คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 1
บอกตามตรง อ่านยากมาก แก้ให้ละกัน
( และน้ำ เยอะมาก )
สวัสดีคะทุกท่าน นี้คือกระทู้แรกของเรา ผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยและพร้อมจะแก้ไขตามคำแนะนำนะคะ
ที่เรามาตั้งกระทู้นี้เพื่ออยากขอคำแนะนำ ถึงแม้เราเองจะรู้อยูแล้วว่าควรทำอยากไร แต่เราอยากได้แรงผลักดันตัวเอง
เริ่มเรื่องเลยนะคะ คือเราได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งผ่านทางเฟสบุ๊ค
เริ่มคุยเริ่มถูกคอกัน เราคุยกันแบบเป็นตัวของตัวเอง ไม่แบ๊วไม่แอ๊บใส่กัน
เราเป็นเรา เขาเป็นเขา เขาบอกกับเราว่าเขามีอนาคตที่ดี ไม่เคยขายฝัน
เขาจะไม่วาดรูปปลาให้เราดูแต่เขาจะจับปลาให้เรากิน จนเราเคลิ้มเชื่อว่าเขาเป็นคนดีคนหนึ่ง
คุยกันได้สักพัก เราตัดสินใจนัดเจอกัน แต่แม่ของเราไม่อยากให้ไปเพราะด้วยความเป็นห่วง
แต่ด้วยความดื้อรั้นของเราจะได้หนีไป
พอเราไปแล้วได้ตัดดการติดต่อ ตัดขาดจากคนที่บ้าน และได้ใช้ชีวิตกับผู้ชายคนนี้
ง่ายๆเลยคือเรากับเขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตั้งแต่เริ่ม
(ไม่ต่างกับหนีตามผู้ชาย เสียใจจนถึงวันนี้ เพราะแม่ของเราเลี้ยงลูกทุกคนอย่างทะนุถนอม)
เราใช้ชีวิตกันมาได้ประมาณ3เดือน เขาพาเราทำนู้นนี้นั้น มีความสุข
จนกระทั้งเข้าเดือนที่4 เพื่อนของเขานัดรวมตัวกัน ตั้งแต่นั้นมาเขาติดเล่นสนุ๊กเกอร์
ติดเที่ยว แต่ไม่มีเรื่องผู้หญิงอื่น ไม่สนใจสร้างอนาคตเพราะคิดว่าพ่อแม่มีฐานะ จะทำเมื่อไรก็ทำได้
ทะเลาะกันหลายครั้ง (พ่อแม่เขารวยแต่เราและเขาไม่ได้รวยจะเกาะพ่อแม่แบบนี้ตลอดไม่ได้ นี้คือคำพูดที่เราพูดกับเขา)
แต่เขาไม่ได้คิดที่จะปรับปรุงอะไรมากมาย
ปรับปรุงเพียงแค่ไม่ไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อน คนอื่นอาจจะมองว่าดี
แต่สำหรับเรามันแย่มาก เพราะเขาติดเล่น ติดถึงขั้นมาก เล่นตั้งแต่เปิดจนปิด เล่นไม่เหลือเงินกินข้าว
ไม่มีเวลาให้เราเลยแม้กระทั้งพาเราไปกินข้าว ทะเลาะกันมากขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ
เขาบอกให้เราเปิดใจ ว่านี้คือสิ่งที่เขาชอบ เราเลยตกลงกันว่าให้เล่นได้ แต่ตั้งสร้างรายได้สร้างอนาคต มีเวลาว่างมาเล่นได้เราไม่ว่า
แต่ต้องมีเวลาให้เราด้วย
เขาดีขึ้นแค่ไม่กี่วัน ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เล่นจนบางทีเหมือนไม่มีเราอยู่ตรงนั้น ไม่มีเวลาให้เราเลยจริงๆ
ผู้หญิงอย่าเราไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย แค่ต้องการความใส่ใจความอบอุ่นเพราะเรามาอยู่กับครอบครัวเขา
ไม่ได้มีพ่อแม่เราอยู่ตรงนั้น ตรงการเวลาที่มีคำว่าเราสองคน
ชวนไปเดินห้างไม่ได้หมายความว่าอยากให้ซื้อของให้
แค่อยากใช้เวลาด้วย เราไม่ได้เลือกที่อยู่
แค่มีเขาเราอยู่ได้ ถึงจะเป็นที่นอนฟูกบนพื้นธรรมดา ไม่ได้หรูหราอะไร บ้านไม่มีแอร์(รวยแต่ประหยัด)
เรารับได้หมด ทำงานบ้านทุกอย่าง และเขามีหน้าที่ต้องดูแลยายคือ จัดยา หาข้าว และในเมื่อเขาติดเล่น คนที่ต้องทำคือเรา
ยายของเขาจิตไม่ปกติชอบว่าคนนั้นคนนี้ เราจัดยาหาข้าวให้ ป้าลุงถามว่ากินอะไรหรือยัง
ยายจะบอกว่ายังไม่ได้กินอะไร ยาก็ไม่ได้กิน ป้ากับลุงก็ต่อว่าเรา และมีปัญหาหลายอย่างเข้ามาเพราะยายของเขา
เราเหนื่อย ท้อมาก จนตัดสินใจโทรหาแม่เรา แม่เราไม่โกรธเราเลย มีแต่พร่ำบอกว่าแม่เสียใจที่แม่เลี้ยงลูกไม่ดี
จนทำให้ลูกของแม่ต้องหนีหายไปหาความสุขจากคนอื่น
เราพูดอะไรไม่ออก เสียใจมากและรู้สึกบาปมากที่ตัวเองทำแบบนี้
และแม่ก็เข้าใจในเรื่องความรัก แม่ให้เราอยู่กับเขาต่อ ไม่ได้กีดกัน แต่ให้ติดต่อ ไปมาหากันกับพ่อแม่ตลอด
เราเริ่มมีกำลังใจมากขึ้น แต่แม่เราไม่ค่อยชอบที่แฟนเราไม่ทำงาน มีแต่เล่น ใช้ชีวิตไปวันๆ
บางครั้งเราต้องโกหกเพื่อไม่ให้เขาแย่ในสายตาครอบครัวของเรา
เรายอมรับเรื่องแย่ๆของเขาไว้คนเดียว เวลาที่ไปเฝ้าเขาอยู่โต๊ะสนุ๊ก
ทุกคนที่นั้นดีกับเรามาก คุยเล่นกับเรา ซื้อของมากินกับเรา
แฟนเราเขาเห็นว่าเรามีความสุขดีที่เราหัวเราะ ยิ้มได้ มีความสุขดี
แต่เขารู้ไหมว่าความสุข เสียงหัวเราะ รอยยิ้มที่เรามีนั้นเป็นผู้ชายคนอื่นที่เขาทำให้เรามีความสุขไม่ใช่เขา
เวลาเรามีปัญหาอะไร เราไมาสามารถบอกให้เขารับรู้ได้
นั้นเพราะ เรารู้อยู่แล่วว่าเราพึ่งอะไรเขาไม่ได้
เราผ่านมาได้เพราะแม่เรา
ถึงแม้เราจะไม่ได้อยู่กับแม่ แต่แม่ไม่เคยทิ้งเรา
จับมือเราผ่านปัญหาไปได้ทุกอย่าง
เวลาผ่านมาเรื่อยๆ เรากับมีความคิดว่าอยากเลิก ไปต่อไม่ได้
ถามว่ารักไหม รักมาก ยอมให้ได้ทุกอย่างแม้กระทั้งสิ่งที่ไม่เคยให้ชายใดมาก่อน
แต่ถ้าถามว่าจะเลือกผู้ชายคนนี้เป็นคู่ชีวิตไหมคงไม่
เพราะอะไรหรอ เพราะเวลามีของกินชิ้นสุดท้าย เขาจะรีบหยิบ
เพราะเวลาห่มผ้านอนเราจะได้ห่มแค่ชายผ้า
เพราะเวลาทะเลาะกันเขาจะปล่อยให้เราเดินกับมืดๆเปลี่ยวๆคนเดียวและเลือกที่จะเล่นสนุ๊กเกอร์ต่อ
เพราะเขาไม่เคยปกป้องเราจากอันตราย
เพราะเขาไม่มีเวลาให้สำหรับคำว่าคนรัก
เพรางูเข้าบ้าน(เขารู้ว่าเรากลัวที่สุดในชีวิต)
แต่เราต้องเป็นจับงูออกไหปเองเพราะเขากลัว กลัวมันจะฉกตัวเขาเอง(เรารู้ว่าใครก็กลัวแต่อย่างน้อยเราเป็นผู้หญิงไหมคะ)
เพราะเขาคิดว่าเราเป็นของตายเราอยากบอกให้ผู้ชายทุกคนได้รับรู้นะคะ
อย่าคิดว่าผู้หญิงเป็นของตาย ไม่ไปไหนเพราะไม่มีที่ไป แต่ที่เขาไม่ไปเพราะรักและห่วง
และเมื่อไรที่หมดรักหมดห่วงผู้ชายจะไม่ได้แม้แต่คำพูดที่น่าฟัง เพราะเขาเห็นตัวเองมาก่อนเสมอทุกเรื่อง
เรากล้าพูดได้เลยนะคะว่าทุกเรื่อง เวลาทะเลาะกันเราจะกลับบ้านไปหาครอบครัวเรา
ส่วนเขาจะหนีเที่ยว มีความสุขดี พอคืนดีกันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เหมือนแก้ไขอะไรไม่ได้
เวลาปรับความเขาใจกัน เขาจะรู้สึกผิดแค่ตอนนั้น
ถึงแม้เขาจะพูดว่าจะไม่ทำอีกก็ตาม จนตอนนี้เราทนไม่ได้ จะไปจากเขา เพราะเรารู้สึกว่าเรามีความทุกข์มากกว่าความสุข
เราอยากกลับไปอยู่กับคนที่รักเรา ที่เขาต้องการให้เราอยู่ด้วยจริงๆ คนที่เขาไม่เคยปล่อยเราให้ให้โดดเดี่ยว
ไม่เคยปล่อยให้เราเผชิญอันตรายหรือปัญหาเพียงลำพัง นั้นคือครอบครัวของเรา และเมื่อเราตัดสินใจจะไป
เขาขอพ่อแม่ลงทุนเปิดร้านอาหาร เพื่อที่จะเริ่มสร้างอนคตสร้างครอบครัวของเรา
เราลังเลว่าจะให้โอกาสเขาอีกครั้งดีไหม หรือปีใหม่นี้เราจะกลับบ้านและไม่กลับมาหาเขาอีกเลย...
เรารู้ว่าทุกคนคงบอกให้เรากลับบ้าน เรารู้ว่าเราควรจะทำแบบนั้น
แต่คนมันรักมันเหมือนคนโง่ โง่แบบรู้ว่าควรจะทำยังไงยังโง่ไม่ทำ
เพื่อนๆเคยเป็นเหมือนเราไหมคะ เราของคำปรึกษาด้วยนะคะ
( และน้ำ เยอะมาก )
สวัสดีคะทุกท่าน นี้คือกระทู้แรกของเรา ผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยและพร้อมจะแก้ไขตามคำแนะนำนะคะ
ที่เรามาตั้งกระทู้นี้เพื่ออยากขอคำแนะนำ ถึงแม้เราเองจะรู้อยูแล้วว่าควรทำอยากไร แต่เราอยากได้แรงผลักดันตัวเอง
เริ่มเรื่องเลยนะคะ คือเราได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งผ่านทางเฟสบุ๊ค
เริ่มคุยเริ่มถูกคอกัน เราคุยกันแบบเป็นตัวของตัวเอง ไม่แบ๊วไม่แอ๊บใส่กัน
เราเป็นเรา เขาเป็นเขา เขาบอกกับเราว่าเขามีอนาคตที่ดี ไม่เคยขายฝัน
เขาจะไม่วาดรูปปลาให้เราดูแต่เขาจะจับปลาให้เรากิน จนเราเคลิ้มเชื่อว่าเขาเป็นคนดีคนหนึ่ง
คุยกันได้สักพัก เราตัดสินใจนัดเจอกัน แต่แม่ของเราไม่อยากให้ไปเพราะด้วยความเป็นห่วง
แต่ด้วยความดื้อรั้นของเราจะได้หนีไป
พอเราไปแล้วได้ตัดดการติดต่อ ตัดขาดจากคนที่บ้าน และได้ใช้ชีวิตกับผู้ชายคนนี้
ง่ายๆเลยคือเรากับเขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตั้งแต่เริ่ม
(ไม่ต่างกับหนีตามผู้ชาย เสียใจจนถึงวันนี้ เพราะแม่ของเราเลี้ยงลูกทุกคนอย่างทะนุถนอม)
เราใช้ชีวิตกันมาได้ประมาณ3เดือน เขาพาเราทำนู้นนี้นั้น มีความสุข
จนกระทั้งเข้าเดือนที่4 เพื่อนของเขานัดรวมตัวกัน ตั้งแต่นั้นมาเขาติดเล่นสนุ๊กเกอร์
ติดเที่ยว แต่ไม่มีเรื่องผู้หญิงอื่น ไม่สนใจสร้างอนาคตเพราะคิดว่าพ่อแม่มีฐานะ จะทำเมื่อไรก็ทำได้
ทะเลาะกันหลายครั้ง (พ่อแม่เขารวยแต่เราและเขาไม่ได้รวยจะเกาะพ่อแม่แบบนี้ตลอดไม่ได้ นี้คือคำพูดที่เราพูดกับเขา)
แต่เขาไม่ได้คิดที่จะปรับปรุงอะไรมากมาย
ปรับปรุงเพียงแค่ไม่ไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อน คนอื่นอาจจะมองว่าดี
แต่สำหรับเรามันแย่มาก เพราะเขาติดเล่น ติดถึงขั้นมาก เล่นตั้งแต่เปิดจนปิด เล่นไม่เหลือเงินกินข้าว
ไม่มีเวลาให้เราเลยแม้กระทั้งพาเราไปกินข้าว ทะเลาะกันมากขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ
เขาบอกให้เราเปิดใจ ว่านี้คือสิ่งที่เขาชอบ เราเลยตกลงกันว่าให้เล่นได้ แต่ตั้งสร้างรายได้สร้างอนาคต มีเวลาว่างมาเล่นได้เราไม่ว่า
แต่ต้องมีเวลาให้เราด้วย
เขาดีขึ้นแค่ไม่กี่วัน ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เล่นจนบางทีเหมือนไม่มีเราอยู่ตรงนั้น ไม่มีเวลาให้เราเลยจริงๆ
ผู้หญิงอย่าเราไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย แค่ต้องการความใส่ใจความอบอุ่นเพราะเรามาอยู่กับครอบครัวเขา
ไม่ได้มีพ่อแม่เราอยู่ตรงนั้น ตรงการเวลาที่มีคำว่าเราสองคน
ชวนไปเดินห้างไม่ได้หมายความว่าอยากให้ซื้อของให้
แค่อยากใช้เวลาด้วย เราไม่ได้เลือกที่อยู่
แค่มีเขาเราอยู่ได้ ถึงจะเป็นที่นอนฟูกบนพื้นธรรมดา ไม่ได้หรูหราอะไร บ้านไม่มีแอร์(รวยแต่ประหยัด)
เรารับได้หมด ทำงานบ้านทุกอย่าง และเขามีหน้าที่ต้องดูแลยายคือ จัดยา หาข้าว และในเมื่อเขาติดเล่น คนที่ต้องทำคือเรา
ยายของเขาจิตไม่ปกติชอบว่าคนนั้นคนนี้ เราจัดยาหาข้าวให้ ป้าลุงถามว่ากินอะไรหรือยัง
ยายจะบอกว่ายังไม่ได้กินอะไร ยาก็ไม่ได้กิน ป้ากับลุงก็ต่อว่าเรา และมีปัญหาหลายอย่างเข้ามาเพราะยายของเขา
เราเหนื่อย ท้อมาก จนตัดสินใจโทรหาแม่เรา แม่เราไม่โกรธเราเลย มีแต่พร่ำบอกว่าแม่เสียใจที่แม่เลี้ยงลูกไม่ดี
จนทำให้ลูกของแม่ต้องหนีหายไปหาความสุขจากคนอื่น
เราพูดอะไรไม่ออก เสียใจมากและรู้สึกบาปมากที่ตัวเองทำแบบนี้
และแม่ก็เข้าใจในเรื่องความรัก แม่ให้เราอยู่กับเขาต่อ ไม่ได้กีดกัน แต่ให้ติดต่อ ไปมาหากันกับพ่อแม่ตลอด
เราเริ่มมีกำลังใจมากขึ้น แต่แม่เราไม่ค่อยชอบที่แฟนเราไม่ทำงาน มีแต่เล่น ใช้ชีวิตไปวันๆ
บางครั้งเราต้องโกหกเพื่อไม่ให้เขาแย่ในสายตาครอบครัวของเรา
เรายอมรับเรื่องแย่ๆของเขาไว้คนเดียว เวลาที่ไปเฝ้าเขาอยู่โต๊ะสนุ๊ก
ทุกคนที่นั้นดีกับเรามาก คุยเล่นกับเรา ซื้อของมากินกับเรา
แฟนเราเขาเห็นว่าเรามีความสุขดีที่เราหัวเราะ ยิ้มได้ มีความสุขดี
แต่เขารู้ไหมว่าความสุข เสียงหัวเราะ รอยยิ้มที่เรามีนั้นเป็นผู้ชายคนอื่นที่เขาทำให้เรามีความสุขไม่ใช่เขา
เวลาเรามีปัญหาอะไร เราไมาสามารถบอกให้เขารับรู้ได้
นั้นเพราะ เรารู้อยู่แล่วว่าเราพึ่งอะไรเขาไม่ได้
เราผ่านมาได้เพราะแม่เรา
ถึงแม้เราจะไม่ได้อยู่กับแม่ แต่แม่ไม่เคยทิ้งเรา
จับมือเราผ่านปัญหาไปได้ทุกอย่าง
เวลาผ่านมาเรื่อยๆ เรากับมีความคิดว่าอยากเลิก ไปต่อไม่ได้
ถามว่ารักไหม รักมาก ยอมให้ได้ทุกอย่างแม้กระทั้งสิ่งที่ไม่เคยให้ชายใดมาก่อน
แต่ถ้าถามว่าจะเลือกผู้ชายคนนี้เป็นคู่ชีวิตไหมคงไม่
เพราะอะไรหรอ เพราะเวลามีของกินชิ้นสุดท้าย เขาจะรีบหยิบ
เพราะเวลาห่มผ้านอนเราจะได้ห่มแค่ชายผ้า
เพราะเวลาทะเลาะกันเขาจะปล่อยให้เราเดินกับมืดๆเปลี่ยวๆคนเดียวและเลือกที่จะเล่นสนุ๊กเกอร์ต่อ
เพราะเขาไม่เคยปกป้องเราจากอันตราย
เพราะเขาไม่มีเวลาให้สำหรับคำว่าคนรัก
เพรางูเข้าบ้าน(เขารู้ว่าเรากลัวที่สุดในชีวิต)
แต่เราต้องเป็นจับงูออกไหปเองเพราะเขากลัว กลัวมันจะฉกตัวเขาเอง(เรารู้ว่าใครก็กลัวแต่อย่างน้อยเราเป็นผู้หญิงไหมคะ)
เพราะเขาคิดว่าเราเป็นของตายเราอยากบอกให้ผู้ชายทุกคนได้รับรู้นะคะ
อย่าคิดว่าผู้หญิงเป็นของตาย ไม่ไปไหนเพราะไม่มีที่ไป แต่ที่เขาไม่ไปเพราะรักและห่วง
และเมื่อไรที่หมดรักหมดห่วงผู้ชายจะไม่ได้แม้แต่คำพูดที่น่าฟัง เพราะเขาเห็นตัวเองมาก่อนเสมอทุกเรื่อง
เรากล้าพูดได้เลยนะคะว่าทุกเรื่อง เวลาทะเลาะกันเราจะกลับบ้านไปหาครอบครัวเรา
ส่วนเขาจะหนีเที่ยว มีความสุขดี พอคืนดีกันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เหมือนแก้ไขอะไรไม่ได้
เวลาปรับความเขาใจกัน เขาจะรู้สึกผิดแค่ตอนนั้น
ถึงแม้เขาจะพูดว่าจะไม่ทำอีกก็ตาม จนตอนนี้เราทนไม่ได้ จะไปจากเขา เพราะเรารู้สึกว่าเรามีความทุกข์มากกว่าความสุข
เราอยากกลับไปอยู่กับคนที่รักเรา ที่เขาต้องการให้เราอยู่ด้วยจริงๆ คนที่เขาไม่เคยปล่อยเราให้ให้โดดเดี่ยว
ไม่เคยปล่อยให้เราเผชิญอันตรายหรือปัญหาเพียงลำพัง นั้นคือครอบครัวของเรา และเมื่อเราตัดสินใจจะไป
เขาขอพ่อแม่ลงทุนเปิดร้านอาหาร เพื่อที่จะเริ่มสร้างอนคตสร้างครอบครัวของเรา
เราลังเลว่าจะให้โอกาสเขาอีกครั้งดีไหม หรือปีใหม่นี้เราจะกลับบ้านและไม่กลับมาหาเขาอีกเลย...
เรารู้ว่าทุกคนคงบอกให้เรากลับบ้าน เรารู้ว่าเราควรจะทำแบบนั้น
แต่คนมันรักมันเหมือนคนโง่ โง่แบบรู้ว่าควรจะทำยังไงยังโง่ไม่ทำ
เพื่อนๆเคยเป็นเหมือนเราไหมคะ เราของคำปรึกษาด้วยนะคะ
แสดงความคิดเห็น
คนอื่นอาจจะมองว่าโง่...แต่คนมันรัก