เราเป็นลูกคนโต เกิดมาในสภาพสังคมที่ดีสิ่งแวดล้อมที่ดี เราโทษทุกปัญหาที่เกิดว่าเป็นเพราะตัวเราทั้งหมด เหมือนคนเป็นโรคจิต อาจจะเพราะด้วยว่าเราเป็นน้องในสายตาพี่ๆ และญาตๆ แต่นั้นไม่ใช่ปัญหาหลัก
ครอบครัวเราเริ่มมีปัญหาตั้งแต่เราจบม. 6 แล้วกำลังจะย้ายของไปเรียนต่อปี1 เป็นช่วงที่เราไม่เคยมีความคิดเลยว่าปัญหาเหล่านี้จะส่งผลกับเราแค่ไหน!! ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าจะเกิดกับเรา!!!!
แม่บอกว่าพ่อเริ่มติดสาวแล้วนะ ตอนแรกคิดว่าแม่อำเล่น แต่อีกใจเราก็คิดว่ามันไม่ใช่ละ แม่ไม่เคยอำแบบนี้
จนวันหนึ่งเรากลับบ้านช่วงส-อ. เรากลับเห็นสายตาที่มันไม่ใช่ความสุข มันเป็นสายที่ที่แสร้งทำเป็นมีความสุข ด้วยว่าเราไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ถูกเลี้ยงเหมือนไข่ในหิน ไม่ค่อยเจอปัญหาบ้าๆแบบนี้ เราต้องแกล้งว่าเราผ่านพ้นไปได้......
ภาพที่เราเห็นคือพ่อเรากำลังจะออกจากบ้านแต่พ่อก็ไม่รู้จะออกไปไหนเหมือนกัน มีน้องชายคอยห้ามไม่ให้ไป เรากำลังอ่านหนังสือ แล้วไม่รู้เรื่องอะไร
ทำได้แค่ตกใจ งง?! เกิดอะไรขึ้น เรารู้แม่ก็ตกใจ ปัญหาก่อกวนใจแม่แค่ไหนเราไม่รู้เลย ไม่เคยรู้อะไรเลย ภาพที่เราคอยคิดมาตลอดว่าครอบครัวมีความสุขหายไป....... เรานะบายกับใครไม่ได้ จะระบายกับพี่ป้าน้าอา พวกญาตๆก็คอยจะซ้ำเติมมากกว่าเห็นใจ เราทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้แค่หนี หนี หนีกลับหอที่ม.
แล้วนอนร้องไห้ ไม่ให้ใครรู้......
จนวันหนึ่งพ่อเราขาหักกะทันหัน แล้วเป็นช่อวงสอบที่ยากและโหดมาก เราอ่านหนังสือหนักมาก จนตี1 น้องชายโทรมาว่ารถโรงพยาบาลเบอร์อะไร
แล้วตัดสายไป เรารู้ว่าต้องมีใครเป็นอะไร เราก็รอฟังข่าวจนแม่โทรมาบอกว่าน้องมันแกล้งเล่น.... เรารู้ว่ามันไม่แกล้งแบบนี้หรอก จนวันนั้นสอบเสร็จ แม่ถึงบอกว่าพ่อขาหัก แม่ดูแลพ่อ ดีทุกอย่าง เอาใจใส่ แต่ทำไม..... พ่อถึงไม่เข้าใจ ทำไมพ่อถึงเปลี่ยนไป พอญาตๆรู้ ก็พูดทำนองเหมือนจะเห็นใจแม่..... เหมือนจะดี แต่จริงๆก็แอบซ้ำเติมออกมา.....! ตอนพ่อนอนอยู่โรงพยาบาลเราไม่เคยไม่เฝ้าเลย เพราะแม่สั่งว่ามาก็ไม่ได้ทำอะไร ให้น้องนี่แหละเฝ้ามันยังปิดเทอมอยู่ เราตั้งใจเรียนซะ!
พอพ่อผ่าตัดขามาอยู่บ้าน พ่อไม่เคยเห็นใจแม่เลย พ่อเอาแต่คิดว่าตัวเองหนุ่มอยู่ หล่ออยู่ ซึ่งจริงๆแล้วทั้งพ่อและแม่ อายุก็เกือบ 60 ปี แล้ว ช่วงพ่อป่วย แม่ต้องทำงานหนักเป็น 2 เท่าของทุกๆอย่าง พอเราปิดเทอม เราก็มาช่วยแม่ขายของ ต้องตื่นขายตั้งแต่ตี2-9.00 น. และ 13.00-20.00. น. แบบนี้ตลอด
เราสังเกตหลายครั้งแล้ว พ่อเอาแต่สั่งจะเอาอันนั้นจะเอาอันนี้ เราเข้าใจว่าพ่ออยู่บ้านทำอะไรไม่ได้ ต้องหาสิ่งมาทดแทนให้เค้า ต้องดูแลเค้า แต่พ่อเค้าลืมรึป่าวคำพูกบางคำมันทำให้แม่กับเราช้ำใจแค่ไหน...... พอเวลาผ่านไป เราอยู่ปี2 มันเรียนหนักมาก กิจกรรมหนักมาก สาขาก็มีปัญหาของนศษ. หนักมาก
เราทำได้แค่โทรขอคำปรึกษาจากแม่... เราไม่อยากกลับบ้านเพราะว่ากลับบ้านมาต้องมาเจอภาพพ่อแม่ทะเลาะกัน เพราะปัญหาคำว่าไม่รู้จักพอ! #เราเป็นคนถ้าเครียดมากจะมีอาการชัก และนี่คือปัญหาที่เราต้องคอยสร้างภาพให้ตัวเองว่าครอบครัวมีความสุข พ่อแม่รักกัน แต่ในความจริงเรารู้ลึกๆเราเจอกับอะไรอยู่ เราแก้ปัญหาโดยการไม่กลับบ้านบ่อย เรียนให้หนัก จะได้ไม่คิดมากเรื่องครอบครัว
เราอยากถามว่าเราควรแกปัญหาพวกนี้ยังไงดี...? เราเป็นลูกพูดอะไรก็ลำบาก! ช่วยแนะนำที...
คุณเคยมีปัญหาครอบครัวไหม? (พ่อแม่เราน้อง)
ครอบครัวเราเริ่มมีปัญหาตั้งแต่เราจบม. 6 แล้วกำลังจะย้ายของไปเรียนต่อปี1 เป็นช่วงที่เราไม่เคยมีความคิดเลยว่าปัญหาเหล่านี้จะส่งผลกับเราแค่ไหน!! ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าจะเกิดกับเรา!!!!
แม่บอกว่าพ่อเริ่มติดสาวแล้วนะ ตอนแรกคิดว่าแม่อำเล่น แต่อีกใจเราก็คิดว่ามันไม่ใช่ละ แม่ไม่เคยอำแบบนี้
จนวันหนึ่งเรากลับบ้านช่วงส-อ. เรากลับเห็นสายตาที่มันไม่ใช่ความสุข มันเป็นสายที่ที่แสร้งทำเป็นมีความสุข ด้วยว่าเราไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ถูกเลี้ยงเหมือนไข่ในหิน ไม่ค่อยเจอปัญหาบ้าๆแบบนี้ เราต้องแกล้งว่าเราผ่านพ้นไปได้......
ภาพที่เราเห็นคือพ่อเรากำลังจะออกจากบ้านแต่พ่อก็ไม่รู้จะออกไปไหนเหมือนกัน มีน้องชายคอยห้ามไม่ให้ไป เรากำลังอ่านหนังสือ แล้วไม่รู้เรื่องอะไร
ทำได้แค่ตกใจ งง?! เกิดอะไรขึ้น เรารู้แม่ก็ตกใจ ปัญหาก่อกวนใจแม่แค่ไหนเราไม่รู้เลย ไม่เคยรู้อะไรเลย ภาพที่เราคอยคิดมาตลอดว่าครอบครัวมีความสุขหายไป....... เรานะบายกับใครไม่ได้ จะระบายกับพี่ป้าน้าอา พวกญาตๆก็คอยจะซ้ำเติมมากกว่าเห็นใจ เราทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้แค่หนี หนี หนีกลับหอที่ม.
แล้วนอนร้องไห้ ไม่ให้ใครรู้......
จนวันหนึ่งพ่อเราขาหักกะทันหัน แล้วเป็นช่อวงสอบที่ยากและโหดมาก เราอ่านหนังสือหนักมาก จนตี1 น้องชายโทรมาว่ารถโรงพยาบาลเบอร์อะไร
แล้วตัดสายไป เรารู้ว่าต้องมีใครเป็นอะไร เราก็รอฟังข่าวจนแม่โทรมาบอกว่าน้องมันแกล้งเล่น.... เรารู้ว่ามันไม่แกล้งแบบนี้หรอก จนวันนั้นสอบเสร็จ แม่ถึงบอกว่าพ่อขาหัก แม่ดูแลพ่อ ดีทุกอย่าง เอาใจใส่ แต่ทำไม..... พ่อถึงไม่เข้าใจ ทำไมพ่อถึงเปลี่ยนไป พอญาตๆรู้ ก็พูดทำนองเหมือนจะเห็นใจแม่..... เหมือนจะดี แต่จริงๆก็แอบซ้ำเติมออกมา.....! ตอนพ่อนอนอยู่โรงพยาบาลเราไม่เคยไม่เฝ้าเลย เพราะแม่สั่งว่ามาก็ไม่ได้ทำอะไร ให้น้องนี่แหละเฝ้ามันยังปิดเทอมอยู่ เราตั้งใจเรียนซะ!
พอพ่อผ่าตัดขามาอยู่บ้าน พ่อไม่เคยเห็นใจแม่เลย พ่อเอาแต่คิดว่าตัวเองหนุ่มอยู่ หล่ออยู่ ซึ่งจริงๆแล้วทั้งพ่อและแม่ อายุก็เกือบ 60 ปี แล้ว ช่วงพ่อป่วย แม่ต้องทำงานหนักเป็น 2 เท่าของทุกๆอย่าง พอเราปิดเทอม เราก็มาช่วยแม่ขายของ ต้องตื่นขายตั้งแต่ตี2-9.00 น. และ 13.00-20.00. น. แบบนี้ตลอด
เราสังเกตหลายครั้งแล้ว พ่อเอาแต่สั่งจะเอาอันนั้นจะเอาอันนี้ เราเข้าใจว่าพ่ออยู่บ้านทำอะไรไม่ได้ ต้องหาสิ่งมาทดแทนให้เค้า ต้องดูแลเค้า แต่พ่อเค้าลืมรึป่าวคำพูกบางคำมันทำให้แม่กับเราช้ำใจแค่ไหน...... พอเวลาผ่านไป เราอยู่ปี2 มันเรียนหนักมาก กิจกรรมหนักมาก สาขาก็มีปัญหาของนศษ. หนักมาก
เราทำได้แค่โทรขอคำปรึกษาจากแม่... เราไม่อยากกลับบ้านเพราะว่ากลับบ้านมาต้องมาเจอภาพพ่อแม่ทะเลาะกัน เพราะปัญหาคำว่าไม่รู้จักพอ! #เราเป็นคนถ้าเครียดมากจะมีอาการชัก และนี่คือปัญหาที่เราต้องคอยสร้างภาพให้ตัวเองว่าครอบครัวมีความสุข พ่อแม่รักกัน แต่ในความจริงเรารู้ลึกๆเราเจอกับอะไรอยู่ เราแก้ปัญหาโดยการไม่กลับบ้านบ่อย เรียนให้หนัก จะได้ไม่คิดมากเรื่องครอบครัว
เราอยากถามว่าเราควรแกปัญหาพวกนี้ยังไงดี...? เราเป็นลูกพูดอะไรก็ลำบาก! ช่วยแนะนำที...