ผมกับแฟนเป็นมนุษย์เงินเดือน เงินเดือนแค่หลักหมื่นต้นๆกันทั้งคู่ ธุรกิจที่ทำร่วมกัน ก็ลุ่มๆดอนๆบางเดือนรายได้แตะแสนบางเดือนก็เงินร่อมหรอ เงินเก็บปีนึงรวมกันก็ยังไม่ถึงเจ็ดหลัก
ผมมีพี่ที่สนิทคนนึงที่เริ่มทำธุรกิจจากเงินแค่หลักแสน ตอนนี้กลายเป็นว่าเค้ามีเงินหลายสิบล้าน มันทำให้ผมมีกำลังใจมากนะ รู้สึกมีเป้าหมายให้พยายามทำได้แบบเขา
แต่ผมมีโอกาสได้รู้จักกับเพื่อนสนิทของพี่คนนี้ที่รวยมากๆ ตอนนี้เขาทำธุรกิจเดิมของครอบครัว ผมดูในเฟสเขา รถสปอร์ตนี่มีขับเปลี่ยนได้ไม่เบื่อเลย แล้วมีตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนอยู่ มีทุกอย่างพร้อมตั้งแต่ตอนที่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ จบมาแล้วก็มีธุรกิจให้ทำโดยที่ไม่ต้องเริ่มสร้างอะไรด้วยตัวเองเลยก็อยู่ได้สบายๆ พ่อแม่เขาทำไว้หมดแล้ว ยิ่งพอได้รู้ว่าเขาเปิดธุรกิจร้านอาหารของตัวเองด้วย จากเงินครอบครัวนั่นแหละ ไม่ต้องไปทำงานหาทุนอะไรเลย และมันก็ประสบความสำเร็จดีด้วย พอมองดูตัวเอง อยากจะเริ่มธุรกิจอะไรก็ต้องหาทุนแทบตาย และถ้าเอารายได้ปัจจุบันเป็นหลัก ทำไปจนแก่ก็ยังไม่มีแม้ปัญญาจะซื้อรถทุกคันที่เขาขับตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนอยู่ด้วยซ้ำ คนรวยมากๆมีเยอะ มันไม่ได้บั่นทอนกำลังใจผมหรอก เพราะมันรู้สึกไกลตัวไป แต่พอเป็นคนใกล้ตัวแล้วทำให้ผมรู้สึกหมดกำลังใจทุกที ผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้บ่อยนะ แต่พอคิดแล้วมันก็เฟลจริงๆว่าการเกิดมามีพร้อมนี่มันดีจริงๆ ทั้งรู้สึกอิจฉา น้อยใจท้อใจ