนี้ฉัน อายุ 19 ปี เรียนมหาลัยแห่งนึง ในต่างจังหวัด ห่างจากบ้านดิฉันใช้เวลาการเดินทาง
เกือบ 15 ชม. แน่นอนว่าเวลาที่สำคัญที่สุดคือการกลับบ้าน
ก่อนอื่น ฉันรู้สึกเป็นอาการแบบนี้มา ตั้งแต่ ม.5 - มหาลัยปี 1
....ความรู้สึกเหมือนขาดความอบอุ่น ตั้งแต่พ่อแม่ เล่นโทรศัพท์พวกเขาเหมือน ไม่สนใจฉันเลย
สิ่งที่มีความสุขที่สุด สำหรับฉันคือการกินอาหารฝีมือแม่ การไปเที่ยวกับครอบครัวโดยพ่อพาไป
ฉันรู้สึกว่า ความรู้สึกนี้มันหายไปนาหลายปีแล้วเกือบจำไม่ได้"
ตอนนี้ ปิดเทอม 1 เดือน ฉันบอกแม่ว่าอยากกินข้าวหมกไก่อร่อยเหมือนเมื่อก่อนพากินกินที่ทะเลอีกนะ
"แม่ : เงียบ.... หันไปดูพ่อ : ไม่สนใจ ... ..
ฉันก็ได้แต่ ฝัน หวัง ลมๆแล้งๆ ทุกครั้งฉันพูด อยากไปนู้น อยากไปนี้ อยากกินนู้นอยากกินนี้ แม่กับพ่อก็ไม่สนใจ
เอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์
"ทุกเช้าที่ตื่นมา ..จะได้ยินแม่คุยโทรศัพท์ กับคนที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน ในเวลาที่พ่อไม่อยู่บ้าน.
"ตอนเย็น พ่อจะขับรถ ไปไหนไม่รู้ เกือบทุกวัน ๆ ซ้ำๆ
ระหว่างวัน เขาสองคนก็เล่นแต่โทรศัพท์ ... ส่วนฉันหันไปหาเขาทุกครั้ง ก็เหมือนเดิม
ในแชทกลุ่มก็เงียบ ... จนวันประกาศเกรด ฉันได้เกรดเฉลี่ย 3.50 ฉันดีใจมากและหวังว่าพ่อแม่จะดีใจ
พอ บอกพวกเขาสองคน สิ่งที่ได้คำตอบกลับมาคือ...."ความเงียบ " "ความไม่สนใจ" "หน้าเฉยชา"
😢😢😢😢😢😢😢 ฉันก็ได้แต่คิดในใจว่า 'เห้อออ ไม่เป็นไรนะ มันคือรางวัลของตัวเราเอง ที่เราทำได้
...เข้าสู้ ช่วงใกล้ปีใหม่ ฉัน หวังว่าพ่อจะพาฉันไป เที่ยว แม่จะทำอะไรอร่อยๆ กิน แต่... คำตอบเดิมๆ พ่อบ่นรถติด เปลืองค่าใช้จ่าย
แม่ไม่สนใจมัวแต่ เล่นโทรศัพท์ เพื่อนในแชทกลุ่มก็หายเพราะต่างก็ มีครอบครัวที่อบอุ่น
.
.
.
และนี้คือ ช่วงปิดเทอมที่สำคัญที่สุดของฉัน ตลอดเวลา 1 เดือนฉันวนเวียนอยู่กับความเงียบของ
พ่อแม่ ที่ ติดอยู่กับ โลกออนไลน์ ที่เราไม่รู้จัก และคำบ่นของพ่อเรื่องค่าเทอมของฉัน (ฉันไม่อยากเป็นภาระของพ่อนะแต่ อนาคต)
.
.
เคยมี น้องข้างบ้านคนนึง ถามฉันว่า "พี่ไม่เบื่อหรอกลับบ้านมา น้องอยู่ม.4 ยังเบื่อเลย "ตอนนั้นฉันยิ้ม แล้วตอบว่าไม่เบื่อหรอก
"
ความในใจฉันคิดอยู่ตอนนั้น ไม่เบื่อหรอกอยู่บ้าน มีความสุขที่สุดแล้ว นอนแล้วก็นอน แม้จะเหมือนอยู่คนเดียวก็ตาม แต่มันคือช่วงเวลา
ที่ไม่ต้องพบปัญหา เจอหน้าพ่อแม่ มีแมวให้กอด มีทุกอย่างครบ ไม่ต้องจ่ายตังค์ ไม่ต้องวุ่นวายเหมือนมหาลัยที่คอยฟังแต่เสียงว๊ากของรุ่นพี่ แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้นๆ)"
.
.
แต่หลังจากนี้.....เมื่อฉันกลับไปฉันต้องตามหาความฝัน ต้องหาเงินไปด้วยเรียนไปด้วย เพื่อที่จะสร้างความฝันให้เป็นจริง
😑😢 แต่ที่แย่ที่สุดฉันคิดว่า หลังจากนี้ฉันจะไม่กลับมาบ้านอีกแล้ว จนกว่าฉันจะมีเงินด้วยตัวเอง.
.
.
ฝากถึงน้องๆที่ยังอยู่ ประถม มัธยม อย่าติดมือถือ จนลืมคนข้างๆ และใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้มีค่าที่สุดกับคนที่คุณรัก
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ...นี้คือชีวิตจริงของฉันช่วงปิดเทอม ..ไว้จะมาอัพเดทเรื่อยๆจนกว่าฉันจะตามหาความฝันจนเจอ
ขอระบายหน่อยนะคะ
ตอนนี้ฉัน อายุ 19 ปี เรียนมหาลัยแห่งนึง ในต่างจังหวัด ห่างจากบ้านดิฉันใช้เวลาการเดินทาง
เกือบ 15 ชม. แน่นอนว่าเวลาที่สำคัญที่สุดคือการกลับบ้าน
ก่อนอื่น ฉันรู้สึกเป็นอาการแบบนี้มา ตั้งแต่ ม.5 - มหาลัยปี 1
....ความรู้สึกเหมือนขาดความอบอุ่น ตั้งแต่พ่อแม่ เล่นโทรศัพท์พวกเขาเหมือน ไม่สนใจฉันเลย
สิ่งที่มีความสุขที่สุด สำหรับฉันคือการกินอาหารฝีมือแม่ การไปเที่ยวกับครอบครัวโดยพ่อพาไป
ฉันรู้สึกว่า ความรู้สึกนี้มันหายไปนาหลายปีแล้วเกือบจำไม่ได้"
ตอนนี้ ปิดเทอม 1 เดือน ฉันบอกแม่ว่าอยากกินข้าวหมกไก่อร่อยเหมือนเมื่อก่อนพากินกินที่ทะเลอีกนะ
"แม่ : เงียบ.... หันไปดูพ่อ : ไม่สนใจ ... ..
ฉันก็ได้แต่ ฝัน หวัง ลมๆแล้งๆ ทุกครั้งฉันพูด อยากไปนู้น อยากไปนี้ อยากกินนู้นอยากกินนี้ แม่กับพ่อก็ไม่สนใจ
เอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์
"ทุกเช้าที่ตื่นมา ..จะได้ยินแม่คุยโทรศัพท์ กับคนที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน ในเวลาที่พ่อไม่อยู่บ้าน.
"ตอนเย็น พ่อจะขับรถ ไปไหนไม่รู้ เกือบทุกวัน ๆ ซ้ำๆ
ระหว่างวัน เขาสองคนก็เล่นแต่โทรศัพท์ ... ส่วนฉันหันไปหาเขาทุกครั้ง ก็เหมือนเดิม
ในแชทกลุ่มก็เงียบ ... จนวันประกาศเกรด ฉันได้เกรดเฉลี่ย 3.50 ฉันดีใจมากและหวังว่าพ่อแม่จะดีใจ
พอ บอกพวกเขาสองคน สิ่งที่ได้คำตอบกลับมาคือ...."ความเงียบ " "ความไม่สนใจ" "หน้าเฉยชา"
😢😢😢😢😢😢😢 ฉันก็ได้แต่คิดในใจว่า 'เห้อออ ไม่เป็นไรนะ มันคือรางวัลของตัวเราเอง ที่เราทำได้
...เข้าสู้ ช่วงใกล้ปีใหม่ ฉัน หวังว่าพ่อจะพาฉันไป เที่ยว แม่จะทำอะไรอร่อยๆ กิน แต่... คำตอบเดิมๆ พ่อบ่นรถติด เปลืองค่าใช้จ่าย
แม่ไม่สนใจมัวแต่ เล่นโทรศัพท์ เพื่อนในแชทกลุ่มก็หายเพราะต่างก็ มีครอบครัวที่อบอุ่น
.
.
.
และนี้คือ ช่วงปิดเทอมที่สำคัญที่สุดของฉัน ตลอดเวลา 1 เดือนฉันวนเวียนอยู่กับความเงียบของ
พ่อแม่ ที่ ติดอยู่กับ โลกออนไลน์ ที่เราไม่รู้จัก และคำบ่นของพ่อเรื่องค่าเทอมของฉัน (ฉันไม่อยากเป็นภาระของพ่อนะแต่ อนาคต)
.
.
เคยมี น้องข้างบ้านคนนึง ถามฉันว่า "พี่ไม่เบื่อหรอกลับบ้านมา น้องอยู่ม.4 ยังเบื่อเลย "ตอนนั้นฉันยิ้ม แล้วตอบว่าไม่เบื่อหรอก
"
ที่ไม่ต้องพบปัญหา เจอหน้าพ่อแม่ มีแมวให้กอด มีทุกอย่างครบ ไม่ต้องจ่ายตังค์ ไม่ต้องวุ่นวายเหมือนมหาลัยที่คอยฟังแต่เสียงว๊ากของรุ่นพี่ แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้นๆ)"
.
.
แต่หลังจากนี้.....เมื่อฉันกลับไปฉันต้องตามหาความฝัน ต้องหาเงินไปด้วยเรียนไปด้วย เพื่อที่จะสร้างความฝันให้เป็นจริง
😑😢 แต่ที่แย่ที่สุดฉันคิดว่า หลังจากนี้ฉันจะไม่กลับมาบ้านอีกแล้ว จนกว่าฉันจะมีเงินด้วยตัวเอง.
.
.
ฝากถึงน้องๆที่ยังอยู่ ประถม มัธยม อย่าติดมือถือ จนลืมคนข้างๆ และใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้มีค่าที่สุดกับคนที่คุณรัก
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ...นี้คือชีวิตจริงของฉันช่วงปิดเทอม ..ไว้จะมาอัพเดทเรื่อยๆจนกว่าฉันจะตามหาความฝันจนเจอ