เป็นพี่สาวคนโตนี่โคตรลำบากจังเนอะ

รู้สึกว่าน้ำมันมันแพงจังเลยแพงกว่าประเทศอื่นเขา ข้าวของก็แพงตาม ก๊าซหุงต้มก็แพง เหนื่อยจัง ขายของก็ไม่ค่อยดี

ผมเห็นผู้ใหญ่หลายคนหรือแม้กระทั่งเพื่อนรุ่นเดียวกันเอง(ม.5) ชอบบ่น "อยากกลับไปเป็นเด็กจัง" แล้วก็แบบ ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร อยากทำอะไรก็ทำ มีคนคอยดูแล บลา ๆ ๆ แต่ แต่ พอผมมามองดูชีวิตตัวเองตอน

ทำไมเราบอกคนในครอบครัวว่เป็นเด็กนี้เหนื่อยจังอยากออกมาพักบ้างคนในคริบครัวกลับบอกเป็นผู้ใหญ่มันเหนื่ยกว่าตั้งเยอะแค่เรียนๆมันจะไปเหนื่อยกว่าคนหาเงินตรงไหนไม่ใช่ว่าเราไม่เข้าใจนะว่ากลายเป็นผู้ใหญ่มันเหน

นี่เป็นคำถามที่ถามตัวเองทุกวัน ว่ามันต้องเหนื่อยขนาดนี้เลยหรอ ทำไมไม่เห็นเหมือนคนอื่นๆเลย เพราะต้นทุนชีวิตมันมีไม่เท่ากันใช่ไหม ทำไมชีวิตเราถึงเหนื่อยจัง ถึงลำบากจัง ไหนจะเรียน ไหนจะทำงาน ไหนจะเรื่อ

อยากระบายเหนื่อยมากๆ เหมือนเกิดมาพร้อมกับความว่าลำบากหาเงินเรียนเอง ทำทุกอย่าง พ่อแม่แยกทาง ใช้ชีวิตคนเดียว ท้อแท้ พยายามหาเงินส่งตัวจบป.ตรี ทำตามความฝัน แต่เหนื่อย ไม่มีคนคอยรับฟังคอยปลอบ เห้อ ชีวิต&

บอกตรงๆเห็นแล้วรำคาญ..... ทำเป็นสองจิตสองใจ ทั้งๆที่ในหัวแมร่,,ง ก็แช่งแมนยูให้แพ้อยู่แล้ว ทำเป็นมาแอ๊บ เอาเรื่องกลุ่นเพื่อนมอยส์มาอ้าง แรกๆก็ขำดีนะ หลังๆโคตรน่าเบื่อ พอแมนยูแพ้ก็ออกมากระโดดโลดเต้น.

เราขอพื้นที่ระบายหน่อยนะคะเรารู้สึกเครียดแล้วก็เหนื่อยมากๆต้องบอกก่อว่าเราอายุแต่เราทำงานเลี้ยงตัวเองมาได้2ปีกว่าแล้วจริงๆเราอยู่กับครอบครัวค่ะแต่ที่บ้านเราปล่อยปะละเลยเราระดับนึงเลยเราหาเงินใช้เองจ่า

ทุกคนเคยเป็นเหมือนเรามั้ย เวลาเหนื่อยมากๆแล้วอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก เหมือนมีอะไรมากดความรู้สึกเอาไม่ให้ร้อง เราคิดมาตลอดว่าคงเป็นเพราะพี่คนโตเลยต้แงมีความอดทนเยอะๆอย่างที่หลายๆคนบอกแต่ทำไม มันทรมา

เมื่อประมาณ3-4วันก่อนเข้าห้องฉุกเฉินเพราะ รู้สึกใจเต้นเร็วเต้นแรง เหนื่อยมากทั้งๆที่นั่งอยู่เฉยๆ มือสั่น แน่นหน้าอก เจ็บหน้าอก แสบร้อนกลางอก เหมือนจะเรอแต่ก็ไม่เรอ ปวดคอบ่าไหล่ พอไปถึงโรงบาลเค้าก็วัดค

เรื่องมีอยู่ว่าเราเฝ้าลูกอยู่โรงพยาบาล4คืนแล้วเราโทรหาสามีว่าปู่กับย่าของลูกจะมามั้ย คำตอบของเค้าคือโอ้ยคนเค้าโตๆกันแล้วเดี๋ยวเค้าก็หาเวลามากันบางทีเค้าก็เหนื่อยก็อยากพักผ่อนกันเราเลยบอกว่า เราก็แค่ถา