นี่เป็นกะทู้แรกของเรานะ อาจจะมีผิดพลาดกันบ้างก็ขออภัยด้วยนะ...👇(ชื่อทั้งหมดคือนามแฝง)
สวัสดีเราชื่อเมย์ เราเป็นนักเรียนของวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคใต้ พอเข้าช่วงเดือนตุลาคม59 เราต้องออกฝึกงานต่างจังหวัด เราไปอยู่บ้านพักใกล้ๆที่ทำงานกับเพื่อน ตอนนั้นเรามีแฟนชื่อแบงค์ เราคบกับแบงค์มา5ปีกว่าๆแล้ว พอเข้าช่วงฝึกงานแบงค์ก้อไปหาเราบ้างบางครั้ง แต่พอไปช่วงหลังๆ ช่วงเดือนธันวาคม แบงค์เค้าก้อไม่ได้มาหาเราอีกเพราะเค้าต้องเรียน และช่วงนั้นเราก้อยุ่งอยู่กับการฝึกงานซึ่งทำให้เรามีเวลาให้กันน้อยลง จนเราเริ่มชินกับการอยู่แบบนี้บวกกับเราอยู่กับพี่ที่ทำงานจึงทำให้เราไม่ค่อยสนใจแบงค์เท่าไหร่ จนวันที่19ธันวาคม ก้อมีผู้ายคนนึงมาซื้อของที่ร้าน เค้าชื่ออาร์ต เค้าใช้เดอะวันการ์ดเป็นเบอร์โทรศัพท์ และเราก้อจำได้เพราะเค้าเคยมาที่ร้านหลายครั้งแล้ว จนมีพี่ที่ทำงานแซวเรากับอาร์ต จนอาร์ตท้าให้เราโทไปหา ซึ่งเราก้อโทไปแน่นอน และคืนนั่นอาร์ตก้อชวนเราไปบ้านพักเค้าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านเรานัก ตอนแรกเราก้อกลัวว่าอาร์ตจะทำอะไร แต่เราก้อคิดว่าเค้าคงไม่กล้าทำหรอกเพราะเรายังต้องเจอหน้ากันอีกนาน และคืนนั้นเราก่อไปเที่ยวบ้านอาร์ตแต่ไม่ได้ค้างคืนด้วยกันเพราะอาร์ตต้องทำงาน อาร์ตจะทำงานช่วง2ทุ่มจนถึงตี3ประมานนั้น และวันต่อมาเราก้อมาเจอกับอาร์ตที่ทำงานเราบ้าง ไปรับอาร์ตมาส่งที่ทำงานบ้าง ซึ่งเราก้อมีความสุขในแบบที่เป็นอยู่ จนตอนนั้นเราเริ่มมีความรู้สึกดีๆให้กับอาร์ตแล้วแหละ โดยที่ไม่นึกเลยว่าตัวเราเองก้อมีแฟนที่คบกันมาตั้งนาน จนวันที่22ธันวาคมเราไปหาอาร์ตที่บ้าน ซึ่งการไปครั้งนี้เรารู้ว่าเราต้องตกเป็นของอาร์ตแน่นอน ตอนนั้นเราอยู่กับอาร์ตสองคน ในสมองก้อคิดถึงหน้าแบงค์ขึ้นมาทันที แต่ถ้าย้อนเวลากลับไป แบงค์ก้อเคยนอกใจเราไปมีอะไรกับคนอื่น ซึ่งมันร้ายแรงกว่าสิ่งที่เราจะทำอยู่อีก และแล้วก้อไม่มีอะไรมาห้ามไว้ได้เราตกเป็นของอาร์ตในที่สุด เราก้อเคยคิดว่ามันง่ายไปไหมกับการที่ยอมอาร์ตแบบนี้ แต่เราคิดว่าถ้ามันคือความสุขเราก้อยอม ตั้งแต่ตอนนั้นเราก้อไม่ได้คุยกับแบงค์เลย เพราะเราเริ่มเบื่อแบงค์แล้วมันเป็นเพราะเราใช้เวลายุกับอาร์ตโดยที่เราต้องห่างกับแบงค์ และแน่นอนเราก้อทุ่มใจให้อาร์ตไปแล้ว และพอวันที่23วันนั้นเป็นวันหยุดของเรา อาร์ตก้อไลน์เข้ามาว่า เค้าไม่สบาย ตอนนั้นเราก้อเป็นห่วงจะไปหาอาร์ตให้ได้ ตอนนั้นก้อเที่ยงคืนกว่าๆแล้ว เราไปถึงอาร์ตก้อนอนอยู่ในห้อง อาร์ตก้ออ้อนนู้นอ้อนนี่ น่ารักมาก เรานอนกับอาร์ตที่บ้านเพราะพี่ๆของอาร์ตเค้าไปทำงานกันหมด และคืนนั้นเราก้อเป็นของอาร์ตอีกแล้ว อาร์ตนอนเปิดนู้นเปิดนี่ให้ดูในเฟส (เราไม่ได้เป็นเพื่อนกับอาร์ตในเฟสนะเป็นแค่ในไลน์)จนเรามาเปิดเพลงฟังกัน อาร์ตก้อถามอยากฟังเพลงไหน เราก้อบอกว่า เพลงข้างหลัง และเรานอนฟังด้วยกัน พอช่วงตี2กว่าๆเราก้อหลับไป มาตื่นก้อตอนเช้า เพราะเราต้องทำงานต่อ ตอนที่เราทำงานยุนั้นเราก้อคิดแต่เรื่องที่เราอยู่ด้วยกันกับอาร์ตตลอด นึกถึงทีไรก้อยิ้มทุกที เพราะมันคือความสุข ตอนอยู่ด้วยกันอาร์ตน่ารักมาก บางอย่างที่แบงค์ทำให้เราไม่ได้แต่อาร์ตกลับทำได้ถึงมันจะเป็นเพียงสิ่งเล็กๆแต่มันทำให้เราคิดอะไรได้หลายๆอย่าง จนเราตัดสินใจจะเลิกกับแบงค์ เราก้อคิดว่าเราทำแบบนี้มันก้อไม่ผิดใช่ไหม เพราะแบงค์ก้อเคยทำให้เราเจ็บปางตายแล้ว ถ้าเราจะทำบ้างมันก้อไม่ผิดและเมื่อเราไม่เหลือใจให้กันแล้วก้อไม่รู้จะฝืนกันไปทำไม เราเลยเลือกที่จะรักแค่อาร์ตคนเดียว แต่ลึกๆแล้วเราก้อรู้แหละว่าอาร์ตมอบความสุขให้เราแค่เพียงที่ตอนยุด้วยกัน หลังจากนั้นแต่ละวันก้อคุยไลน์กันไม่ถึงชั่วโมงแต่ทำไงได้ก้อเรารักอาร์ตไปแล้วนิ แถมรักมากซะด้วย เราไม่@เฟสอาร์ตไปเพราะเรากลัวไปเจออะไรที่มันทำร้ายใจ ยอมปิดหูปิดตาเพื่อที่จะได้รักกัน แต่อาร์ตก้อเข้าใจอะไรเราหลายๆอย่าง คือส่วนเสียก้อมีแต่ส่วนดีมันก้อถือว่าดีมากนะ หลายคนก้อเคยเตือนเราเรื่องอาร์ต แต่เราก้อคิดไว้แล้วแหละว่าวันนึงเราก้อต้องเลิกกันอยู่ดี เราฝึกงานเส็จก้อกลับบ้าน และบ้านอาร์ตเค้าก้อไม่ได้อยู่ที่นี่ พอเค้าเสร็จงานก้อต้องกลับไปหาพี่สาวเค้าที่กทม. และวันนั้นอาร์ตก้อบอกเราว่าวันที่27ธันวาคม จะกลับไปหาพี่สาวและก้อกลับไปเฝ้าบ้านด้วย แต่อาร์ตบอกว่าจะกลับมาอีกในวันที่7มกราคม ซึ่งสำหรับเรามันก้อเป็นเหมือนคำสัญญาที่อาร์ตไว้ให้กับเรา วันนั้นก้อมาถึงอาร์ตส่งไลน์มาบอกว่าข้ามฝั่งแล้วนะ เราก้อโทคุยกับอาร์ต พออาร์ตไปถึงห้องเราก้อคุยกันแปปนึง และไม่คิดว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่เราคุยด้วยกัน หลังจากวันนั้นเราโทหาอาร์ตตลอด แต่อาร์ตก้อไม่รับสายเลย เราก้อรอแค่ให้ถึงวันที่7วันที่อาร์ตบอกจะกลับมา จนวันนั้นมาถึง เราก้อไม่เห็นว่าอาร์ตจะกลับมา จนได้รู้ความจิงจากเพื่อนอาร์ต ว่าอาร์ตมันไม่กลับมาที่นี่แล้วแหละ ตอนนั่นคือช้อกไปพักนึง แต่ก้อคิดว่าอาร์ตบอกจะมาก้อต้องมาสิ เพื่อนไม่รู้หรือเปล่า จนหลายๆอย่างมันทำให้ชัดเจนว่าอาร์ตเค้าไม่กลับมาแล้ว เค้าทิ้งเราไปแล้ว และเราก้อ@เฟสมันไปเลย แต่มันไม่รับ จนวันนั้นอาร์ตลงรูปคู่กับแฟน คือตกใจ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ จากนั้นเราก้อตั้งใจฝึกงานให้เสร็จรอให้ถึงวันกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ที่นั้นต่ออีก ผ่านหน้าบ้านอาร์ตทุกทีก้อนึกถึงแต่หน้ามัน ไม่คิดว่าสิ่งที่เราบอกว่าจะไม่เสียใจเมื่อวันที่อาร์ตต้องไปมันใช้ไม่ได้ จากวันนั้นที่อาร์ตไปจนถึงวันนี้27/12/59-05/12/60 ไม่เคยมีวันไหนที่จะลืมได้เลย @เฟสไปวันร้อยรอบ ทั้งของอาร์ตและของแฟน จนถึงวันนี้มันก้อยังไม่รับ จนรู้ตัวเองว่าควรพอแล้ว เข้าใจตรงที่ว่าคนมันจากกันแล้วจะให้กลับมารักกันอีกคงไม่ได้ คนมันไม่รักต่อให้พยายามแค่ไหนมันก้อไม่รักอยู่ดี บางครั้งเหมือนจะทำใจลืมเรื่องราวที่ผ่านมาได้ แต่บางครั้งมันก้อวนกลับมาให้คิดถึงอีกครั้ง ไม่รู้เมื่อไหร่จะลืมมันออกไปสักที ไม่คิดว่าเพลงที่เราเคยฟังด้วยกัน
มาวันนี้เราต้องมานั่งฟังมันคนเดียว คิดถึงคนที่เปิดให้ฟัง ทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยว่าเราเลิกกันทำไม เพราะอะไรเทอถึงทิ้งเราไป??
ปล.ไม่รู้เป็นเพราะอะไรนะ เราไม่ลืมเค้าคิดถึงเค้าตลอด แต่เราไม่เคยเสียน้ำตาให้กับเค้าเลยแม้ในตอนที่เสียใจที่สุด
👉ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค่ะ
ความรัก ความทรงจำที่ไม่สามารถลบได้ ฉันควรทำยังไงกับความรู้สึกนี้??
สวัสดีเราชื่อเมย์ เราเป็นนักเรียนของวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคใต้ พอเข้าช่วงเดือนตุลาคม59 เราต้องออกฝึกงานต่างจังหวัด เราไปอยู่บ้านพักใกล้ๆที่ทำงานกับเพื่อน ตอนนั้นเรามีแฟนชื่อแบงค์ เราคบกับแบงค์มา5ปีกว่าๆแล้ว พอเข้าช่วงฝึกงานแบงค์ก้อไปหาเราบ้างบางครั้ง แต่พอไปช่วงหลังๆ ช่วงเดือนธันวาคม แบงค์เค้าก้อไม่ได้มาหาเราอีกเพราะเค้าต้องเรียน และช่วงนั้นเราก้อยุ่งอยู่กับการฝึกงานซึ่งทำให้เรามีเวลาให้กันน้อยลง จนเราเริ่มชินกับการอยู่แบบนี้บวกกับเราอยู่กับพี่ที่ทำงานจึงทำให้เราไม่ค่อยสนใจแบงค์เท่าไหร่ จนวันที่19ธันวาคม ก้อมีผู้ายคนนึงมาซื้อของที่ร้าน เค้าชื่ออาร์ต เค้าใช้เดอะวันการ์ดเป็นเบอร์โทรศัพท์ และเราก้อจำได้เพราะเค้าเคยมาที่ร้านหลายครั้งแล้ว จนมีพี่ที่ทำงานแซวเรากับอาร์ต จนอาร์ตท้าให้เราโทไปหา ซึ่งเราก้อโทไปแน่นอน และคืนนั่นอาร์ตก้อชวนเราไปบ้านพักเค้าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านเรานัก ตอนแรกเราก้อกลัวว่าอาร์ตจะทำอะไร แต่เราก้อคิดว่าเค้าคงไม่กล้าทำหรอกเพราะเรายังต้องเจอหน้ากันอีกนาน และคืนนั้นเราก่อไปเที่ยวบ้านอาร์ตแต่ไม่ได้ค้างคืนด้วยกันเพราะอาร์ตต้องทำงาน อาร์ตจะทำงานช่วง2ทุ่มจนถึงตี3ประมานนั้น และวันต่อมาเราก้อมาเจอกับอาร์ตที่ทำงานเราบ้าง ไปรับอาร์ตมาส่งที่ทำงานบ้าง ซึ่งเราก้อมีความสุขในแบบที่เป็นอยู่ จนตอนนั้นเราเริ่มมีความรู้สึกดีๆให้กับอาร์ตแล้วแหละ โดยที่ไม่นึกเลยว่าตัวเราเองก้อมีแฟนที่คบกันมาตั้งนาน จนวันที่22ธันวาคมเราไปหาอาร์ตที่บ้าน ซึ่งการไปครั้งนี้เรารู้ว่าเราต้องตกเป็นของอาร์ตแน่นอน ตอนนั้นเราอยู่กับอาร์ตสองคน ในสมองก้อคิดถึงหน้าแบงค์ขึ้นมาทันที แต่ถ้าย้อนเวลากลับไป แบงค์ก้อเคยนอกใจเราไปมีอะไรกับคนอื่น ซึ่งมันร้ายแรงกว่าสิ่งที่เราจะทำอยู่อีก และแล้วก้อไม่มีอะไรมาห้ามไว้ได้เราตกเป็นของอาร์ตในที่สุด เราก้อเคยคิดว่ามันง่ายไปไหมกับการที่ยอมอาร์ตแบบนี้ แต่เราคิดว่าถ้ามันคือความสุขเราก้อยอม ตั้งแต่ตอนนั้นเราก้อไม่ได้คุยกับแบงค์เลย เพราะเราเริ่มเบื่อแบงค์แล้วมันเป็นเพราะเราใช้เวลายุกับอาร์ตโดยที่เราต้องห่างกับแบงค์ และแน่นอนเราก้อทุ่มใจให้อาร์ตไปแล้ว และพอวันที่23วันนั้นเป็นวันหยุดของเรา อาร์ตก้อไลน์เข้ามาว่า เค้าไม่สบาย ตอนนั้นเราก้อเป็นห่วงจะไปหาอาร์ตให้ได้ ตอนนั้นก้อเที่ยงคืนกว่าๆแล้ว เราไปถึงอาร์ตก้อนอนอยู่ในห้อง อาร์ตก้ออ้อนนู้นอ้อนนี่ น่ารักมาก เรานอนกับอาร์ตที่บ้านเพราะพี่ๆของอาร์ตเค้าไปทำงานกันหมด และคืนนั้นเราก้อเป็นของอาร์ตอีกแล้ว อาร์ตนอนเปิดนู้นเปิดนี่ให้ดูในเฟส (เราไม่ได้เป็นเพื่อนกับอาร์ตในเฟสนะเป็นแค่ในไลน์)จนเรามาเปิดเพลงฟังกัน อาร์ตก้อถามอยากฟังเพลงไหน เราก้อบอกว่า เพลงข้างหลัง และเรานอนฟังด้วยกัน พอช่วงตี2กว่าๆเราก้อหลับไป มาตื่นก้อตอนเช้า เพราะเราต้องทำงานต่อ ตอนที่เราทำงานยุนั้นเราก้อคิดแต่เรื่องที่เราอยู่ด้วยกันกับอาร์ตตลอด นึกถึงทีไรก้อยิ้มทุกที เพราะมันคือความสุข ตอนอยู่ด้วยกันอาร์ตน่ารักมาก บางอย่างที่แบงค์ทำให้เราไม่ได้แต่อาร์ตกลับทำได้ถึงมันจะเป็นเพียงสิ่งเล็กๆแต่มันทำให้เราคิดอะไรได้หลายๆอย่าง จนเราตัดสินใจจะเลิกกับแบงค์ เราก้อคิดว่าเราทำแบบนี้มันก้อไม่ผิดใช่ไหม เพราะแบงค์ก้อเคยทำให้เราเจ็บปางตายแล้ว ถ้าเราจะทำบ้างมันก้อไม่ผิดและเมื่อเราไม่เหลือใจให้กันแล้วก้อไม่รู้จะฝืนกันไปทำไม เราเลยเลือกที่จะรักแค่อาร์ตคนเดียว แต่ลึกๆแล้วเราก้อรู้แหละว่าอาร์ตมอบความสุขให้เราแค่เพียงที่ตอนยุด้วยกัน หลังจากนั้นแต่ละวันก้อคุยไลน์กันไม่ถึงชั่วโมงแต่ทำไงได้ก้อเรารักอาร์ตไปแล้วนิ แถมรักมากซะด้วย เราไม่@เฟสอาร์ตไปเพราะเรากลัวไปเจออะไรที่มันทำร้ายใจ ยอมปิดหูปิดตาเพื่อที่จะได้รักกัน แต่อาร์ตก้อเข้าใจอะไรเราหลายๆอย่าง คือส่วนเสียก้อมีแต่ส่วนดีมันก้อถือว่าดีมากนะ หลายคนก้อเคยเตือนเราเรื่องอาร์ต แต่เราก้อคิดไว้แล้วแหละว่าวันนึงเราก้อต้องเลิกกันอยู่ดี เราฝึกงานเส็จก้อกลับบ้าน และบ้านอาร์ตเค้าก้อไม่ได้อยู่ที่นี่ พอเค้าเสร็จงานก้อต้องกลับไปหาพี่สาวเค้าที่กทม. และวันนั้นอาร์ตก้อบอกเราว่าวันที่27ธันวาคม จะกลับไปหาพี่สาวและก้อกลับไปเฝ้าบ้านด้วย แต่อาร์ตบอกว่าจะกลับมาอีกในวันที่7มกราคม ซึ่งสำหรับเรามันก้อเป็นเหมือนคำสัญญาที่อาร์ตไว้ให้กับเรา วันนั้นก้อมาถึงอาร์ตส่งไลน์มาบอกว่าข้ามฝั่งแล้วนะ เราก้อโทคุยกับอาร์ต พออาร์ตไปถึงห้องเราก้อคุยกันแปปนึง และไม่คิดว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่เราคุยด้วยกัน หลังจากวันนั้นเราโทหาอาร์ตตลอด แต่อาร์ตก้อไม่รับสายเลย เราก้อรอแค่ให้ถึงวันที่7วันที่อาร์ตบอกจะกลับมา จนวันนั้นมาถึง เราก้อไม่เห็นว่าอาร์ตจะกลับมา จนได้รู้ความจิงจากเพื่อนอาร์ต ว่าอาร์ตมันไม่กลับมาที่นี่แล้วแหละ ตอนนั่นคือช้อกไปพักนึง แต่ก้อคิดว่าอาร์ตบอกจะมาก้อต้องมาสิ เพื่อนไม่รู้หรือเปล่า จนหลายๆอย่างมันทำให้ชัดเจนว่าอาร์ตเค้าไม่กลับมาแล้ว เค้าทิ้งเราไปแล้ว และเราก้อ@เฟสมันไปเลย แต่มันไม่รับ จนวันนั้นอาร์ตลงรูปคู่กับแฟน คือตกใจ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ จากนั้นเราก้อตั้งใจฝึกงานให้เสร็จรอให้ถึงวันกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ที่นั้นต่ออีก ผ่านหน้าบ้านอาร์ตทุกทีก้อนึกถึงแต่หน้ามัน ไม่คิดว่าสิ่งที่เราบอกว่าจะไม่เสียใจเมื่อวันที่อาร์ตต้องไปมันใช้ไม่ได้ จากวันนั้นที่อาร์ตไปจนถึงวันนี้27/12/59-05/12/60 ไม่เคยมีวันไหนที่จะลืมได้เลย @เฟสไปวันร้อยรอบ ทั้งของอาร์ตและของแฟน จนถึงวันนี้มันก้อยังไม่รับ จนรู้ตัวเองว่าควรพอแล้ว เข้าใจตรงที่ว่าคนมันจากกันแล้วจะให้กลับมารักกันอีกคงไม่ได้ คนมันไม่รักต่อให้พยายามแค่ไหนมันก้อไม่รักอยู่ดี บางครั้งเหมือนจะทำใจลืมเรื่องราวที่ผ่านมาได้ แต่บางครั้งมันก้อวนกลับมาให้คิดถึงอีกครั้ง ไม่รู้เมื่อไหร่จะลืมมันออกไปสักที ไม่คิดว่าเพลงที่เราเคยฟังด้วยกัน
มาวันนี้เราต้องมานั่งฟังมันคนเดียว คิดถึงคนที่เปิดให้ฟัง ทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยว่าเราเลิกกันทำไม เพราะอะไรเทอถึงทิ้งเราไป??
ปล.ไม่รู้เป็นเพราะอะไรนะ เราไม่ลืมเค้าคิดถึงเค้าตลอด แต่เราไม่เคยเสียน้ำตาให้กับเค้าเลยแม้ในตอนที่เสียใจที่สุด
👉ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค่ะ