นี่เขาเรียกว่าโรควิตกกังวลรึเปล่าคะ?

สวัสดีค่ะ จขกท. อายุ15 ค่ะรู้สึกแบบเหมือนในหัวจะชอบคิดอะไรน่ากลัวๆอยู่ตลอดเวลา คือแต่ก่อนเราก็ไม่ใช่คนแบบนี้หรอกค่ะ แต่พอประมาณช่วงปีที่แล้วคนที่บ้านเสียคือคุณน้าแท้ๆ จากนั้นมาประมาณสี่เดือนลุงแท้ๆก็มาเสียอีก เราก็ไม่คิดอะไรเท่าไหร่หรอกค่ะจนคุณพ่อของเรามาเสียกระทันหันหลังที่ลุงเสียไปเพียงไม่กี่เดือน เราก็เลยกลายเป็นคนคิดมากตั้งแต่วันนั้นกลัวว่าคนในบ้านจะมีใครเป็นอะไรไปอีกมั้ย แล้วเวลาเขาหลับเราก็จะชอบแอบมองสังเกตุว่าเขายังหายใจอยู่มั้ยหรือบางทีที่เขาไปข้างนอกเราก็จะชอบเป็นห่วงแล้วก็กลัวนั่นกลัวนี่อยู่ตลอดเวลา แล้วยิ่งเวลาคุณแม่ไปต่างจังหวัดเราก็จะชอบเป็นบ้าโทรถามอย่างงั้นอยู่ตลอด แค่หนักสุดเลยก็คือเรา เรามักจะกลัวว่าเราเป็นนั่นเป็นนี่อยู่ตลอด เจ็บนิดปวดหน่อยตรงนั้นตรงนี้ก็กลัวไปหมด แถมยิ่งแถวบ้านเราเขามีความเชื่อเรื่องลางสังหรณ์อย่างเช่นตอนที่พ่อเราเสียมันจะชอบมีกามาร้องแถวบ้านกับไก่ขันตอนเย็นแถวบ้านเราเชื่อว่ามันเป็นลาง เราก็พลอยคิดมากไปด้วย แล้วยิ่งเวลาตอนกลางคืนได้ยินเสียงนกร้องแบบที่ไม่ใช่นกกาซึ่งบางทีนกบางชนิดมันก็ชอบร้องตอนกลางคืนอยู่แล้วเราก็จะชอบกลัวเสียงมันอยู่ตลอดทั้งๆที่แต่ก่อนไม่เคยเป็น เรากลัวแม้กระทั่งทุกอย่างที่มันจะสามารถเอามาเชื่อมกันได้ คือมันแบบ แล้วบางทีนะเราเป็นถึงขั้นต้องก้มมองเงาของตัวเองกับคนอื่นอยู่ตลอดเวลาเพรสะกลัวว่าเงามันจะหายไปมั้ยเหมือนโบราณบอก แล้วก็จะชอบคิดมาก ส่วนเวลาไปโรงเรียเราก็ร่าเริงปกติออกแนวบ้าๆบอๆซะด้วยซ้ำ แต่พอกลับมาบ้านเราก็อยู่แต่ในห้องไม่มีเพื่อนที่ไหน ชอบอยู่คนเดียวมนุษย์สัมพันกับคนที่บ้านไม่ค่อยราบรื้นร่าเริงเหมือนตอนเด็กเพราะเราโลกส่วนตัวค่อนข้างสูง มีอะไรก็ไม่ค่อยบอกใคร ครูที่โรงเรียนก็สั่งงานเยอะจนบางทีทำไม่ทันจนร้องไห้ก็มี แล้วที่สำคัญคือ สิ่งที่เราเคยทำไม่ดีแล้วก็เรื่องหน้าอายไว้เมื่อในอดีตมันจะชอบแว๊บเข้ามาอยู่ในหัวเราเวลาอยู่คนเดียวตลอดจนบางทีก็เผลอตัตัวเองก็มี ยายก็ชอบบ่นทั้งๆที่เราไม่ใช่คนผิด
เราควรทำไงดีคะ เครียดมาก