ตั้งแต่มีน้องเข้ามา พ่อกับแม่แทบจะไม่ได้สนใจเราเลยค่ะ มีอยู่วันหนึ่งน้องทิ้งของเรี่ยราด เราต้องตามเก็บตลอด แต่ด้วยความที่เหนื่อยค่ะ เพราะเราต้องเก็บของในบ้านทุกวันเก็บบ้างบ่นบ้างทุกเย็นเลยค่ะ บางครั้งแค่บ่นว่าทำไมไม่ให้น้องรู้จักเก็บของเอง พ่อก็จะโมโหใส่ทันทีเลยค่ะทั้งๆที่เราเองก็ยังงงว่าน้องทำน้องก็ต้องเก็บ เพราะจะได้ติดเป็นนิสัยรู้จักเก็บของเข้าที่เข้าทาง พ่อก็จะตะคอกใส่ตลอดเลยค่ะว่า น้องทำนิดหน่อยก็ช่วยกันเก็บแค่นี้ไม่ได้หรอ เป็นพี่ต้องรู้จักรักน้องดูแลน้องช่วยเหลือกัน ตอนนั้นเราเองก็สุดจะทนค่ะเลยเถียงพ่ออกไปว่าทำไมพ่อถึงไม่ให้น้องรู้จักเก็บของเอง โตๆกันแล้วทำไมพ่อถึงปล่อยให้น้องกลายเป็นเด็กนิสัยเสียขนาดนี้ พอพูดจบพ่อก็อารมณ์ขึ้นเลยค่ะ ด่าทอยาวๆเลย จนบางครั้งเราร้องไห้ออกมาเลยค่ะ ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงเป็นแบบนี้ ส่วนแม่ตอนแรกก็เหมือนจะเข้าข้างเราค่ะ บอกพ่อให้ใจเย็นลงแต่พ่อก็ยิ่งว่าเราอีก แล้วจู่ๆแม่ก็ขึ้นเสียงใส่เราว่าเก็บของแค่นี้เก็บไม่ได้ก็ทิ้งมันไป! เรานี่น้ำตาแตกเลยค่ะ ว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงเข้าข้างน้องขนาดนี้ ส่วนน้องเราก็มองหน้าเราแบบไม่รู้สึกผิดเลยค่ะ เหมือนกำลังสะใจเราด้วยซ้ำ จนเราแทบจะอยากหนีออกจากบ้านไปเลยค่ะ ทำไมพ่อกับแม่ถึงเป็นแบบนี้😭
ทำไมพ่อกับแม่รักน้องมากกว่า