เราอยู่กับสามีและลูกอีกจังหวัดค่ะ. บ้านพ่อแม่เราอยู่อีกจังหวัด. ล่าสุดกลับบ้านเมื่อปีใหม่2560. แต่ปี2561 รู้สึกไม่อยากกลับบ้านเลยค่ะ. กลับไปก็มีแต่คนถามว่าเรียนจบยัง. ทั้งๆที่เรายังไม่ได้เริ่มเรียน คิดว่าจะเรียนปี 61. นึ้
เราขี้เกียจตอบคำถามญาติๆ. กลับไปเราก็ได้แต่อยู่ในห้อง. เพราะพ่อก็ชอบไปเล่นการพนัน. ส่วนแม่ก็ชอบด่าสาดเสียเทเสียใส่น้องสาวเราที่เป็นออทิสติก เราไม่มีความสุขเลยค่ะ. อยากไปเที่ยวกับพ่อแม่เขาก็อ้างว่าคนเยอะรถติด ให้เราอยู่แต่บ้าน แล้วบางทีก็ให้นั่งฟังพ่อกับแม่ด่ากันหยาบๆคายๆในวันปีใหม่ พอจะพาไปเที่ยวก็ต้องพาน้องที่เป็นออทิสติกไปด้วย น้องชอบอาละวาดตลอดทำร้านค้าพังมาเยอะแล้ว คนก็มองเยอะมาก เราอายมาก แต่รู้ดีค่ะว่ามันผิดที่อาย. เราไม่มีความสุขอะคะ. ต้องรอพ่อเล่นการพนันก่อนในวันเสาร์-อาทิตย์ วันจันทร์ถึงจะพาไปเที่ยววันเดียว ไปก็ไม่มีความสุขเลย. ยิ่งเจอญาติๆคอยถามอีกว่าทำงานอะไร เรียนอะไร ยิ่งไม่อยากตอบ แม่ชวนไปทำบุญยังไม่อยากไปเลยค่ะ. มีแต่คำถามของญาติพ่อ ที่เราไม่อยากจะตอบ. พวกป้าๆทั้งหลายชอบมาอวดว่าลูกเขาเรียนต่างประเทศ มีเงินเก็บกันแล้วนะ บลาๆๆๆ. คือเราไม่มีอะไรเลย เราล้มเหลวในชีวิต. เรียนยังไม่จบมหาลัย งานยังไม่มีทำ. ตอนนี้ก็อายุ23. แล้ว. ปีหน้าเราวางแผนหางานหาที่เรียนอยู่ค่ะ. เพราะเราเลี้ยงลูกอ่อนมา 3 ปีแล้ว. เรารู้สึกผิดมากค่ะ. ที่คิดแบบนี้ คิดไม่อยากกลับบ้าน. แต่เราไม่มีความสุขจริงๆ. มีญาติคนนึงมาถามเราทางเฟสว่าปีใหม่จะกลับบ้านไหมเราตอบว่า ไม่รู้เหมือนกัน. ญาติคนนั้นก็ตอบว่า อะไรปีนึงกลับบ้านแค่ครั้งเดียวเนี้ยนะคนอะไร ....
ปล.แต่ก่อนพ่อแม่ชอบบังคับให้เราอยู่แต่บ้านแบบไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย. พ่อชอบทำร้ายร่างกายเราบ่อยๆ เช่นเตะกระทืบต่อยจับล่ามโซ่ สารพัด แม่ก็ปกป้องเราไม่ได้ เราเลยไม่ค่อยผูกพันธ์กับพ่อแม่ค่ะ. เราจะออกขากบ้านได้ก็ต่อเมื่อไปเรียน เลิกเรียนพ่อจะมารอรับและห้ามออกไปเที่ยวเล่นกะเพื่อนเลย. อยู่บ้านมา 20ปี ไม่เคยออกไปไหนเลยเหมือนโดนขังคุก.
อยากถามว่าแบบนี้เราผิดมากไหม ถ้าเราไม่อยากกลับบ้าน....??
ปีใหม่นี้..รู้สึกไม่อยากกลับบ้านไปหาพ่อแม่เลย...
เราขี้เกียจตอบคำถามญาติๆ. กลับไปเราก็ได้แต่อยู่ในห้อง. เพราะพ่อก็ชอบไปเล่นการพนัน. ส่วนแม่ก็ชอบด่าสาดเสียเทเสียใส่น้องสาวเราที่เป็นออทิสติก เราไม่มีความสุขเลยค่ะ. อยากไปเที่ยวกับพ่อแม่เขาก็อ้างว่าคนเยอะรถติด ให้เราอยู่แต่บ้าน แล้วบางทีก็ให้นั่งฟังพ่อกับแม่ด่ากันหยาบๆคายๆในวันปีใหม่ พอจะพาไปเที่ยวก็ต้องพาน้องที่เป็นออทิสติกไปด้วย น้องชอบอาละวาดตลอดทำร้านค้าพังมาเยอะแล้ว คนก็มองเยอะมาก เราอายมาก แต่รู้ดีค่ะว่ามันผิดที่อาย. เราไม่มีความสุขอะคะ. ต้องรอพ่อเล่นการพนันก่อนในวันเสาร์-อาทิตย์ วันจันทร์ถึงจะพาไปเที่ยววันเดียว ไปก็ไม่มีความสุขเลย. ยิ่งเจอญาติๆคอยถามอีกว่าทำงานอะไร เรียนอะไร ยิ่งไม่อยากตอบ แม่ชวนไปทำบุญยังไม่อยากไปเลยค่ะ. มีแต่คำถามของญาติพ่อ ที่เราไม่อยากจะตอบ. พวกป้าๆทั้งหลายชอบมาอวดว่าลูกเขาเรียนต่างประเทศ มีเงินเก็บกันแล้วนะ บลาๆๆๆ. คือเราไม่มีอะไรเลย เราล้มเหลวในชีวิต. เรียนยังไม่จบมหาลัย งานยังไม่มีทำ. ตอนนี้ก็อายุ23. แล้ว. ปีหน้าเราวางแผนหางานหาที่เรียนอยู่ค่ะ. เพราะเราเลี้ยงลูกอ่อนมา 3 ปีแล้ว. เรารู้สึกผิดมากค่ะ. ที่คิดแบบนี้ คิดไม่อยากกลับบ้าน. แต่เราไม่มีความสุขจริงๆ. มีญาติคนนึงมาถามเราทางเฟสว่าปีใหม่จะกลับบ้านไหมเราตอบว่า ไม่รู้เหมือนกัน. ญาติคนนั้นก็ตอบว่า อะไรปีนึงกลับบ้านแค่ครั้งเดียวเนี้ยนะคนอะไร ....
ปล.แต่ก่อนพ่อแม่ชอบบังคับให้เราอยู่แต่บ้านแบบไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย. พ่อชอบทำร้ายร่างกายเราบ่อยๆ เช่นเตะกระทืบต่อยจับล่ามโซ่ สารพัด แม่ก็ปกป้องเราไม่ได้ เราเลยไม่ค่อยผูกพันธ์กับพ่อแม่ค่ะ. เราจะออกขากบ้านได้ก็ต่อเมื่อไปเรียน เลิกเรียนพ่อจะมารอรับและห้ามออกไปเที่ยวเล่นกะเพื่อนเลย. อยู่บ้านมา 20ปี ไม่เคยออกไปไหนเลยเหมือนโดนขังคุก.
อยากถามว่าแบบนี้เราผิดมากไหม ถ้าเราไม่อยากกลับบ้าน....??