สวัสดี เราเป็นนักศึกษาปี4ที่มหาลัยต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง ตอนนี้เรากำลังมีปัญหาที่ท้อใจมากๆ คือทางบ้านกำลังมีปัญหาเรื่องการเงิน ก่อนอื่นเราขอเล่าก่อนว่า เราอยู่กับแม่ พ่อแยกทางกับแม่ตั้งแต่เราคลอดแล้ว ฐานะทางบ้านเราไม่ค่อยดีหรอก เอาเป็นว่าจนเลยแหละ แต่เราได้เรียนมหาลัยเพราะเรากู้เงิน ยกศ เล่าเรรียน ตอนนั้นที่เรียนจบ ม.6 ใหม่ๆเราเคยคิดแล้วครั้งหนึ่งว่าจะเรียนต่อมหาลัยมั๊ย? แต่ความทะเยอทะยานของเรามีมากกว่า ความทะเยอทะยานในที่นี้คือเราคิดว่าอย่างน้อยการศึกษาจะเป็นทุนต่อยอดให้เรามีงานที่ดีทำแล้วดูแลครอบครัวให้ดีขึ้นได้ แม้จะโดนคนรอบข้างดูถูกว่าแม่เราไม่มีปัญญาส่งเราเรียนให้จบ ป.ตรี ได้แน่ๆ เพราะแม่เราทำงานก่อสร้างทั่วไป แต่เรายังโชคดีหน่อยเราได้ทุนของมหาลัยเป็นค่าเทอมบวกกับค่าหอพักในมหาลัย เราเลยได้กู้ กยศ แค่ค่าครองชีพเดือนละ2200บาท ตรงนี้ช่วยเราได้มากเลย ช่วงซัมเมอร์เราทำงานทุกเทอมเพื่อเก็บตังค์เอง
จนมาถึงปี4ซึ่งเราจำเป็นต้องได้ย้ายออกมาอยู่หอพักข้างนอกซึ่งได้จ่ายค่าหอพักเองเนื่องจากหอพักในต้องให้น้องปี1ที่เข้าใหม่อยู่ ปัญหามันเลยเกิดมาเรื่อยๆ เพราะค่าใช้จ่ายก็มีมากขึ้น เราเกิดหมุนเงินไม่ทัน ล่าสุดเหมือนแม่กับพ่อ(พ่อเลี้ยง)ตกงานไม่มีรายได้เลย แต่จุดที่พีคและทำให้เราเสียใจที่สุดคือ เราไม่เข้าใจว่าทำใมแม่กับพ่อต้องชอบโกหกเราว่ามีเงินตลอด แต่เราดูออกนะว่าแม่โกหก เราก็พยายามไม่ขอเงินแกถ้าไม่จำเป็นจริงๆ หรือพยายามใช้เงินให้ประหยัดที่สุด พูดถึงเรื่องการใช้เงินของเราเรากล้ายืนยันเลยว่าเราไม่ได้ฟุ่มเฟือยอย่างใด เสื้อผ้าแฟชั่นเหมือนเพื่อนเค้าใส่กัน เราต้องคอยซื้อมือสองมาใส่
เราพยายามหางานพาทไทม์ทำแต่ก็ต้องเข้าใจว่าแถวต่างจังหวัดไม่มีงานอะไรให้ทำ ไม่เหมือนในกรุงเทพ
เรากลายเป็นว่าทุกวันนี้แม่โทรมาเราแทบไม่อยากรับสาย ทั้งๆที่เป็นไปได้อยากโทรหาแกทุกวัน ทุกครั้งที่รับสายแม่จะคอยถามประโยคเดิมว่ากินข้าวรึยัง มีตังซื้อข้าวมั๊ย ตังหมดยัง บางครั้งเราก็ตอบว่าเหลืออยู่ 500มั่ง 300มั่ง ทั้งๆที่ความจริงเราเหลิอเงินติดตัวอยู่แค่50บาท เราต้องทนรอเงิน กยศ อย่างใจจดจ่อในแต่ละเดือน
ล่าสุดเลย เราเพิ่งรุ้ความจริงว่าแม่เป็นหนี้จากการไปกู้ยืมเขามาแล้วต้องไปทำงานใช้หนี้เขา(งานที่หนักนะ คล้ายๆว่ามาปล่อยเงินให้ก่อน ค่อยให้ไปทำงานใช้ ไม่ขอบอกนะคะว่างานอะไร) เพื่อส่งมาให้เราจ่ายค่าหอพักและส่งให้เรา เพราะช่วงนั้นแม่ไม่มีงานทำเลย พอเรารู้ความจริงเราก็ถามนะว่าแม่โกหทำไม แต่แกก็เฉไฉไปเรื่อย ทุกครั้งที่นึกถึงเราก็อดที่จะร้องไห้ไม่ได้ คือแม่ก็แก่แล้วเราสงสารแม่ บางครั้งเราก็คิดนะว่าเราทำให้แม่ลำบากป่าวว่ะ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เราควรหาทางออกที่ดีกว่านี้ ใครเคยเจอปัญหาเดียวกันคุณมีทางออกยังไงบ้าง?
เราควรดอปเรียนไว้มั๊ย?
เราทำอะไรได้บ้าง?
เรากำลังเอาเปรียบแม่อยู่รึป่าว?
สุดท้ายเราต้องขอบคุณทุกความคิดเห็นนะคะ นี่ก็เป็นการตั้งกระทู้แรกของเรา ที่จริงเราก็แค่อยากระบาย ถ้าผิดพลาดอะไรก็ขออภัยด้วยนะคะ
เคยท้อกันมากๆเรื่องอะไรบ้างคะ?
จนมาถึงปี4ซึ่งเราจำเป็นต้องได้ย้ายออกมาอยู่หอพักข้างนอกซึ่งได้จ่ายค่าหอพักเองเนื่องจากหอพักในต้องให้น้องปี1ที่เข้าใหม่อยู่ ปัญหามันเลยเกิดมาเรื่อยๆ เพราะค่าใช้จ่ายก็มีมากขึ้น เราเกิดหมุนเงินไม่ทัน ล่าสุดเหมือนแม่กับพ่อ(พ่อเลี้ยง)ตกงานไม่มีรายได้เลย แต่จุดที่พีคและทำให้เราเสียใจที่สุดคือ เราไม่เข้าใจว่าทำใมแม่กับพ่อต้องชอบโกหกเราว่ามีเงินตลอด แต่เราดูออกนะว่าแม่โกหก เราก็พยายามไม่ขอเงินแกถ้าไม่จำเป็นจริงๆ หรือพยายามใช้เงินให้ประหยัดที่สุด พูดถึงเรื่องการใช้เงินของเราเรากล้ายืนยันเลยว่าเราไม่ได้ฟุ่มเฟือยอย่างใด เสื้อผ้าแฟชั่นเหมือนเพื่อนเค้าใส่กัน เราต้องคอยซื้อมือสองมาใส่
เราพยายามหางานพาทไทม์ทำแต่ก็ต้องเข้าใจว่าแถวต่างจังหวัดไม่มีงานอะไรให้ทำ ไม่เหมือนในกรุงเทพ
เรากลายเป็นว่าทุกวันนี้แม่โทรมาเราแทบไม่อยากรับสาย ทั้งๆที่เป็นไปได้อยากโทรหาแกทุกวัน ทุกครั้งที่รับสายแม่จะคอยถามประโยคเดิมว่ากินข้าวรึยัง มีตังซื้อข้าวมั๊ย ตังหมดยัง บางครั้งเราก็ตอบว่าเหลืออยู่ 500มั่ง 300มั่ง ทั้งๆที่ความจริงเราเหลิอเงินติดตัวอยู่แค่50บาท เราต้องทนรอเงิน กยศ อย่างใจจดจ่อในแต่ละเดือน
ล่าสุดเลย เราเพิ่งรุ้ความจริงว่าแม่เป็นหนี้จากการไปกู้ยืมเขามาแล้วต้องไปทำงานใช้หนี้เขา(งานที่หนักนะ คล้ายๆว่ามาปล่อยเงินให้ก่อน ค่อยให้ไปทำงานใช้ ไม่ขอบอกนะคะว่างานอะไร) เพื่อส่งมาให้เราจ่ายค่าหอพักและส่งให้เรา เพราะช่วงนั้นแม่ไม่มีงานทำเลย พอเรารู้ความจริงเราก็ถามนะว่าแม่โกหทำไม แต่แกก็เฉไฉไปเรื่อย ทุกครั้งที่นึกถึงเราก็อดที่จะร้องไห้ไม่ได้ คือแม่ก็แก่แล้วเราสงสารแม่ บางครั้งเราก็คิดนะว่าเราทำให้แม่ลำบากป่าวว่ะ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เราควรหาทางออกที่ดีกว่านี้ ใครเคยเจอปัญหาเดียวกันคุณมีทางออกยังไงบ้าง?
เราควรดอปเรียนไว้มั๊ย?
เราทำอะไรได้บ้าง?
เรากำลังเอาเปรียบแม่อยู่รึป่าว?
สุดท้ายเราต้องขอบคุณทุกความคิดเห็นนะคะ นี่ก็เป็นการตั้งกระทู้แรกของเรา ที่จริงเราก็แค่อยากระบาย ถ้าผิดพลาดอะไรก็ขออภัยด้วยนะคะ